Tanah adına ileri sürülen iddiaları İbranice metin, bağlam ve Yahudi kaynaklarıyla inceleyin.
2 sonuç · Yayımlanmış 280 iddia
Aranan ayete yönelik iddia
Hristiyan iddiası
Bereşit 49:24 — “Yapıcıların reddettiği taş” İsa’dır
Tanah’ın cevabı
Cevabın tamamı ve kaynaklar
וַתֵּ֤שֶׁב בְּאֵיתָן֙ קַשְׁתּ֔וֹ וַיָּפֹ֖זּוּ זְרֹעֵ֣י יָדָ֑יו מִידֵי֙ אֲבִ֣יר יַעֲקֹ֔ב מִשָּׁ֥ם רֹעֶ֖ה אֶ֥בֶן יִשְׂרָאֵֽל׃
Hristiyan yorumcu, Tehillim 118:22’yi tek başına kullanmaz. Önce Tehillim 22’nin Maşiah’ın çarmıha gerilmesini anlattığını ileri sürer; ardından İsrael’in kendi Maşiah’ını reddedeceğini düşündüğü metinleri bu tabloya ekler. Tehillim 118:22’nin “Yahudilerin reddettiği taş olarak Maşiah’tan” söz ettiğini, Bereşit 49:24, Daniel 2:43–44 ve Zeharya 3:8–9’da Maşiah’ın yine “taş” diye anıldığını, Yeşaya 8:14’te de İsrael’in bu taşa takılacağını söyler. Bu metinler bir araya getirildiğinde İsa’nın tek makul aday olduğunu düşünür. Tehillim 118:22’nin İbranicesi şöyledir: אֶבֶן מָאֲסוּ הַבּוֹנִים הָיְתָה לְרֹאשׁ פִּנָּה Even ma’asu habonim hayeta leroş pina. “Yapıcıların reddettiği taş köşenin başı oldu.” 757
İfade güçlüdür; fakat Hristiyan yorumun cümlesiyle ayetin cümlesi aynı değildir. İbranice metinde Maşiah kelimesi yoktur. Yahudiler kelimesi yoktur. “Yapıcılar” için הַבּוֹנִים — habonim denir. İsa’nın adı da bulunmaz. Ayetin hemen çevresinde ise konuşan, HaŞem’in kendisine cevap verdiğini ve onu kurtardığını söyler; ardından reddedilen taşın yükselişi, “Bu HaŞem’den oldu”, “Bu HaŞem’in yaptığı gündür”, “Lütfen HaŞem, kurtar” ve “HaŞem’in adıyla gelene ne mutlu” sözleri gelir. Hallel’de aynı dizinin devamı doğrudan bayram sevincine ve mizbeaha kadar uzanır.
Hristiyan yorumun Kristadelfiyan anlayışında İsa HaŞem’in Kendisi de değildir. Bu nedenle Yeşaya 8:14’ü doğrudan İsa için kullanabilmesi için ayrıca bir temsil veya tipoloji ilişkisi kurması gerekir. Metnin grameri bu geçişi onun yerine yapmamaktadır. Bereşit 49:24 de benzer biçimde tek başına bir Maşiah adı vermez. Yosef hakkında söylenen şiirin içinde “oradan İsrael’in çobanı, taşı” ifadesi bulunur. Yahudi yorum geleneğinde even burada İsrael’in başı, dayanağı veya devamlılığı gibi anlamlara açılmış; başka kaynaklarda David’le ilişkilendirilmiştir. Midraş Sekhel Tov, “İsrael’in taşı”nı baş ve temel imgesiyle açıklar ve Tehillim 118’deki taşı da David’e bağlar.765766
Hristiyan yorumun zincirinde aynı kelime birkaç kez görünür, fakat her metnin öznesi aynı değildir: Daniel’de taşın açıklaması Tanrı’nın kuracağı krallığa gider; Midraş onu Maşiah kralına da uygular. Yeşaya 8’de taş doğrudan HaŞem’dir. Zeharya 3’te Tsemakh ve taş ayrı ifadeler halinde bulunur. Bereşit 49’da taş Yosef bereketinin içindedir ve farklı Yahudi açıklamaları vardır. Tehillim 118’de ise eski rabbinik gelenek reddedilen taşı David’in yükselişiyle ilişkilendirir. Bütün bunları yalnız “taş” kelimesi ortak olduğu için tek bir kişiye bağlamak, “çoban” geçen bütün ayetlerin aynı kişiden söz ettiğini söylemeye benzer. 767
Kaynaklar
- Gökhan (Aryeh) Duran, Misyonerlik Hezeyanları — 251 Hristiyan İddiasına Tanah’ın Cevabı, İddia 74, güncel revizyon.
- Tehillim 118:22; Tehillim 22; Bereşit 49:24.
- Yeşaya 8:14.
- Bereşit 49:24; Tehillim 118.
- Yeşaya 8; Zeharya 3; Bereşit 49.
Kitaptaki yanıtın tamamı
Hristiyan yorumcu, Tehillim 118:22’yi tek başına kullanmaz. Önce Tehillim 22’nin Maşiah’ın çarmıha gerilmesini anlattığını ileri sürer; ardından İsrael’in kendi Maşiah’ını reddedeceğini düşündüğü metinleri bu tabloya ekler. Tehillim 118:22’nin “Yahudilerin reddettiği taş olarak Maşiah’tan” söz ettiğini, Bereşit 49:24, Daniel 2:43–44 ve Zeharya 3:8–9’da Maşiah’ın yine “taş” diye anıldığını, Yeşaya 8:14’te de İsrael’in bu taşa takılacağını söyler. Bu metinler bir araya getirildiğinde İsa’nın tek makul aday olduğunu düşünür. Tehillim 118:22’nin İbranicesi şöyledir: אֶבֶן מָאֲסוּ הַבּוֹנִים הָיְתָה לְרֹאשׁ פִּנָּה Even ma’asu habonim hayeta leroş pina. “Yapıcıların reddettiği taş köşenin başı oldu.” 757
İfade güçlüdür; fakat Hristiyan yorumun cümlesiyle ayetin cümlesi aynı değildir. İbranice metinde Maşiah kelimesi yoktur. Yahudiler kelimesi yoktur. “Yapıcılar” için הַבּוֹנִים — habonim denir. İsa’nın adı da bulunmaz. Ayetin hemen çevresinde ise konuşan, HaŞem’in kendisine cevap verdiğini ve onu kurtardığını söyler; ardından reddedilen taşın yükselişi, “Bu HaŞem’den oldu”, “Bu HaŞem’in yaptığı gündür”, “Lütfen HaŞem, kurtar” ve “HaŞem’in adıyla gelene ne mutlu” sözleri gelir. Hallel’de aynı dizinin devamı doğrudan bayram sevincine ve mizbeaha kadar uzanır.
Taş imgesinin temel hareketi böylece oldukça açıktır. Önce değersiz sayılan bir şey vardır. Onu değerlendirenler yanılır. HaŞem’in yaptığı şey sonucunda reddedilen taş en önemli konuma yükselir. Bu, reddedilme ve ardından Tanrı tarafından yükseltilme imgesidir. Fakat bu yapı kendi başına kişinin kimliğini söylemez. Eski rabbinik gelenek, ayetin nasıl anlaşılabildiğini çok somut biçimde gösterir. Pesahim’de Tehillim 118’in bu son bölümü adeta karşılıklı söylenen bir ilahi olarak açıklanır. “Sana şükrederim, çünkü bana cevap verdin ve kurtuluşum oldun” sözünü David söyler. Hemen ardından gelen “Yapıcıların reddettiği taş köşenin başı oldu” sözünü Yişai söyler. “Bu HaŞem’den oldu; gözümüzde şaşırtıcıdır” sözünü David’in kardeşleri, “Bu HaŞem’in yaptığı gündür” sözünü ise Şemuel söyler. 758
Bu geleneğin merkezinde gelecekte Yahudilerin reddedeceği İsa değil, David’in reddedilip sonra seçilmesi vardır. Maharşa bu eski deraşı daha da açıklayıcı hale getirir. David’in Golyat karşısındaki başarısı ve ardından krallığa uygunluğunun tartışılması üzerinde durur. Habonim — “yapıcılar” — Doeg ve onun çevresindeki Tora bilginleriyle ilişkilendirilir; bilginlere “dünyanın yapıcıları” denebilmesinden hareket edilir. Bunlar David’in cemaat içindeki konumunu sorgulamışlardır. Buna rağmen David sonunda krallığın başına yükselmiştir. Böylece “reddedilen taşın köşenin başı olması” David’in önce dışlanması, sonra HaŞem tarafından seçilip kral yapılması şeklinde anlaşılır.
Bu açıklama önemli bir ayrıntıyı da ortaya çıkarır. Hristiyan yorumun: “Yahudilerin reddettiği taş” ifadesi İbranice ayetin tercümesi değildir. “Yapıcılar”ın kim olduğu ayrıca yorumlanmaktadır. Bir Yahudi deraşında bunlar David’i küçümseyen Tora bilginleri olabilir. Başka bir yorumda başka bir topluluk olabilir. Hristiyan yorumcu ise habonim kelimesini doğrudan “Maşiah’ı reddeden Yahudiler” biçiminde doldurur ve sonra bu doldurulmuş anlamı İsa’nın kimliğine kanıt olarak kullanır. Midraş Tehillim, taş imgesinin bundan da geniş bir yorum alanına sahip olduğunu gösterir. Bir açıklamada Avraam’dan Yişmael ve Ketura’nın oğullarının, Yitshak’tan Esav’ın çıktığı; Yaakov’un ise HaŞem’e bağlı on iki kabileyi meydana getirdiği anlatılır ve “Yapıcıların reddettiği taş köşenin başı oldu” sözü bu soy çizgisi içinde okunur. Hemen sonraki ayet için başka bir yorum Knesset İsrael’in Mısır’daki kölelikten izzete yükselişini anlatır. Aynı Midraş daha sonra David’i ele alır: dün koyun güden kişi kısa süre sonra kral olmuştur. Gelecekte uluslar İsrael’in yükselişini gördüğünde de aynı şaşkınlığın yaşanacağı söylenir.759
Bu okumalar farklı tarihsel ve ruhsal örüntüleri ele alır. Deraşın doğası zaten bir ayetteki yapının farklı tarihsel ve ruhsal örüntülerde yeniden görülmesine imkan verir. Ortak fikir aynıdır: önemsiz veya değersiz sayılan, HaŞem’in seçimiyle merkezi hale gelir. Zohar geleneği de taşı David’le ilişkilendirir. Sulam açıklamasında David “tahtın dördüncü sütunu” olarak tanımlanırken doğrudan “yapıcıların reddettiği taş” sözüne bağlanır. Başka Yahudi yorumlarında ise aynı taş Knesset İsrael’e, hatta teşuva ederek eski durumundan yükselen insana uygulanabilmiştir. Likutei Halakhot, çok sayıdaki kusuru nedeniyle reddedilmiş görünen baal teşuvaya (teşuva eden kişi) bu ayeti uygular: daha önce reddedilen kişi şimdi “köşenin başı” olmuştur. Yahudi geleneğinde ayetin Maşiah’a uygulandığı yorumlar da bulunur. Daha sonraki Yahudi yorumlarından Marbeh Lesaper, “Yapıcıların reddettiği taş” sözünü açıkça Maşiah’a uygular ve Daniel 2’deki taş imgesiyle ilişkilendirir. Bu yorum Maşiah ile ilgilidir. Fakat üç farklı iddia aynı şey değildir.760
Ayet Maşiah’a uygulanabilir. Ayetin taşının yalnız Maşiah olduğu söylenebilir. Ayetin taşının İsa olduğu kanıtlanabilir. İlk cümle için Yahudi kaynaklarında örnek vardır. İkinci cümle, David, Yaakov, Knesset İsrael ve diğer okumalar nedeniyle çok daha güçlü bir iddiadır. Üçüncü cümle ise daha da ileri gider; çünkü “Maşiah” kimliği kabul edilse bile hangi kişinin Maşiah olduğu henüz belirlenmiş değildir. Hristiyan yorumcu bu boşluğu Tanah’taki diğer “taş” metinlerini birbirine bağlayarak doldurmaya çalışmaktadır. Fakat aynı metaforun farklı kitaplarda bulunması, her yerde aynı özneyi gösterdiği anlamına gelmez. Tanah’ta “çoban” sözü buna iyi bir örnektir. HaŞem çobandır. David çobandır. İsrael’in önderleri çoban diye adlandırılabilir. Aynı metaforun birkaç metinde bulunması, bütün “çoban” ayetlerinin aynı kişiden söz ettiğini göstermez. Even — taş için de aynı ilke geçerlidir. Taş; güç, kalıcılık, temel, krallık, engel veya başka bir yapısal gerçeği simgeleyebilir. Hangi taşın neyi temsil ettiğini kendi bağlamı belirler.
Daniel 2 bunun en iyi örneklerinden biridir. Nebukadnetsar’ın gördüğü heykeli insan eli değmeden kopan bir taş parçalar. Fakat Daniel rüyayı açıklarken simgenin sonunda neyi temsil ettiğini de söyler: וּבְיוֹמֵיהוֹן דִּי מַלְכַיָּא אִנּוּן יְקִים אֱלָהּ שְׁמַיָּא מַלְכוּ דִּי לְעָלְמִין לָא תִתְחַבַּל “O kralların günlerinde göklerin Tanrısı, sonsuza dek yok olmayacak bir krallık kuracaktır.” Daniel 2:44 Daniel’in açıklamasında taşın hareketi Tanrı’nın kuracağı krallığa karşılık gelir. Yahudi Midraşı daha sonra bu taşı Maşiah kralına da uygulayabilir; Midraş Tanhuma’da Reş Lakiş’in taşı Maşiah kralı olarak açıkladığı gerçekten aktarılır. Bu iki düzey birbiriyle çelişmek zorunda değildir: kral krallığı temsil edebilir. 761762
Fakat bu tam da neden Hristiyan yorumun yönteminin fazla hızlı olduğunu gösterir. Daniel’de “taş” kelimesini görmek, sözlük yoluyla “taş = Maşiah” denklemi kurmaya yetmez. Metnin kendi açıklaması önce krallığı verir; bireysel Maşiah uygulaması ikinci yorum katmanıdır. Zeharya 3’te sorun daha da belirgindir. 3:8’de HaŞem: “İşte Ben kulum Tsemakh’ı getiriyorum.” der. 3:9’da ise: “İşte Yehoşua’nın önüne koyduğum taş...” sözü gelir. Yani Tsemakh ile taş metinde ayrı ayrı tanıtılır. Daha sonraki yorum taş imgesini Maşiah’la ilişkilendirebilir; ayetin grameri ise “Tsemakh, yani taş” demez. Üstelik Zeharya’nın birkaç cümle sonraki görümünde yapı, Zerubavel ve Bet HaMikdaş inşası etrafında gelişir. Bu nedenle 3:8’deki Tsemakh, 3:9’daki taş ve başka kitaplardaki her taş imgesini tek kişiye dönüştürmek, kelime tekrarından daha güçlü bir gerekçe ister.763
Yeşaya 8:14 ise Hristiyan yorumun zincirindeki en ciddi sorunu doğurur. Bir önceki ayet: אֶת־יְהוָה צְבָאוֹת אֹתוֹ תַקְדִּישׁוּ “Orduların HaŞem’ini, O’nu kutsal sayın...” der. Ardından aynı özne için: “O, bir Mikdaş; fakat İsrael’in iki evi için bir çarpma taşı ve tökezleme kayası olacaktır.” denir. Yeşaya 8:14’teki even negef — “çarpma/tökezleme taşı” — ilk düzeyde HaŞem Tsevaottur. Rabbinik gelenek de ayeti aynen “iki İsrael evi için taş ve tökezleme kayası” biçiminde aktarır. Hristiyan yorumcu ise Yeşaya 8:14 hakkında “O”, yani Maşiah, İsrael’in takılacağı taştır demektedir. Fakat ayetin hemen önceki öznesi Maşiah değil HaŞem’dir. 764
Hristiyan yorumun Kristadelfiyan anlayışında İsa HaŞem’in Kendisi de değildir. Bu nedenle Yeşaya 8:14’ü doğrudan İsa için kullanabilmesi için ayrıca bir temsil veya tipoloji ilişkisi kurması gerekir. Metnin grameri bu geçişi onun yerine yapmamaktadır. Bereşit 49:24 de benzer biçimde tek başına bir Maşiah adı vermez. Yosef hakkında söylenen şiirin içinde “oradan İsrael’in çobanı, taşı” ifadesi bulunur. Yahudi yorum geleneğinde even burada İsrael’in başı, dayanağı veya devamlılığı gibi anlamlara açılmış; başka kaynaklarda David’le ilişkilendirilmiştir. Midraş Sekhel Tov, “İsrael’in taşı”nı baş ve temel imgesiyle açıklar ve Tehillim 118’deki taşı da David’e bağlar.765766
Hristiyan yorumun zincirinde aynı kelime birkaç kez görünür, fakat her metnin öznesi aynı değildir: Daniel’de taşın açıklaması Tanrı’nın kuracağı krallığa gider; Midraş onu Maşiah kralına da uygular. Yeşaya 8’de taş doğrudan HaŞem’dir. Zeharya 3’te Tsemakh ve taş ayrı ifadeler halinde bulunur. Bereşit 49’da taş Yosef bereketinin içindedir ve farklı Yahudi açıklamaları vardır. Tehillim 118’de ise eski rabbinik gelenek reddedilen taşı David’in yükselişiyle ilişkilendirir. Bütün bunları yalnız “taş” kelimesi ortak olduğu için tek bir kişiye bağlamak, “çoban” geçen bütün ayetlerin aynı kişiden söz ettiğini söylemeye benzer. 767
Hristiyan metinleri Tehillim 118:22’yi İsa’ya açıkça uygular. Bu, Hristiyan metinlerinin kendi yorumudur; Tanah’ın İsa’yı bağımsız biçimde tanımladığı anlamına gelmez. Fakat Hristiyan yorumun Yahudi okuyucuya göstermesi gereken şey tam olarak bundan farklıdır. Tanah’ın, Hristiyan metinleri kabul edilmeden önce İsa’yı bağımsız biçimde belirleyip belirlemediği sorulur. Tehillim 118 bu kimliği bağımsız olarak vermez. Ayetin özü çok güçlüdür: insanların değersiz gördüğü taş, HaŞem’in iradesiyle yapının başına yükselmiştir. Bu düşünce David’e uygun düşer. Knesset İsrael’e uygulanabilir. Yahudi deraşı Yaakov’a veya daha sonraki başka yapılara taşıyabilir. Bazı Yahudi yorumcular onu Maşiah’a da uygulamıştır.
Hristiyan metinleri ise onu İsa’ya uygular. Fakat bu yorum katmanlarının varlığı ile ayetin kendisinin: “Yahudiler İsa adlı Maşiah’ı reddedecek, sonra Tanrı onu yüceltecektir” demesi aynı şey değildir. Hristiyan yorumun cümlesine ulaşmak için önce habonimin “Yahudiler” olduğu, sonra taşın Maşiah olduğu, ardından Daniel, Yeşaya, Zeharya ve Bereşit’teki farklı taş imgelerinin aynı bireyi anlattığı ve son olarak bu bireyin İsa olduğu kabul edilir. Tehillim 118:22 bu zincirin hiçbirini isim vererek kurmaz. Ayet reddedilmeden yükselişe giden bir örüntü verir. İsa kimliğini ise Hristiyan yorumcu bu örüntünün içine yerleştirir. Tanah’ın taş imgeleri bir arada incelendiğinde, “yapıcıların reddettiği taş”ın İsa olduğunun kanıtlandığı değil, Hristiyan teolojisinin farklı bağlamlardaki taş imgelerini tek bir İsa okumasında birleştirdiği görülür.768769
Kaynaklar
- Gökhan (Aryeh) Duran, Misyonerlik Hezeyanları — 251 Hristiyan İddiasına Tanah’ın Cevabı, İddia 74, güncel revizyon.
- Tehillim 118:22; Tehillim 22; Bereşit 49:24.
- Tehillim 118.
- Midraş Tehillim.
- Daniel 2.
- Daniel 2.
- Daniel 2:44.
- Zeharya 3.
- Yeşaya 8:14.
- Yeşaya 8:14.
- Bereşit 49:24; Tehillim 118.
- Yeşaya 8; Zeharya 3; Bereşit 49.
- Tehillim 118.
- Tehillim 118:22.
İddianın kaynak metni
Hristiyan iddiası
“Yapıcıların reddettiği taş” İsa’dır
“Ps.118:22 speaks of Messiah as the stone that the Jews rejected (He is called " the stone" in Gen.49:24; Dan.2:43,44; Zech.3:8,9).”
Aranan ayetin yanıt verdiği iddia
Hristiyan iddiası
Bereşit 49:24 — Yahudilerin İsa’yı reddetmesi onun Maşiah olduğuna işarettir
Tanah’ın cevabı
Cevabın tamamı ve kaynaklar
וַתֵּ֤שֶׁב בְּאֵיתָן֙ קַשְׁתּ֔וֹ וַיָּפֹ֖זּוּ זְרֹעֵ֣י יָדָ֑יו מִידֵי֙ אֲבִ֣יר יַעֲקֹ֔ב מִשָּׁ֥ם רֹעֶ֖ה אֶ֥בֶן יִשְׂרָאֵֽל׃
Bereşit 49:24’te “İsrael’in taşı” sözünün bulunması da aynı sebeple kimliği sabitlemez. “Taş” dayanıklılık, destek veya temel için kullanılan bir imgedir. Bir metaforun Yosef bağlamında kullanılması, Tanah’ın her “taş” sözünü aynı kişiye bağladığı anlamına gelmez.1728
Kaynaklar
- Gökhan (Aryeh) Duran, Misyonerlik Hezeyanları — 251 Hristiyan İddiasına Tanah’ın Cevabı, İddia 143, güncel revizyon.
- Bereşit 49:24’te ‘even İsrael’ ifadesi Yosef bağlamında bir metafordur. Tanah’ta aynı imgenin birden fazla bağlamda kullanılabilmesi, ‘taş’ sözcüğünün tek başına belirli bir Maşiah kimliği oluşturmadığını gösterir.
Kitaptaki yanıtın tamamı
Hristiyan yorumun savı yalnız “Yahudiler İsa’yı reddetti; öyleyse o Maşiah’tır” biçimindeki kaba bir daireye dayanmaz. Tehillim 22’de çarmıha gerilmeyi gördüğünü düşündükten sonra buna, İsrael’in Maşiah’ını reddedeceğini söylediğini düşündüğü metinleri ekler. Tehillim 118:22’deki reddedilen taşı ve Yeşaya 8:14’teki sürçme taşını bu yönde okur; Moşe, David, Yosef ve bazı şofetimin önce kendi kardeşleri tarafından reddedilip daha sonra kabul edilmesini de aynı örüntünün parçaları sayar. Böylece reddedilme, İsa kimliğini tamamlayan işaretlerden biri haline gelir.17221723
Tanah gerçekten de daha sonra yükseltilen bir kişinin önce küçümsenmesi veya reddedilmesi temasını bilir. Fakat bu tema “İsrael tarafından reddedilen kişi Maşiah’tır” şeklinde bir kimlik kuralı oluşturmaz.
Tehillim 118 bu ayrımı görmek için iyi bir örnektir. Mezmurun konuşanı uluslar tarafından kuşatıldığını, itildiğini, fakat HaŞem’in kendisine yardım ettiğini anlatır. Ardından açıkça, “Ölmeyeceğim, yaşayacağım” der. Reddedilen taş sözü bu kurtuluş hareketinin sonunda gelir: taş reddedilmiş, sonra köşe başı olmuştur.1724
Hazal’ın aynı ayeti David’e uygulayan gerçek bir geleneği de vardır. Pesahim 119a’da “Sana şükredeceğim, çünkü bana cevap verdin” sözü David’e; “Yapıcıların reddettiği taş köşe başı oldu” sözü ise Yişay’a nispet edilir. Deraşın ufku David’in küçümsenip sonra krallığa yükselmesidir. Burada Hristiyan bir ekleme yoktur; gerçekten reddedilme ve ardından yükselme motifi vardır.1725
Fakat bu kaynak Hristiyan yorumun ihtiyacı olan ikinci cümleyi söylemez: “Bu nedenle gelecekte İsrael tarafından reddedilecek her Maşiah adayı bu ayetle tanınacaktır.” Hazal’ın David’e yaptığı uygulama, ayetin bir Maşiah kimlik testi olduğunu değil, David’in hikayesinin bu şiirsel sözlerle okunabildiğini gösterir.
Raşi ise aynı taşı başka bir düzlemde okur: “uluslar arasında alçaltılmış halk.” Burada taş İsrael’dir. İbn Ezra da bireysel kral ile sürgündeki İsrael arasında yorum imkanları verir. Bu çeşitlilik önemlidir. “Taş” imgesi Tanah’ta tek bir kişiye mühürlenmiş özel ad değildir.1726
Yeşaya 8:14’te sorun daha belirgindir. Hristiyan yorumcu ayeti “Maşiah İsrael’in sürçeceği taştır” diye kullanır. Oysa cümlenin öznesi bir önceki ayette açıkça HaŞem Tsevaot’tur. “Onu kutsal sayın... O sizin korkunuz olsun” denir; ardından “O, bir Mikdaş olacak; İsrael’in iki evi için engel taşı ve sürçme kayası...” diye devam eder. İbranice ayette “Maşiah” sözcüğü yoktur.1727
Daha sonraki Hristiyan metni bu imgeyi İsa’ya uygular; bu uygulama metnin kendi peşatı değildir. Fakat Tanah’tan bağımsız kanıt aranıyorsa özne değiştirilemez. HaŞem’i anlatan bir cümleyi önce Maşiah’a, sonra İsa’ya taşımak iki ayrı yorum adımıdır; ayetin peşatı bu iki adımı kendisi kurmaz.
Bereşit 49:24’te “İsrael’in taşı” sözünün bulunması da aynı sebeple kimliği sabitlemez. “Taş” dayanıklılık, destek veya temel için kullanılan bir imgedir. Bir metaforun Yosef bağlamında kullanılması, Tanah’ın her “taş” sözünü aynı kişiye bağladığı anlamına gelmez.1728
Hristiyan yorumun Moşe, Yosef ve David örnekleri de dikkat çekicidir; çünkü aslında reddedilmenin İsa’ya özgü olmadığını gösterir. Moşe’ye “seni kim yönetici ve yargıç yaptı?” denmiştir. Yosef kardeşlerinin düşmanlığına uğramıştır. David’in yükselişi de aile içindeki küçümsenme ile başlayan bir anlatıya dönüşebilir.17291730
Bunların hepsi gerçek motiflerdir. Fakat bir motif ile kimlik ölçütü aynı şey değildir. Birçok peygamber reddedilmiştir; bu onları Maşiah yapmaz. Birçok tsadik haksızlığa uğramıştır; bu da onları David soyundan kral yapmaz. Ortak bir hayat örüntüsü, ancak Tanah o örüntüyü Maşiah için zorunlu ve ayırt edici işaret olarak verdiğinde kimlik kanıtına dönüşebilir.
Tanah’ın David soyundan beklentiyi anlatırken verdiği ayırt edici şeyler çok daha somuttur. Yirmiyahu 23’te doğru filiz kral olarak hükmeder, adalet yapar, Yehuda kurtulur ve İsrael güven içinde yaşar. Yehezkel 37’de İsrael toplanır, tek halk olur, David soyundan kral üzerlerinde hükmeder ve HaŞem’in Mikdaş’ı aralarında bulunur.17311732
Reddedilmek bu görevlerin yerine geçemez. Aksi halde ölçü tersine çevrilmiş olur: aday krallık, toplanma ve barış görevlerini gerçekleştirmediğinde, bu kez onu kabul etmeyen İsrael’in davranışı aday lehine delil yapılır. Böyle bir yöntem yanlışlanamaz hale gelir. İsrael kabul ederse “Maşiah tanındı”, reddederse “reddedileceği zaten yazılıydı” denebilir. Tanah kimlik ölçüsünü bu biçimde kurmaz.
Hristiyan yorumun kullandığı reddedilme teması tamamen hayali değildir; yanlış olan, temadan kimlik üretmektir. Tehillim 118 David’e veya İsrael’e uygulanabilir, Yeşaya 8’in taşı kendi bağlamında HaŞem’dir, Moşe-Yosef-David örnekleri reddedilmenin tekrarlanan bir anlatı motifi olduğunu gösterir. Bunların hiçbirinden “İsa reddedildi; bu yüzden Maşiah olduğu doğrulandı” sonucu çıkmaz.
Kaynaklar
- Gökhan (Aryeh) Duran, Misyonerlik Hezeyanları — 251 Hristiyan İddiasına Tanah’ın Cevabı, İddia 143, güncel revizyon.
- Duncan Heaster, Jesus for Jews, PDF s. 6. Heaster, Tehillim 22’deki çarmıh okumasının, İsrael’in Maşiah’ı reddedeceğini düşündüğü pasajlarla birleştirilmesi gerektiğini; böylece İsa’nın ‘tek muhtemel aday’ olduğunu savunur.
- Heaster, Jesus for Jews, PDF s. 6: ‘No other person claiming to be Messiah has been so consistently rejected by all Jewry’ cümlesi ve Tehillim 118:22, Yeşaya 8:14 ile Moşe, David, Yosef ve bazı şofetim örneklerinin aynı sav içinde kullanılması.
- Tehillim 118:5-29. Mezmurun konuşanı kuşatılma ve ölüm tehlikesinden kurtuluşu anlatır; 17. ayette ‘ölmeyeceğim, yaşayacağım’, 21-23. ayetlerde cevap, kurtuluş ve reddedilen taş imgesi gelir.
- Bavli, Pesahim 119a: ‘Odeha ki anitani’ David’e, ‘even maasu ha-bonim hayeta le-roş pina’ ise Yişay’a nispet edilir; sugya bu diziyi David’in yükselişi çevresinde okur.
- Raşi, Tehillim 118:22: ‘Even maasu ha-bonim - am şe-hayu şefel bein ha-umot’; taşı uluslar arasında alçaltılmış halk olarak açıklar. İbn Ezra da ayeti kral/İsrael ekseninde açıklama imkanlarını verir.
- Yeşaya 8:12-15. 13. ayette özne HaŞem Tsevaot’tur; 14. ayette aynı özne ‘mikdaş’, ‘engel taşı’ ve ‘sürçme kayası’ olur. İbranice metin bu ayette ‘Maşiah’ sözcüğünü kullanmaz.
- Bereşit 49:24’te ‘even İsrael’ ifadesi Yosef bağlamında bir metafordur. Tanah’ta aynı imgenin birden fazla bağlamda kullanılabilmesi, ‘taş’ sözcüğünün tek başına belirli bir Maşiah kimliği oluşturmadığını gösterir.
- Heaster, Jesus for Jews, PDF s. 6. Rejection motifini Moşe, David, Yosef ve bazı şofetim ile kurması, reddedilmenin İsa’ya özgü bir işaret değil tekrarlanan bir anlatı motifi olduğunu kendi örnekleriyle de gösterir.
- Şemot 2:14; Bereşit 37:4-28; I. Şemuel 16-18. Moşe, Yosef ve David çevresindeki çatışmaların ayrıntıları birbirinden farklıdır; bunları tek bir ‘Maşiah mutlaka İsrael tarafından reddedilir’ yasasına dönüştüren bir Tanah cümlesi yoktur.
- Yirmiyahu 23:5-8: David’e doğru bir filiz, kralın hükmetmesi, adalet, Yehuda’nın kurtuluşu ve İsrael’in güvenliği. Bunlar reddedilme miktarı değil, tarihsel sonuçlardır.
- Yehezkel 37:21-28: İsrael’in toplanması, tek halk olması, ‘kulum David’in’ kral oluşu, Tanrı’nın hükümlerinde yürümeleri ve ebedi berit ile Mikdaş’ın aralarında bulunması.
İddianın kaynak metni
Hristiyan iddiası
Yahudilerin İsa’yı reddetmesi onun Maşiah olduğuna işarettir
“This indication that Messiah was crucified needs to be coupled with passages which speak of Israel rejecting their Messiah, to show that Jesus is the only likely candidate. No other person claiming to be Messiah has been so consistently rejected by all Jewry.”