239. İddia: İsa’nın “Tanrım, beni neden terk ettin?” sözü Mezmurlar 22’yi bilinçli olarak yerine getirdiğini gösterir
Hristiyan İddiası:
Tehilim 22, ağır sıkıntıdaki bir kişinin Tanrı’ya yakarmasıyla başlar. Hristiyan metinleri Matta ve Markos’ta İsa’nın çarmıhta mezmurun başındaki sözleri söylediği anlatılır. Mezmurun başındaki yakarışa, devamında verilen cevap ve kurtuluş da eşlik eder.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsa’nın “Tanrım, beni neden terk ettin?” derken şaşkınlık veya zayıflık göstermediğini söylerler. Onlara göre İsa, Maşiah hakkında önceden yazıldığını düşündükleri Tehilim 22’yi bilerek alıntılamıştır. Böylece hem mezmuru hatırlattığını hem de mezmurun söylediğini yerine getirdiğini ileri sürerler.
Tanah’ın Cevabı:
Matta ve Markos’un çarmıh anlatısında İsa’nın sözleri Tehilim 22’nin başlangıcıyla ilişkilidir. Bir kişi sıkıntı içindeyken daha önce yazılmış bir duayla kendini ifade edebilir. O duanın kimin hakkında yazıldığını anlamak için duanın içinde söylenenlere bakılır. Bir kişinin sıkıntı anında mezmur söylemesi, onun mezmurda önceden bildirilmiş kişi olduğunu tek başına kanıtlamaz.
İbranice numaralandırmada Tehilim 22:2 şöyle başlar: אֵלִי אֵלִי לָמָה עֲזַבְתָּנִי, “Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?” Hristiyan çevirilerinde bu söz çoğunlukla 22:1 olarak numaralanır. Mezmurun kendisi konuşanı “gelecekteki Maşiah” diye adlandırmaz.
Dua eden kişi ağır sıkıntı, alay ve düşman kuşatması içinde Tanrı’ya seslenir. 22:4–5’te ataların Tanrı’ya güvendiğini, O’na yakardığını ve kurtulduğunu hatırlatır. Bu örnekler, kendi yardım beklentisinin parçasıdır.
Duanın gidişi 22:22’de değişir. Bu ayette עֲנִיתָנִי, “Bana cevap verdin” denir. Sonraki ayette konuşan kişi Tanrı’nın adını kardeşlerine duyuracağını, topluluk içinde O’nu öveceğini söyler.
22:25, Tanrı’nın haksızlığa uğrayan kişinin sıkıntısını küçümsemediğini, yüzünü ondan gizlemediğini ve yakarışını işittiğini bildirir. Sonraki bölümde ulusların Tanrı’ya yönelişi ve gelecek kuşaklara anlatılacak övgü vardır.
Mezmurda açıkça ölümden diriliş anlatılmaz. Yakaranın tehlikeden kurtulması ve Tanrı’yı topluluk içinde övmesi anlatılır. Bir duanın Hristiyan anlatısında tekrarlanması, bu eski metni başkalarının günahları için ölüm emrine dönüştürmez.
Raşi, mezmuru Ester ve İsrael’in sıkıntısıyla ilişkilendiren midraşik yorumu da aktarır. Bu, mezmurun Yahudi geleneğinde nasıl yorumlandığının bir örneğidir. Mezmurun İsa anlatısında kullanılması, daha önce yazılmış mezmurun yalnızca o kişiyi anlattığı anlamına gelmez.
Hristiyan anlatısı, eski mezmurun sözlerini ve bazı imgelerini kendi anlatısında kullanır. Bir yazar önceden yazılmış bir metnin sözlerini kendi anlatısında kullanabilir. İki anlatının benzemesi, eski metnin o olayı daha önce haber verdiğini kanıtlamaz. Bu sonuca ulaşmak için mezmurun kendi İbranicesi, bağlamı ve bütünü incelenmelidir.
Tehilim 22’nin başında bir insan yardım ister. Devamında Tanrı’nın cevabını alır ve kurtuluşunun ardından O’nu över. Alıntının bilinçli olması, mezmurun İsa’ya ait bir kehanet olduğunu kanıtlamaz.
Kaynaklar: Tehilim 22, özellikle İbranice numaralandırmada 22:2, 4–5 ve 22–32; Tehilim 30:3–4; Raşi, Tehilim 22; Midraş Tehilim 22. Karşılaştırılan Hristiyan anlatımları: Matta 27:35, 39–46; Markos 15:34.



