80. İddia: Eşeğe binen kral İsa olduğu için Zekeriya 9 gerçekleşmiştir
Hristiyan İddiası:
Zekeriya, Yeruşalayim’e eşek üzerinde gelen bir kralı anlatır. Bir sonraki ayette savaş araçları kaldırılır ve kral uluslara barış duyurur. Birinin bu kral olup olmadığı, peygamberin hem gelişi hem de yönetimi hakkında söyledikleriyle anlaşılır.
Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Zekeriya 9:9’da eşeğe binen kralı Maşiah, yani Mesih olarak görürler. İsa’nın Yeruşalayim’e eşek üzerinde girmesini ve halkın onu “David’in oğlu” diye karşılamasını, peygamberliğin onda gerçekleştiğine kanıt sayarlar. Kralın alçakgönüllü gelişini İsa’nın ilk gelişine, uluslara barış duyurup egemenlik kurmasını ise ikinci gelişine bağlarlar.
Tanah’ın Cevabı:
Zekeriya 9:9–10’da Siyon’a gelen kral, doğruluğu, kendisine verilen kurtuluş ve alçakgönüllülüğüyle tanıtılır. Eşeğe binişi de bu tasvirin içindedir. Ardından Haşem’in Efrayim’den savaş arabalarını, Yeruşalayim’den savaş atlarını kaldıracağı, savaş yayının kırılacağı ve kralın uluslara barış duyuracağı söylenir. Kralın yönetimi denizden denize, Irmak’tan yeryüzünün uçlarına kadar uzanacaktır. Eşek üzerindeki alçakgönüllü kral ile uluslara hükmeden kral aynı kişidir. Alçakgönüllülük onun krallık kuramadığı bir dönemi değil, krallığının niteliğini anlatır: Kral gücünü bir savaş gösterisiyle ortaya koymaz. Yönetimi altında savaş araçlarına ihtiyaç kalmaz.
Raşi, bu kralı Maşiah olarak açıklar ve hemen sonraki ayetteki geniş egemenliği gösterir. Sanhedrin 98a da Zekeriya’daki eşekle Daniel’deki bulutları Maşiah’ın gelişine ilişkin iki farklı durum olarak ele alır: İsrael’in durumuna göre birini veya diğerini anlatır. Bu açıklama iki ayrı geliş öğretisi kurmaz; iki tasviri birbiriyle ilişkilendirir.
Bu yüzden eşek ayrıntısı, kralın kimliğini bütün diğer özelliklerinden bağımsız olarak belirleyemez. Bir taç giymekle ülkeyi gerçekten yönetmek arasındaki fark burada da geçerlidir. Bir kişi şehre hangi hayvanla gireceğini seçebilir. Ulusların savaşmayı bırakması ise bir kişinin taklit edebileceği bir hareket değil, dünyada gerçekleşmesi gereken bir sonuçtur. Matta 21:1–11’de İsa’nın bu hareketi Zekeriya ile bilinçli biçimde ilişkilendirilir, onu karşılayan kalabalık da krallık iddiasını tanır. Bir iddianın anlaşılması ve desteklenmesi, doğrulanması demek değildir. Kalabalığın verdiği unvan, Zekeriya’nın sözünü ettiği egemenliğin ve barışın yerini tutmaz.
Eşeğin anılması böylece anlamını bütünüyle korur. Peygamber sıradan bir yolculuk ayrıntısı vermemiş; savaş arabalarıyla güç gösteren hükümdarlardan farklı bir kral tasvir etmiştir. İsa’nın girişini bu tasvire uygun düzenlemek, aynı krallığı kurmakla bir tutulamaz. Zekeriya’daki “eşeğe, dişi eşeğin yavrusuna” sözleri aynı bineği iki yolla tanımlar. İkinci söz, eşeğin yavru olduğunu açıklar. Matta 21:2–7’de ise bir eşek ile sıpası birlikte getirilir. Bu iki hayvanın sahnede bulunması, ayette iki binek istendiğini göstermez. Peygamberliğin gerçekleşip gerçekleşmediğini belirleyen hüküm, savaşın kaldırılması ve kralın yönetimidir.
Bu barış yalnız insanın iç huzuruna ya da barışçı bir öğretiye çevrilemez. Zekeriya savaş arabasını, savaş atını ve savaş yayını açıkça sayar. Aynı “denizden denize, Irmak’tan yeryüzünün uçlarına kadar” ifadesi Tehilim 72:8’de kralın egemenliği için kullanılır; çevresindeki ayetlerde yoksulların korunması, zorbalığın kırılması ve kralların ona bağlılığı yer alır. Yeşaya 2:2–4’te de uluslar Haşem’in yollarını öğrenir, silahlarını tarım araçlarına dönüştürür ve artık savaş öğrenmez. Tanah’ın vaadi, insanların hayatını ve ulusların ilişkilerini değiştiren gerçek bir barıştır. İsa’nın eşeğe binmesiyle bu durum meydana gelmemiştir.
Hristiyan savunmasında gerçekleşmeyen bu sonuçlar ikinci gelişe bırakılır. Böylece eşeğe biniş kimlik kanıtı sayılırken, o kimliği sınayacak krallık görevleri geleceğe ertelenir. Oysa Zekeriya kralın önce gelip ayrılacağını, öleceğini ve daha sonra dönerek hükmedeceğini söylemez. Ayetlerde ayrıntılı bir takvim bulunmaması, bu hayat öyküsünü onlara ekleme yetkisi vermez. Alçakgönüllülük ile büyük egemenlik de birbirinin karşıtı değildir; aynı kral hem alçakgönüllü olabilir hem güçlü bir yönetim kurabilir. Daniel 7:13–14’te bulutlarla gelen insan benzeri kişiye egemenlik verilmesi, Zekeriya’daki kralın daha önce ölüp dünyaya ikinci kez döndüğünü anlatmaz. Orada kişi Tanrı’nın huzuruna getirilir; dünyaya iki ayrı gelişi anlatılmaz.
Gelecekte tamamlanacağı ileri sürülen görevler, bugün tamamlanmış görevler gibi kanıt sayılamaz. Zekeriya’daki kralı İsa olarak tanımlamak için, bu kralın yönetiminin İsa’da gerçekleştiği gösterilmelidir. Bunun yerine İsa’nın kral olduğu baştan kabul edilip eksik sonuçlar ikinci gelişe bırakıldığında, kanıtlanacak iddia kendi kanıtı yapılmış olur. Zekeriya 9’un İsa’nın Yeruşalayim’e girişiyle gerçekleştiği hükmü, peygamberin kral için verdiği barış ve egemenlik şartlarını dışarıda bırakır ve yanlıştır.
Tanah kaynakları: Zekeriya 9:9–10; Tehilim 72, özellikle 72:8; Yeşaya 2:2–4; Daniel 7:13–14. Karşı iddianın anlatısı: Matta 21:1–11.



