1 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası
79. İddia: Mika’daki Aşur modern Arap devletlerini temsil eder
Mika, Aşur ordusunun ülkeye girmesinden ve İsrael’in bu saldırıdan kurtarılmasından söz eder. Aşur, Mika’nın döneminde Yehuda’ya saldıran eski Asur İmparatorluğu’nun Tanah’taki adıdır. Bir peygamberlikte eski bir düşmanın adının geçmesi, gelecekteki bir düşmanın kimliğinin nasıl belirlenebileceği sorusunu doğurur.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Mika, Aşur ordusunun ülkeye girmesinden ve İsrael’in bu saldırıdan kurtarılmasından söz eder. Aşur, Mika’nın döneminde Yehuda’ya saldıran eski Asur İmparatorluğu’nun Tanah’taki adıdır. Bir peygamberlikte eski bir düşmanın adının geçmesi, gelecekteki bir düşmanın kimliğinin nasıl belirlenebileceği sorusunu doğurur.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Mika 5’teki Aşur’un son çağda İsrael’e saldıracak modern Arap güçlerini temsil ettiğini söylerler. Onlara göre saldırının getireceği felaket, İsrael’in İsa’yı reddettiğine pişman olup tövbe etmesine yol açacaktır. İsa da ikinci gelişinde halkı kurtaracak ve bütün dünyaya uzanan bir krallık kuracaktır.
Tanah’ın Cevabı:
Mika’nın Aşur dediği güç, peygamberin yaşadığı dünyanın gerçek bir düşmanıdır. Kitabın ilk ayetinde Yotam, Ahaz ve Hizkiya dönemleri verilir. Hizkiya’nın krallığının on dördüncü yılında Aşur kralı Sanheriv’in Yehuda’nın surlu kentlerine saldırması da Tanah’ta anlatılır. Dolayısıyla ilk dinleyiciler için Aşur, ancak yüzyıllar sonra çözülebilecek bir devlet adı değildi. Kentleri ele geçirilmiş, ülkeleri istila edilmişti. Mika, bu tehdidin tersine döneceğini söyler: İsrael’e giren düşmana karşı yedi çoban ve sekiz önder çıkarılacak, savaş onun kendi ülkesine taşınacaktır (Mika 1:1; Melahim Bet 18–19; Mika 5:4–5).
Mika 5’in ortaya koyduğu sonuç, gelecek yöneticinin halkına güvenlik sağlamasıdır. İsrael’in yurduna giren Asur’a karşı koyulur ve yönetici bu saldırıdan halkını kurtarır. Bölüm saldırganı tarihsel adıyla, kurtuluşu da İsrael’in kendi ülkesinde yaşayacağı bir değişiklik olarak verir. Asur’u bugünkü belirli devletlerin yerine koyan sav, önce bu yeni kimliklerin peygamberin verdiği ayrıntılarla nasıl kurulacağını göstermek zorundadır. (Mika 5:3–5).
Bu birkaç cümlede Aşur adı tekrar edilir; ayrıca “Aşur ülkesi” ile “Nimrod ülkesi” yan yana anılır. Nimrod’un krallığının başlangıcında Bavel, Erek, Akad ve Kalne gibi Şinar kentleri bulunur; hemen ardından Aşur ve Nineve’den söz edilir (Bereşit 10:8–12). Böylece vaat, İsrael’in karşısındaki belirli bir tarihsel ve coğrafi dünyaya bağlanır. Bu adları bütün modern Arap devletlerinin, daha da genişletilerek bütün Müslüman ülkelerin ortak adı haline getiren bir hüküm yoktur. Eski bir imparatorluğun adı, çevrede yaşayan farklı halkları aynı düşman kimliğinde toplamak için kullanılamaz.
Radak, gelecekte bir düşmanın kendi dönemindeki Aşur kralı gibi ülkeye gelmesi ihtimalini ele alır. Talmud’un Sukka 52b bölümü de yedi çoban ve sekiz önder sözünü gelecekle ilişkilendirir. Bu açıklamalar, eski Aşur saldırısının daha sonraki bir düşmanı anlatmak için kullanılabileceğini gösterir. Fakat o düşmanın modern Arap devletleri olduğunu söylemez.
Hristiyan savında ise eski Aşur’un gelecekteki bir saldırının örneği olduğu söylenir. Buradaki sorun, eski bir saldırının sonraki bir saldırıya benzetilmesinden belirli devletlerin kimliğine atlanmasıdır. İki ordunun da İsrael’e saldırması, aynı ordu olduklarını göstermez. Benzerlik yalnız saldırının niteliğini anlatır; hangi ülkenin saldıracağını belirlemez. Gelecekteki düşmanı özellikle modern Arap devletleri olarak seçebilmek için, onları başka güçlerden ayıran bir işaret gerekir. Mika böyle bir işaret vermez. Aşur ve Nimrod adlarının yerine bir devletler topluluğu konulduğunda, bu seçimin kaynağı peygamberin sözleri değil, yorumcunun kendi çağındaki devletler ve tehditler hakkında yaptığı seçimdir. Haritadaki tehdit değiştikçe aynı ad başka bir devlete aktarılabiliyorsa, ayet geleceği belirlememiş; yorum her yeni olaya göre değiştirilmiş olur.
Aynı ekleme, saldırı ile İsa’nın dönüşü arasında kurulan bağda da yapılır. Mika’da İsrael’in düşmandan kurtulması, Haşem’in gücüyle yönetilmesi ve güven içinde yaşaması vardır. Fakat saldırının İsa’yı reddetmenin cezası olduğu, halkın bu felaketle İsa’ya inanacağı ve daha önce ayrılmış bir kralın ikinci kez geleceği söylenmez. Bu olay zincirine ulaşmak için önce Beytlehem’den çıkacak yöneticinin İsa olduğu kabul edilir; ardından Aşur modern Arap güçlerine çevrilir ve kurtuluş ikinci geliş olarak adlandırılır. Kanıtlanması gereken kimlikler baştan kabul edildiği için, sonunda elde edilen sonuç da onları doğrulayamaz. Aşur’u modern Arap devletleri diye tanımlayıp buradan İsa’nın ikinci gelişine ulaşmak, Tanah’ın verdiği bir peygamberlik değil, Tanah’a eklenmiş bir senaryodur.
Tanah kaynakları: Mika 1:1; 5:1–5; Bereşit 10:8–12 (İbranice metin); Melahim Bet 18–19. Masoretik Mika 5:4–5, birçok Hristiyan baskısında 5:5–6 olarak numaralandırılır.
