Misyoner İddiaları Arşivi

Hristiyan yorum, Tehillim 118:22’yi tek başına kullanmaz. Önce Tehillim 22’nin Maşiah’ın çarmıha gerilmesini anlattığını ileri sürer; ardından İsrael’in kendi Maşiah’ını reddedeceğini düşündüğü metinleri bu tabloya ekler. Tehillim 118:22’nin “Yahudilerin reddettiği taş olarak Maşiah’tan” söz ettiğini, Bereşit 49:24, Daniel 2:43–44 ve Zeharya 3:8–9’da Maşiah’ın yine “taş” diye anıldığını, Yeşaya 8:14’te de İsrael’in bu taşa takılacağını söyler. Bu metinler bir araya getirildiğinde İsa’nın tek makul aday olduğunu düşünür.⁷⁵¹ Tehillim 118:22’nin İbranicesi şöyledir: אֶבֶן מָאֲסוּ הַבּוֹנִים הָיְתָה לְרֹאשׁ פִּנָּה Even ma’asu habonim hayeta leroş pina. “Yapıcıların reddettiği taş köşenin başı oldu.” İfade güçlüdür; fakat Hristiyan yorumun cümlesiyle ayetin cümlesi aynı değildir. İbranice metinde Maşiah kelimesi yoktur. Yahudiler kelimesi yoktur. “Yapıcılar” için הַבּוֹנִים — habonim denir. İsa’nın adı da bulunmaz. Ayetin hemen çevresinde ise konuşan, HaŞem’in kendisine cevap verdiğini ve onu kurtardığını söyler; ardından reddedilen taşın yükselişi, “Bu HaŞem’den oldu”, “Bu HaŞem’in yaptığı gündür”, “Lütfen HaŞem, kurtar” ve “HaŞem’in adıyla gelene ne mutlu” sözleri gelir. Hallel’de aynı dizinin devamı doğrudan bayram sevincine ve mizbeaha kadar uzanır.

Taş imgesinin temel hareketi böylece oldukça açıktır. Önce değersiz sayılan bir şey vardır. Onu değerlendirenler yanılır. HaŞem’in yaptığı şey sonucunda reddedilen taş en önemli konuma yükselir. Bu, reddedilme ve ardından Tanrı tarafından yükseltilme imgesidir. Fakat bu yapı kendi başına kişinin kimliğini söylemez. Eski rabbinik gelenek, ayetin nasıl anlaşılabildiğini çok somut biçimde gösterir. Pesahim’de Tehillim 118’in bu son bölümü adeta karşılıklı söylenen bir ilahi olarak açıklanır. “Sana şükrederim, çünkü bana cevap verdin ve kurtuluşum oldun” sözünü David söyler. Hemen ardından gelen “Yapıcıların reddettiği taş köşenin başı oldu” sözünü Yişai söyler. “Bu HaŞem’den oldu; gözümüzde şaşırtıcıdır” sözünü David’in kardeşleri, “Bu HaŞem’in yaptığı gündür” sözünü ise Şemuel söyler.⁷⁵² Bu geleneğin merkezinde gelecekte Yahudilerin reddedeceği İsa değil, David’in reddedilip sonra seçilmesi vardır. Maharşa bu eski deraşı daha da açıklayıcı hale getirir. David’in Golyat karşısındaki başarısı ve ardından krallığa uygunluğunun tartışılması üzerinde durur. Habonim — “yapıcılar” — Doeg ve onun çevresindeki Tora bilginleriyle ilişkilendirilir; bilginlere “dünyanın yapıcıları” denebilmesinden hareket edilir. Bunlar David’in cemaat içindeki konumunu sorgulamışlardır. Buna rağmen David sonunda krallığın başına yükselmiştir. Böylece “reddedilen taşın köşenin başı olması” David’in önce dışlanması, sonra HaŞem tarafından seçilip kral yapılması şeklinde anlaşılır.

Bu açıklama önemli bir ayrıntıyı da ortaya çıkarır. Hristiyan yorumun: “Yahudilerin reddettiği taş” ifadesi İbranice ayetin tercümesi değildir. “Yapıcılar”ın kim olduğu ayrıca yorumlanmaktadır. Bir Yahudi deraşında bunlar David’i küçümseyen Tora bilginleri olabilir. Başka bir yorumda başka bir topluluk olabilir. Hristiyan yorum ise habonim kelimesini doğrudan “Maşiah’ı reddeden Yahudiler” biçiminde doldurur ve sonra bu doldurulmuş anlamı İsa’nın kimliğine kanıt olarak kullanır. Midraş Tehillim, taş imgesinin bundan da geniş bir yorum alanına sahip olduğunu gösterir. Bir açıklamada Avraam’dan Yişmael ve Ketura’nın oğullarının, Yitshak’tan Esav’ın çıktığı; Yaakov’un ise HaŞem’e bağlı on iki kabileyi meydana getirdiği anlatılır ve “Yapıcıların reddettiği taş köşenin başı oldu” sözü bu soy çizgisi içinde okunur. Hemen sonraki ayet için başka bir yorum Knesset İsrael’in Mısır’daki kölelikten izzete yükselişini anlatır. Aynı Midraş daha sonra David’i ele alır: dün koyun güden kişi kısa süre sonra kral olmuştur. Gelecekte uluslar İsrael’in yükselişini gördüğünde de aynı şaşkınlığın yaşanacağı söylenir.

⁷⁵³Bu okumalar farklı tarihsel ve ruhsal örüntüleri ele alır. Deraşın doğası zaten bir ayetteki yapının farklı tarihsel ve ruhsal örüntülerde yeniden görülmesine imkan verir. Ortak fikir aynıdır: önemsiz veya değersiz sayılan, HaŞem’in seçimiyle merkezi hale gelir. Zohar geleneği de taşı David’le ilişkilendirir. Sulam açıklamasında David “tahtın dördüncü sütunu” olarak tanımlanırken doğrudan “yapıcıların reddettiği taş” sözüne bağlanır. Başka Yahudi yorumlarında ise aynı taş Knesset İsrael’e, hatta teşuva ederek eski durumundan yükselen insana uygulanabilmiştir. Likutei Halakhot, çok sayıdaki kusuru nedeniyle reddedilmiş görünen baal teşuvaya (teşuva eden kişi) bu ayeti uygular: daha önce reddedilen kişi şimdi “köşenin başı” olmuştur. Yahudi geleneğinde ayet Maşiah’a da uygulanmıştır. Daha sonraki Yahudi yorumlarından Marbeh Lesaper, “Yapıcıların reddettiği taş” sözünü açıkça Maşiah’a uygular ve Daniel 2’deki taş imgesiyle ilişkilendirir. Bu yorum Maşiah ile ilgilidir. Fakat üç farklı iddia aynı şey değildir.

⁷⁵⁴Ayet Maşiah’a uygulanabilir. Ayetin taşının yalnız Maşiah olduğu söylenebilir. Ayetin taşının İsa olduğu kanıtlanabilir. İlk cümle için Yahudi kaynaklarında örnek vardır. İkinci cümle, David, Yaakov, Knesset İsrael ve diğer okumalar nedeniyle çok daha güçlü bir iddiadır. Üçüncü cümle ise daha da ileri gider; çünkü “Maşiah” kimliği kabul edilse bile hangi kişinin Maşiah olduğu henüz belirlenmiş değildir. Hristiyan yorum bu boşluğu Tanah’taki diğer “taş” metinlerini birbirine bağlayarak doldurmaya çalışmaktadır. Fakat aynı metaforun farklı kitaplarda bulunması, her yerde aynı özneyi gösterdiği anlamına gelmez. Tanah’ta “çoban” sözü buna iyi bir örnektir. HaŞem çobandır. David çobandır. İsrael’in önderleri çoban diye adlandırılabilir. Aynı metaforun birkaç metinde bulunması, bütün “çoban” ayetlerinin aynı kişiden söz ettiğini göstermez. Even — taş için de aynı ilke geçerlidir. Taş; güç, kalıcılık, temel, krallık, engel veya başka bir yapısal gerçeği simgeleyebilir. Hangi taşın neyi temsil ettiğini kendi bağlamı belirler.

Daniel 2 bunun en iyi örneklerinden biridir. Nebukadnetsar’ın gördüğü heykeli insan eli değmeden kopan bir taş parçalar. Fakat Daniel rüyayı açıklarken simgenin sonunda neyi temsil ettiğini de söyler:⁷⁵⁵ וּבְיוֹמֵיהוֹן דִּי מַלְכַיָּא אִנּוּן יְקִים אֱלָהּ שְׁמַיָּא מַלְכוּ דִּי לְעָלְמִין לָא תִתְחַבַּל “O kralların günlerinde göklerin Tanrısı, sonsuza dek yok olmayacak bir krallık kuracaktır.” Daniel 2:44⁷⁵⁶ Daniel’in açıklamasında taşın hareketi Tanrı’nın kuracağı krallığa karşılık gelir. Yahudi Midraşı daha sonra bu taşı Maşiah kralına da uygulayabilir; Midraş Tanhuma’da Reş Lakiş’in taşı Maşiah kralı olarak açıkladığı gerçekten aktarılır. Bu iki düzey birbiriyle çelişmek zorunda değildir: kral krallığı temsil edebilir. Fakat bu tam da neden Hristiyan yorumun yönteminin fazla hızlı olduğunu gösterir. Daniel’de “taş” kelimesini görmek, sözlük yoluyla “taş = Maşiah” denklemi kurmaya yetmez. Metnin kendi açıklaması önce krallığı verir; bireysel Maşiah uygulaması ikinci yorum katmanıdır. Zeharya 3’te sorun daha da belirgindir. 3:8’de HaŞem:⁷⁵⁷ “İşte Ben kulum Tsemakh’ı getiriyorum.” der. 3:9’da ise: “İşte Yehoşua’nın önüne koyduğum taş...” sözü gelir. Yani Tsemakh ile taş metinde ayrı ayrı tanıtılır. Daha sonraki yorum taş imgesini Maşiah’la ilişkilendirebilir; ayetin grameri ise “Tsemakh, yani taş” demez. Üstelik Zeharya’nın birkaç cümle sonraki görümünde yapı, Zerubavel ve Bet HaMikdaş inşası etrafında gelişir. Bu nedenle 3:8’deki Tsemakh, 3:9’daki taş ve başka kitaplardaki her taş imgesini tek kişiye dönüştürmek, kelime tekrarından daha güçlü bir gerekçe ister.

Yeşaya 8:14 ise Hristiyan yorumun zincirindeki en ciddi sorunu doğurur. Bir önceki ayet:⁷⁵⁸ אֶת־יְהוָה צְבָאוֹת אֹתוֹ תַקְדִּישׁוּ “Orduların HaŞem’ini, O’nu kutsal sayın...” der. Ardından aynı özne için: “O, bir Mikdaş; fakat İsrael’in iki evi için bir çarpma taşı ve tökezleme kayası olacaktır.” denir. Yeşaya 8:14’teki even negef — “çarpma/tökezleme taşı” — ilk düzeyde HaŞem Tsevaottur. Rabbinik gelenek de ayeti aynen “iki İsrael evi için taş ve tökezleme kayası” biçiminde aktarır. Hristiyan yorum ise Yeşaya 8:14 hakkında “O”, yani Maşiah, İsrael’in takılacağı taştır demektedir. Fakat ayetin hemen önceki öznesi Maşiah değil HaŞem’dir. Hristiyan yorumun Kristadelfiyan anlayışında İsa HaŞem’in Kendisi de değildir. Bu nedenle Yeşaya 8:14’ü doğrudan İsa için kullanabilmesi için ayrıca bir temsil veya tipoloji ilişkisi kurması gerekir. Metnin grameri bu geçişi onun yerine yapmamaktadır.⁷⁵⁹ Bereşit 49:24 de benzer biçimde tek başına bir Maşiah adı vermez. Yosef hakkında söylenen şiirin içinde “oradan İsrael’in çobanı, taşı” ifadesi bulunur. Yahudi yorum geleneğinde even burada İsrael’in başı, dayanağı veya devamlılığı gibi anlamlara açılmış; başka kaynaklarda David’le ilişkilendirilmiştir. Midraş Sekhel Tov, “İsrael’in taşı”nı baş ve temel imgesiyle açıklar ve Tehillim 118’deki taşı da David’e bağlar.⁷⁶⁰

Hristiyan yorumun zincirinde aynı kelime birkaç kez görünür, fakat her metnin öznesi aynı değildir: Daniel’de taşın açıklaması Tanrı’nın kuracağı krallığa gider; Midraş onu Maşiah kralına da uygular. Yeşaya 8’de taş doğrudan HaŞem’dir. Zeharya 3’te Tsemakh ve taş ayrı ifadeler halinde bulunur. Bereşit 49’da taş Yosef bereketinin içindedir ve farklı Yahudi açıklamaları vardır. Tehillim 118’de ise eski rabbinik gelenek reddedilen taşı David’in yükselişiyle ilişkilendirir.⁷⁶¹ Bütün bunları yalnız “taş” kelimesi ortak olduğu için tek bir kişiye bağlamak, “çoban” geçen bütün ayetlerin aynı kişiden söz ettiğini söylemeye benzer. Hristiyan metinleri Tehillim 118:22’yi İsa’ya açıkça uygular. Bu, Hristiyan metinlerinin kendi yorumudur; Tanah’ın İsa’yı bağımsız biçimde tanımladığı anlamına gelmez. Fakat Hristiyan yorumun Yahudi okuyucuya göstermesi gereken şey tam olarak bundan farklıdır. Tanah’ın, Hristiyan metinleri kabul edilmeden önce İsa’yı bağımsız biçimde belirleyip belirlemediği sorulur. Tehillim 118 bu kimliği bağımsız olarak vermez. Ayetin özü çok güçlüdür: insanların değersiz gördüğü taş, HaŞem’in iradesiyle yapının başına yükselmiştir. Bu düşünce David’e uygun düşer. Knesset İsrael’e uygulanabilir. Yahudi deraşı Yaakov’a veya daha sonraki başka yapılara taşıyabilir. Bazı Yahudi yorumcular onu Maşiah’a da uygulamıştır. Hristiyan metinleri ise onu İsa’ya uygular.⁷⁶² Fakat bu yorum katmanlarının varlığı ile ayetin kendisinin: “Yahudiler İsa adlı Maşiah’ı reddedecek, sonra Tanrı onu yüceltecektir” demesi aynı şey değildir. Hristiyan yorumun cümlesine ulaşmak için önce habonimin “Yahudiler” olduğu, sonra taşın Maşiah olduğu, ardından Daniel, Yeşaya, Zeharya ve Bereşit’teki farklı taş imgelerinin aynı bireyi anlattığı ve son olarak bu bireyin İsa olduğu kabul edilir. Tehillim 118:22 bu zincirin hiçbirini isim vererek kurmaz. Ayet reddedilmeden yükselişe giden bir örüntü verir. İsa kimliğini ise Hristiyan yorum bu örüntünün içine yerleştirir. Tanah’ın taş imgeleri bir arada incelendiğinde, “yapıcıların reddettiği taş”ın İsa olduğunun kanıtlandığı değil, Hristiyan teolojisinin farklı bağlamlardaki taş imgelerini tek bir İsa okumasında birleştirdiği görülür.⁷⁶³

Kaynaklar

750. Duncan Heaster, Jesus for Jews, s. 6–8 ve 29–36. ↩

751. Kaynaklar: Tehillim 118:22; Tehillim 22; Bereşit 49:24. ↩

752. Kaynak: Tehillim 118. ↩

753. Kaynak: Midraş Tehillim. ↩

754. Kaynak: Daniel 2. ↩

755. Kaynak: Daniel 2. ↩

756. Kaynak: Daniel 2:44. ↩

757. Kaynak: Zeharya 3. ↩

758. Kaynak: Yeşaya 8:14. ↩

759. Kaynak: Yeşaya 8:14. ↩

760. Kaynaklar: Bereşit 49:24; Tehillim 118. ↩

761. Kaynaklar: Yeşaya 8; Zeharya 3; Bereşit 49. ↩

762. Kaynak: Tehillim 118. ↩

763. Kaynak: Tehillim 118:22. ↩

Hristiyan yorumun burada düzelttiği bir itiraz gerçekten zayıftır. Bereşit 49:10’u “Yehuda tahtında kesintisiz biçimde daima bir kral oturacaktır; son kral düşünce Maşiah o ana kadar gelmiş olmalıdır” şeklinde okumak zorunlu değildir. Böyle bir okuma kabul edilse Maşiah Birinci Bet HaMikdaş’ın yıkılışından önce gelmiş olmalıydı ve bu tarih İsa’dan yüzyıllar öncedir. Şevet, kesintisiz fiili monarşiden daha geniş bir yetki alanını ifade eder.¹⁶⁶⁵

Ayetin İbranicesi şöyledir: Lo yasur şevet mi-Yehuda u-mehokek mi-ben raglav, ad ki yavo Şilo, ve-lo yikkahat ammim.¹⁶⁶⁶

“Asa Yehuda’dan, hükümdarlık asası ayaklarının arasından ayrılmayacak; Şilo gelene kadar ve halkların bağlılığı ona olacaktır.” Şevet ve mehokek yönetim ve otorite dilidir; ayetin ikinci yarısı Şilo ve halkların ona yönelmesiyle devam eder.

Yahudi yorum geleneği bu ayeti Maşiah ile ilişkilendirir. Onkelos, krallığın ait olduğu Maşiah’ın gelişini açıkça okur. Raşi Şilo’yu “Melakh HaMaşiah” ile ilişkilendirir.¹⁶⁶⁷ Deraşot HaRan da Onkelos’u aktararak Yehuda krallığının sonunda Maşiah’a ulaşacağını ve halkların ona toplanacağını söyler.¹⁶⁶⁸

Sanhedrin 98b’de Rabbi Şila’nın okulu da “Şilo onun adıdır” der. Fakat aynı sugya hemen Yinnon, Hanina, Menahem ve başka adlandırmalar verir.¹⁶⁶⁹ Bu ayrıntı önemlidir. Gemara bir doğum belgesi düzenlemiyor; farklı okullar Tanah ifadelerini aggadik biçimde Maşiah adına bağlıyor. “Şilo Maşiah’ın adıdır” ifadesini “gelecekteki kişinin nüfus kaydındaki adı Şilo olacaktır” diye okumak metnin edebi niteliğini aşar.

Daha önemlisi, bu kaynakların hiçbiri “Şilo Nasıralı İsa’dır” demez. “Ayet Maşiah ile ilgilidir” ve “o Maşiah İsa’dır” iki ayrı önermedir. Birincisi için gerçek Yahudi kaynakları vardır. İkincisi için aynı kaynaklar kullanılamaz.

Sanhedrin 5a da şevetin dar bir monarşi sayacı olmadığını gösterir. Sugya “asa”yı Babil’deki reş galutlarla, “hükümdarlık asasını” Erets İsrael’deki Hillel soyundan nasi ve Tora öğreticileriyle ilişkilendirir.¹⁶⁷⁰ Bağımsız Yehuda kralı bulunmayan dönemlerde bile ayetin otorite dili farklı kurumsal biçimlerde okunmuştur.

Ran’ın açıklaması aynı yöndedir. “Asa Yehuda’dan ayrılmayacak” sözü İsrael’in her an fiilen bir kralı bulunacağı anlamına gelmez; krallık İsrael’de bulunduğunda onun temel hakkının Yehuda’ya ait olduğunu anlatır.¹⁶⁷¹ Devarim 28 zaten İsrael’in kralıyla birlikte sürgüne gidebileceğini söyler. Bu yüzden “monarşi kesildiği an ayet bozuldu” savı Yahudi yorumunun zorunlu sonucu değildir.

Fakat Hristiyan yorumun kazancı burada biter. Şeveti kesintisiz gerçek taht olmaktan çıkardığı anda, Yehuda’nın siyasi gücünü kaybettiği belirli tarih de Maşiah için kronolojik saat olmaktan çıkar. Aynı siyasi kesinti hem “kesin tarih ölçüsü değildir” denerek itirazdan kurtarılamaz, hem de İsa’ya yaklaştıran gizli tarih işareti olarak kullanılamaz.

Hristiyan yorumun tercih ettiği başka okuma bunu daha da netleştirir: “asa Yehuda’dan ayrılmayacaktır, çünkü Şilo gelecektir” anlamına yakın bir yapı önerir.¹⁶⁷² Bu durumda ad ki yavo Şilo bir son tarih sayacı olmaktan ziyade Yehuda krallık vaadinin gelecekteki tamamlanışını anlatır. Kronolojik itiraz kaybolur; fakat kronolojik delil de onunla birlikte kaybolur.

Ayetin asıl ağırlığı “hangi yılda doğacak?” sorusunda değil, krallık ufkundadır. “Halkların bağlılığı ona olacaktır” ifadesi Onkelos ve Ran’da Maşiah’ın egemenliği ve ulusların ona yönelmesi olarak okunur.¹⁶⁷³ Hristiyan yorum da erken bir tarihte Şilo’nun gelmiş olduğunu varsaymanın yeterli olmayacağını kabul eder: Maşiah krallığı, Avraam ve David’e verilen vaatlerin gerçekleşmesi, dünya çapında doğruluk ve barış nerede diye sorar.¹⁶⁷⁴

Bu soru doğruysa İsa’ya da aynı ölçü uygulanmalıdır. Birinci yüzyılda bir adayın yaşamış olması, Bereşit 49:10’un krallık sonucunu gerçekleştirdiğini göstermez. Ayet Maşiah yönünde okunacaksa kimlik, yalnız bir tarih yakınlığı veya isim çağrışımıyla değil, Yehuda krallığının vaat edilen sonucuyla sınanır.

İkinci geliş öğretisi bu ayetin içine yazılı değildir. Bereşit 49:10 “Şilo önce gelecek, krallığı kurmadan öldürülecek, çok uzun zaman sonra tekrar gelip halkların bağlılığını kazanacak” demez. Şilo’nun gelişi ve ona yönelen halklar tek krallık tasviri içinde verilir.¹⁶⁷⁵

Bu yüzden “Yahudi kaynakları Şilo’yu Maşiah sayıyor” cümlesi Hristiyan iddiayı kanıtlamaz; yalnız tartışmanın gerçek başlangıç noktasını belirler. Sorulması gereken “Şilo Maşiah olabilir mi?” değil, “bu Maşiah’ı neden İsa olarak tanımlayalım?”dır. Onkelos, Raşi, Sanhedrin ve Ran ilk soruya katkı sağlar; ikinci soruya İsa adını vermez.

“Son kral düştü, öyleyse Maşiah mutlaka daha önce gelmişti” itirazı Bereşit 49:10’dan zorunlu olarak çıkmaz. Fakat bunu çözerken ayeti kesin bir kronoloji aracı olmaktan da çıkarır. Geriye Yehuda’dan gelecek Maşiah’ın krallığı, halkların ona yönelmesi ve vaat edilen düzen kalır. “Şilo Maşiah’tır” önermesi gerçek Yahudi kaynaklarına dayanabilir; “o Maşiah İsa’dır” sonucu ise ayrıca kanıt ister.

Kaynaklar

1665. Heaster, Jesus for Jews, PDF s. 53-54; Bereşit 49:10’daki şevetin kesintisiz literal monarşi olamayacağı, Yehezkel 21:25-27 ve Targumlarla ilişkisi hakkındaki açıklaması. ↩

1666. Bereşit 49:10. ↩

1667. Targum Onkelos, Bereşit 49:10; Raşi, Bereşit 49:10, “Şilo - Melakh HaMaşiah”. ↩

1668. Deraşot HaRan 7:7; Onkelos’u aktarır, krallığın Yehuda’dan başka kabileye geçmemesi ve sonunda Maşiah’a, halkların toplanmasına ulaşması şeklinde açıklar. ↩

1669. Bavli, Sanhedrin 98b:14; Şilo, Yinnon, Hanina, Menahem ve “hivvara de-vei Rabbi” gibi farklı aggadik Maşiah adları. ↩

1670. Bavli, Sanhedrin 5a; Bereşit 49:10’daki şevetin Babil reş galutlarıyla, mehokekin Hillel soyundan nasi/Tora öğreticileriyle ilişkilendirilmesi. ↩

1671. Deraşot HaRan 7:7; ayrıca Devarim 28:36. Ran, ayeti İsrael’in hiçbir zaman kralsız kalacağı şeklinde değil, krallık bulunduğunda Yehuda’nın temel hakkı olarak açıklar. ↩

1672. Heaster, Jesus for Jews, PDF s. 53-54; “the sceptre shall not depart...for/because Shiloh shall come” yönündeki tercih ettiği açıklama. ↩

1673. Targum Onkelos, Bereşit 49:10; Deraşot HaRan 7:7. ↩

1674. Heaster, Jesus for Jews, PDF s. 53-54; Birinci Bet HaMikdaş öncesi bir Maşiah varsayımına karşı “Maşiah krallığı ve dünya çapında barış/doğruluk nerede?” şeklindeki kendi ölçütü. ↩

1675. Bereşit 49:8-12. ↩

Bereşit 49:10 gerçekten güçlü bir Maşiah metnidir. Yaakov, Yehuda’ya seslenirken “Asa Yehuda’dan, hükümdarlık asası ayaklarının arasından ayrılmayacak; Şilo gelinceye kadar ve halkların itaati ona olacaktır” der. Eski Yahudi geleneğinde Şilo’nun Maşiah ile ilişkilendirildiği de gerçektir. Onkelos ayeti Maşiah’ın gelişi ve krallığın ona ait oluşuyla açıklar. Fakat “Şilo Maşiah’tır” ile “Şilo Nasıralı İsa’dır ve ayet onun tarihini verir” aynı önerme değildir.²⁴²⁶

Hristiyan yorumun ilk okuması kelimenin tam anlamıyla alınırsa Hristiyan iddiası için ciddi bir sorun doğar. O, Yehuda soyundan son kralın Birinci Bet HaMikdaş’ın sonunda tahttan indirildiğini hatırlatır ve Şilo’nun asa ayrılmadan önce gelmesi gerektiğini söyler. Fakat bu tarih İsa’dan yüzyıllar öncedir. Eğer şevet gerçekten kesintisiz fiili Yehuda monarşisi demekse İsa bu ölçüye göre çok geç kalır. Hristiyan yorum bunun farkına vardığı için hemen ardından asanın literal monarşi olamayacağını söyler.²⁴²⁷

Fakat ikinci okuma ilk tarih hesabını ortadan kaldırır. Asa yalnız tahta oturan kral değil, Yehuda’nın yönetim hakkı veya otorite çizgisiyse son kralın devrilmesi artık Şilo için zorunlu bir son tarih değildir. Sanhedrin 5a bu yönde çok eski bir örnek verir: “Asa Yehuda’dan ayrılmayacak” sözünü Bavel’deki Reş Galuta ile, devamındaki hükümdarlık ifadesini Erets İsrael’deki Nesiyim ile ilişkilendirir. Hazal siyasi bağımsızlığın kaybolduğu çağlarda bile Yehuda’yla bağlantılı otoritenin başka biçimlerde sürdüğünü düşünmüştür.²⁴²⁸

Hristiyan yorumun başvurduğu Yehezkel 21 de ilk kronolojisini kurtarmaz. Peygamber krallığın devrileceğini ve sonunda hakkın sahibi gelince ona verileceğini anlatır. Eğer krallık Maşiah’tan önce gerçekten kaldırılabiliyorsa, Bereşit 49:10 artık “krallık kesilmeden Maşiah gelmiş olmak zorundadır” biçiminde okunamaz. Hristiyan yorum Yahudi itirazını cevaplamak için asanın geçici olarak ayrılabileceğini kabul eder; böylece İsa’yı tarihlendirmek için kullandığı ilk öncülü kendisi bırakmış olur.²⁴²⁹

İbranicede ad — “kadar” — kelimesi de her kullanımda belirtilen noktadan sonra önceki durumun tersine döneceği anlamına gelmez. Bereşit 28:15’te HaŞem Yaakov’a “Sana söylediklerimi yapıncaya kadar seni bırakmayacağım” der; bunun vaadin tamamlanmasından sonra Yaakov’u terk edeceği anlamına gelmediği açıktır. Aynı dil imkanı Bereşit 49:10’u basit bir kronometreye çevirmeyi engeller. Şilo geldiğinde Yehuda’nın krallık yönünün bitmesi değil, tersine en yüksek biçimine ulaşması beklenir.²⁴³⁰

Ayetin sonu da kimlik ölçüsünü verir: halkların itaati gelecek hükümdara olacaktır. Şilo’yu Maşiah diye okuyorsak yalnız geliş zamanını değil, hükümdarlığın sonucunu da okumalıyız. İsa’nın yaşamında David krallığı kurulmadı, uluslar onun gerçek siyasi yönetimi altında birleşmedi ve İsrael’in restorasyonu gerçekleşmedi. Bunları binlerce yıl sonraki ikinci gelişe taşımak Bereşit 49:10’un kendi cümlesinden çıkmaz. Şilo’nun Maşiah olması Yahudi kaynaklarında gerçek bir yorumdur; ayetin İsa’ya tarih damgası vurması değildir.²⁴³¹

Kaynaklar

2426. Bereşit 49:10; Targum Onkelos, Bereşit 49:10. Onkelos, Şilo ifadesini Maşiah’ın gelişi ve krallığın ona ait olmasıyla ilişkilendirir. ↩

2427. Duncan Heaster, Jesus for Jews, PDF s. 53–54. Heaster önce son Yehuda kralının Birinci Bet HaMikdaş’ın sonunda hüküm sürdüğünü söyler, sonra ‘sceptre’nin literal monarşi olamayacağını savunur. ↩

2428. Bavli Sanhedrin 5a. Sugya Bereşit 49:10’daki şevet ve mehokek ifadelerini Bavel’deki Reş Galuta ve Erets İsrael’deki Nesiyim ile ilişkilendirir. ↩

2429. Yehezkel 21:30–32 [Hristiyan numaralandırmasında 21:25–27]. Taç ve krallığın kaldırılması, ardından hakkın sahibine verilmesi tasvir edilir. ↩

2430. Bereşit 28:15; 49:10. İbranicede ad bağlacı her bağlamda belirtilen noktadan sonra önceki durumun sona ereceğini zorunlu kılmaz. ↩

2431. Bereşit 49:10; Tehillim 89:29–38, 39–46. Davidik vaat ile fiili tahtın tarih içinde kesintiye uğraması Tanah’ın kendi içinde yan yana bulunabilir; vaat her an kesintisiz monarşi demek değildir. ↩