Misyoner İddiaları Arşivi

2 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

154. İddia: Zekeriya 13:7’deki “bana yakın olan adam” kusursuz Maşiah’tır

Zekeriya 13’te Haşem, ‘bana yakın olan adam’ dediği çobanın vurulmasını bildirir. Çoban vurulur, koyunlar dağılır ve anlatı geride kalacak halka döner. Çobanın kim olduğu ve vurulmasının neye yol açtığı, kullanılan unvanla anlatının devamından ayrı ayrı incelenir.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Zekeriya 13’te Haşem, ‘bana yakın olan adam’ dediği çobanın vurulmasını bildirir. Çoban vurulur, koyunlar dağılır ve anlatı geride kalacak halka döner. Çobanın kim olduğu ve vurulmasının neye yol açtığı, kullanılan unvanla anlatının devamından ayrı ayrı incelenir.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Haşem’in ‘bana yakın olan adam’ dediği çobanın hiç günah işlememiş İsa olduğunu söylerler. Çobanın vurulmasını İsa’nın ölümüne bağlar, bu ölümün insanların günahları için kapara, yani kefaret sağlayacağının önceden bildirildiğini savunurlar.

Tanah’ın Cevabı:

Zekeriya 13:7’de Tanrı’ya yakın bir “adam” ve vurulacak “çoban” anlatılır. İbranice amit kelimesi Tora’da bir insanın yakını veya yurttaşı için de kullanılır: Vayikra 19:15 ve 25:17, kişinin yakınını adaletle gözetmesini emreder. Bu kelime “hiç günah işlememiş tanrısal kişi” anlamına gelen özel bir unvan değildir.

Zekeriya 13:7, חֶרֶב עוּרִי עַל־רֹעִי וְעַל־גֶּבֶר עֲמִיתִי נְאֻם יְהוָה צְבָאוֹת הַךְ אֶת־הָרֹעֶה וּתְפוּצֶיןָ הַצֹּאן der: “Kılıç, çobanıma ve benim yakınım olan adama karşı uyan, Haşem Tsevaot’un sözü; çobana vur, koyunlar dağılsın.” Gever amiti (גֶּבֶר עֲמִיתִי) ifadesindeki amit (עָמִית) yakınlık, yoldaşlık veya aynı topluluğa ait olmayı anlatan bir sözcüktür. Vayikra 19:15 ve 25:17’de aynı kök insanın kendi topluluğundaki yakını için kullanılır. Bu sözcük tek başına çobanın hiç günah işlemediğini, Tanrı’nın özüyle aynı olduğunu veya insan korbanı sayıldığını bildirmemektedir.

Zekeriya 13:7 çobanın vurulmasını ve koyunların dağılmasını anlatır. 13:8–9’da ülkedeki ağır yargı ve geride kalacak halkın Tanrı’ya dönmesi bildirilir. Çobanın öldürülmesi, sunakta yapılan günah kurbanı veya başka insanların suçunu hukuken silen kan hizmeti olarak tanımlanmaz. Kohelet 7:20, yeryüzünde hiç günah işlemeden yaşayan doğru insan olmadığını hatırlatır.

Zekeriya 9:9’daki kralın tsadik ve-noşa, yani doğru ve kurtuluşa ermiş diye anılması da aynı boşluğu doldurmaz. Üstelik aynı bölümde Tanrı’nın çobanı vurmasını emrettiği söylenir; fakat Tehilim 89:31–33’te David hanedanından gelen yöneticilerin yanlış davranabileceği açıkça kabul edilir.

Zekeriya’nın 'Tanrı’ya yakın adam' sözü İsa’nın adını taşımaz ve günahsız bir insanın bütün günahlar için kurban edilmesini emretmez. Bu sözden çıkarılan kefaret hükmü peygamberin anlatısında bulunmaz.

Çobanın vurulmasının hemen ardından koyunların dağılması, 13:8–9’da ise ağır yargıdan sonra kalan halkın arınması anlatılmaktadır. Bu devamda הוּא יִקְרָא בִשְׁמִי וַאֲנִי אֶעֱנֶה אֹתוֹ אָמַרְתִּי עַמִּי הוּא וְהוּא יֹאמַר יְהוָה אֱלֹהָי, “O, adımı anarak Bana seslenecek, Ben de ona cevap vereceğim; ‘O Benim halkımdır’ diyeceğim, o da ‘Haşem Tanrımdır’ diyecek” sözleri vardır.

Anlatının açıklanan sonucu, halkın Haşem’e seslenmesi ve Haşem’in ona “Benim halkım” diye karşılık vermesidir. Çobanın vurulması önemli bir olaydır, fakat sunakta sunulan günah kurbanının türü, kanı ve kohenin hizmeti burada belirtilmez. İsa’nın adı ve Roma çarmıhına ilişkin ayrıntılar da ayetin içinde yer almamaktadır.

Zekeriya 9:9’da kral için צַדִּיק וְנוֹשָׁע, tsadik ve-noşa denir. Tsadik, doğru kişiyi anlatır. Kohelet 7:20 ise iyilik yapıp hiç günah işlemeyen bir insan bulunmadığını söyler; dolayısıyla bu sözcük tek başına mutlak günahsızlık anlamına gelmez. Noşa ise kurtulma veya zafere ulaşma anlamıyla ilişkilidir; kralın ölerek başkalarının günahını bağışlatacağını söylemez. Çobanın ‘yakın’ diye anılmasından, onun kusursuz bir insan kurbanı olduğu sonucu çıkmaz. Zekeriya 9:9, Kohelet 7:20.

Tanah kaynakları: Zekeriya 13:7–9; Vayikra 19:15 ve 25:17; Kohelet 7:20; Tehilim 89:31–33.

Bu iddianın sayfası

220. İddia: Yetmişinci Yovel yaklaşık 1996’ya denk gelir ve son zamanlara işaret edebilir

Tora’da Yovel, yıllar sayılarak belirlenen, özgürlüğün ilan edildiği ve toprağın ailelere döndüğü yıldır. Daniel’de ise “yetmiş yedi”, yani yetmiş tane yedili dönem diye anılan bir süre vardır. Bu iki sayımın aynı hesabı verip vermediği, metinlerde neyin sayıldığına bakılarak anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora’da Yovel, yıllar sayılarak belirlenen, özgürlüğün ilan edildiği ve toprağın ailelere döndüğü yıldır. Daniel’de ise “yetmiş yedi”, yani yetmiş tane yedili dönem diye anılan bir süre vardır. Bu iki sayımın aynı hesabı verip vermediği, metinlerde neyin sayıldığına bakılarak anlaşılır.

Bu yorumu savunan Hristiyanlar, Daniel’in yetmiş “yedi”sini yetmiş Yovel dönemi olarak okumayı önerirler. İlk Yovel’in İsrael ülkeye girdikten 49 yıl sonra tutulduğunu varsayıp yetmişinci Yovel’i yaklaşık 1996’ya yerleştirirler. Bu tarihin, yirminci yüzyılın sonlarında Maşiah’ın İsrael’in sıkıntılarına son vereceği döneme işaret edebileceğini söylerler.

Tanah’ın Cevabı:

Bu hesap, Tanah’ın verdiği kesin bir tarih değildir. İddiayı ileri süren kaynak da bu hesabı bir tahmin olarak sunar. Hesap, Daniel’deki “yetmiş yedi”yi yetmiş Yovel’e dönüştürmeye ve sayımın hangi yılda başlayacağını ayrıca varsaymaya dayanır.

Vayikra 25:8–10’da yedişer yıllık yedi dönem, yani toplam 49 yıl sayılır. Ardından ellinci yıl Yovel olarak kutsanır ve özgürlük ilan edilir. Yovel’de bir ailenin toprağının kendisine geri dönmesi ve özgürlüğe kavuşacak kişiler hakkında kurallar vardır. Bu hükümler, toprağın asıl sahibinin Tanrı olduğunu hatırlatır (25:10–24).

İddiada ilk Yovel’in İsrael ülkeye girdikten 49 yıl sonra gerçekleştiği varsayılır. Fakat Talmud’un Arahın 12b bölümündeki hesap, ülkeye girişin ardından ülkeyi ele geçirmek için yedi yıl, toprakları paylaştırmak için de yedi yıl geçtiğini söyler. Yovel sayımı bu on dört yıl bittikten sonra başlar. Dolayısıyla önerilen başlangıç, bu klasik hesapla uyuşmaz.

Döngü uzunluğu konusunda da görüş farkı vardır. Bir hesapta ellinci yıl ayrı bir Yovel yılıdır. Rabbi Yehuda’nın görüşünde ise ellinci yıl sonraki dönemin ilk yılı olarak da sayılır. Bu görüşte bir Yovel ile sonraki Yovel arasında 49 yıl vardır.

Bu görüşler Roş HaŞana 9a ve Arahın 12b’de tartışılır. Başlangıç yılı ve döngünün uzunluğu değiştiğinde sonuç da değişir. 1996 tarihi, metinden zorunlu olarak çıkan tek sonuç değildir.

Daha temel sorun Daniel’dedir. Daniel 9:24–27 “yetmiş yedi” der. Metinde “yetmiş Yovel” yazmaz. Yedi yıllık dönemlerle Yovel arasında düşünsel bir yakınlık kurulabilir. Fakat Daniel’deki yetmiş yediyi, her biri yaklaşık yarım yüzyıllık yetmiş ayrı Yovel döngüsüne çevirmek çok daha uzun bir süre üretir. Yedişer yıllık yetmiş dönem 490 yıl eder. Yetmiş Yovel ise her aralığın uzunluğuna göre üç bin yılı aşan bir süre eder. Ayet bunlardan birini diğerine çevirecek bir kural vermez.

İddiada Hizkiyahu dönemindeki Aşur istilası ve Yeşaya 37:30 da geleceğe ilişkin bir örnek olarak kullanılır. Ayet, ilk yıl kendiliğinden yetişen ürünün, ikinci yıl da o üründen kendiliğinden çıkanın yenmesini, üçüncü yıl ise ekim ve biçim yapılmasını söyler. Burada “Yovel” kelimesi geçmez. Bu işareti belirli bir Yovel yılına yerleştirmek ayrıca tarihsel bir hesap, onu 1996’ya bağlamak ise başka bir varsayım gerektirir.

Önerilen tarih artık geçmiştir. İsrael’in bütün sıkıntılarının sona ermesi ve peygamberlerin bildirdiği dünya barışı 1996’da gerçekleşmemiştir. Yeşaya 2:2–4, ulusların savaş öğrenmeyeceğini söyler. Yehezkel 37:21–28, İsrael’in toplanacağını ve kutsal yerin halkın arasında bulunacağını anlatır. Takvimde bir sayı bulmak bu sonuçların gerçekleştiğini göstermez.

Yovel’in hesaplanması ve hükümleri Tora’da açıkça yer alır. Daniel’in yetmiş yedisinin yetmiş Yovel olduğu ve bunların 1996’da tamamlandığı ise metnin söylediği bir sonuç değildir. 1996’yı veren sonuç, hem Daniel’de sayılan birimin değiştirilmesine hem de Yovel için belirli bir başlangıç seçilmesine bağlıdır. Bu hesap İsa’nın Maşiah olduğunu kanıtlamaz.

Kaynaklar: Vayikra 25:1–24; Bamidbar 36; Bavli Arahın 12b; Roş HaŞana 9a; Daniel 9:24–27; Yeşaya 37:30–32, 2:2–4; Yehezkel 37:21–28.

Bu iddianın sayfası