154. İddia: Zekeriya 13:7’deki “bana yakın olan adam” kusursuz Maşiah’tır
Hristiyan İddiası:
Zekeriya 13’te Haşem, ‘bana yakın olan adam’ dediği çobanın vurulmasını bildirir. Çoban vurulur, koyunlar dağılır ve anlatı geride kalacak halka döner. Çobanın kim olduğu ve vurulmasının neye yol açtığı, kullanılan unvanla anlatının devamından ayrı ayrı incelenir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Haşem’in ‘bana yakın olan adam’ dediği çobanın hiç günah işlememiş İsa olduğunu söylerler. Çobanın vurulmasını İsa’nın ölümüne bağlar, bu ölümün insanların günahları için kapara, yani kefaret sağlayacağının önceden bildirildiğini savunurlar.
Tanah’ın Cevabı:
Zekeriya 13:7’de Tanrı’ya yakın bir “adam” ve vurulacak “çoban” anlatılır. İbranice amit kelimesi Tora’da bir insanın yakını veya yurttaşı için de kullanılır: Vayikra 19:15 ve 25:17, kişinin yakınını adaletle gözetmesini emreder. Bu kelime “hiç günah işlememiş tanrısal kişi” anlamına gelen özel bir unvan değildir.
Zekeriya 13:7, חֶרֶב עוּרִי עַל־רֹעִי וְעַל־גֶּבֶר עֲמִיתִי נְאֻם יְהוָה צְבָאוֹת הַךְ אֶת־הָרֹעֶה וּתְפוּצֶיןָ הַצֹּאן der: “Kılıç, çobanıma ve benim yakınım olan adama karşı uyan, Haşem Tsevaot’un sözü; çobana vur, koyunlar dağılsın.” Gever amiti (גֶּבֶר עֲמִיתִי) ifadesindeki amit (עָמִית) yakınlık, yoldaşlık veya aynı topluluğa ait olmayı anlatan bir sözcüktür. Vayikra 19:15 ve 25:17’de aynı kök insanın kendi topluluğundaki yakını için kullanılır. Bu sözcük tek başına çobanın hiç günah işlemediğini, Tanrı’nın özüyle aynı olduğunu veya insan korbanı sayıldığını bildirmemektedir.
Zekeriya 13:7 çobanın vurulmasını ve koyunların dağılmasını anlatır. 13:8–9’da ülkedeki ağır yargı ve geride kalacak halkın Tanrı’ya dönmesi bildirilir. Çobanın öldürülmesi, sunakta yapılan günah kurbanı veya başka insanların suçunu hukuken silen kan hizmeti olarak tanımlanmaz. Kohelet 7:20, yeryüzünde hiç günah işlemeden yaşayan doğru insan olmadığını hatırlatır.
Zekeriya 9:9’daki kralın tsadik ve-noşa, yani doğru ve kurtuluşa ermiş diye anılması da aynı boşluğu doldurmaz. Üstelik aynı bölümde Tanrı’nın çobanı vurmasını emrettiği söylenir; fakat Tehilim 89:31–33’te David hanedanından gelen yöneticilerin yanlış davranabileceği açıkça kabul edilir.
Zekeriya’nın ‘Tanrı’ya yakın adam’ sözü İsa’nın adını taşımaz ve günahsız bir insanın bütün günahlar için kurban edilmesini emretmez. Bu sözden çıkarılan kefaret hükmü peygamberin anlatısında bulunmaz.
Çobanın vurulmasının hemen ardından koyunların dağılması, 13:8–9’da ise ağır yargıdan sonra kalan halkın arınması anlatılmaktadır. Bu devamda הוּא יִקְרָא בִשְׁמִי וַאֲנִי אֶעֱנֶה אֹתוֹ אָמַרְתִּי עַמִּי הוּא וְהוּא יֹאמַר יְהוָה אֱלֹהָי, “O, adımı anarak Bana seslenecek, Ben de ona cevap vereceğim; ‘O Benim halkımdır’ diyeceğim, o da ‘Haşem Tanrımdır’ diyecek” sözleri vardır.
Anlatının açıklanan sonucu, halkın Haşem’e seslenmesi ve Haşem’in ona “Benim halkım” diye karşılık vermesidir. Çobanın vurulması önemli bir olaydır, fakat sunakta sunulan günah kurbanının türü, kanı ve kohenin hizmeti burada belirtilmez. İsa’nın adı ve Roma çarmıhına ilişkin ayrıntılar da ayetin içinde yer almamaktadır.
Zekeriya 9:9’da kral için צַדִּיק וְנוֹשָׁע, tsadik ve-noşa denir. Tsadik, doğru kişiyi anlatır. Kohelet 7:20 ise iyilik yapıp hiç günah işlemeyen bir insan bulunmadığını söyler; dolayısıyla bu sözcük tek başına mutlak günahsızlık anlamına gelmez. Noşa ise kurtulma veya zafere ulaşma anlamıyla ilişkilidir; kralın ölerek başkalarının günahını bağışlatacağını söylemez. Çobanın ‘yakın’ diye anılmasından, onun kusursuz bir insan kurbanı olduğu sonucu çıkmaz. Zekeriya 9:9, Kohelet 7:20.
Tanah kaynakları: Zekeriya 13:7–9; Vayikra 19:15 ve 25:17; Kohelet 7:20; Tehilim 89:31–33.



