Misyoner İddiaları Arşivi

15 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

190. İddia: Lucian’ın çarmıha gerilmiş adama tapanlardan söz etmesi İsa’yı doğrular

Yunan yazar Lukianos, Peregrinos adlı bir adamın yaşamını anlatırken onun Hristiyanlarla ilişkisine de değinir. Bu bölümde Hristiyanların Filistin’de çarmıha gerilmiş birine bağlılık gösterdiği yazılıdır. Yazarın bu kişiyi nasıl tanımladığı ve bilgisini nereden aldığı ayrı sorulardır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yunan yazar Lukianos, Peregrinos adlı bir adamın yaşamını anlatırken onun Hristiyanlarla ilişkisine de değinir. Bu bölümde Hristiyanların Filistin’de çarmıha gerilmiş birine bağlılık gösterdiği yazılıdır. Yazarın bu kişiyi nasıl tanımladığı ve bilgisini nereden aldığı ayrı sorulardır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Lukianos’un sözünü ettiği çarmıha gerilmiş kişinin İsa olduğunu söylerler. Lukianos Hristiyan topluluğunun dışından bir yazar olduğu için bu satırları İsa’nın yaşadığına ve çarmıhta öldüğüne dışarıdan bir tanıklık sayarlar.

Tanah’ın Cevabı:

İkinci yüzyıl yazarı Samosatalı Lukianos, Peregrinos’un Ölümü adlı eserinde Hristiyanların Filistin’de çarmıha gerilmiş birine bağlılık gösterdiğini yazar. Bu eski kayıt, Hristiyan hareketine mensup olmayan bir yazarın, Hristiyanların topluluğun kurucusu hakkında neye inandığını bildiğini gösterir.

Lukianos’un Yunanca ifadesi τὸν ἄνθρωπον τὸν ἐν τῇ Παλαιστίνῃ ἀνασκολοπισθέντα, “Filistin’de çarmıha gerilmiş insan” anlamındadır. Hristiyanların onu öğretici ve kurucu bir figür olarak gördüğünü de anlatır. İsa adını vermese de bağlam, Hristiyanların benimsediği kişiye işaret eder.

Eserin merkezinde Peregrinos’un yaşamı yer alır. Lukianos, Peregrinos’un Hristiyanlarla ilişkisini ve onlardan gördüğü ilgiyi alaycı bir dille anlatır. Bu anlatım, dönemin Hristiyanları hakkında tarihsel bilgi verebilir. Eserde mahkemenin tuttuğu bir kayıt veya İsa’nın yaşam öyküsü bulunmaz. Lukianos’un kurucu hakkındaki bilgisini hangi kaynaktan aldığı da açık değildir.

Lukianos, çarmıha gerilmeyi kendi gözleriyle gördüğünü söylemez. Pilatus’un adı, ölüm tarihi, boş mezar ve diriliş bu anlatıda yer almaz. İkinci yüzyılda Hristiyanların neye inandığını ve dışarıdan nasıl görüldüğünü bildirir. Bir topluluğun bağlılığı ve fedakarlığı, inandığı her iddianın doğruluğunu tek başına göstermez.

Tanah, Maşiah hakkında belirli vaatler verir. Yeşaya 11:1–12 adalet, İsrael’in toplanması ve Tanrı bilgisinin yayılmasını anlatır. Yehezkel 37:21–28 halkın birleşmesini ve kutsal yerin yeniden aralarında bulunmasını bildirir. Devarim 13:2–6 ise gerçekleşen bir işaretin bile başka ilahlara yönelten öğretiyi doğrulamayacağını söyler. Lukianos’un kaydı bu vaatlerin gerçekleştiğini bildirmez. Hristiyanların neye inandığını yazması, çarmıh olayını kendi başına doğrulayan bağımsız bir görgü tanıklığı sağlamaz.

Yunan kaynağı: Samosatalı Lukianos, Peregrinos’un Ölümü 11–13, çeviri ve Yunanca metin. Tanah: Devarim 13:2–6; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28.

Bu iddianın sayfası

233. İddia: Pavlus’un görümü dışında da İsa’nın Maşiah olduğuna dair metinsel kanıt vardır

Elçilerin İşleri, Pavlus’un Şam yolunda olağan dışı bir görüntü yaşadığını anlatır. Aynı kitap Pavlus ve Apollos’un bazı insanlara kutsal metinleri açıklayıp onları ikna ettiğinden de söz eder. Bir insanı neyin ikna ettiği ve öne sürdüğü yorumun metne uyup uymadığı ayrı sorulardır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Elçilerin İşleri, Pavlus’un Şam yolunda olağan dışı bir görüntü yaşadığını anlatır. Aynı kitap Pavlus ve Apollos’un bazı insanlara kutsal metinleri açıklayıp onları ikna ettiğinden de söz eder. Bir insanı neyin ikna ettiği ve öne sürdüğü yorumun metne uyup uymadığı ayrı sorulardır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, bir kişinin İsa’ya inanmak için Pavlus’la aynı deneyimi yaşamasının gerekmediğini söylerler. Elçilerin İşleri’nde kimi Yahudilerin Pavlus ve Apollos’un metinler üzerinden yaptığı açıklamalara inandığını belirtirler. Onlara göre bu olaylar, İsa’nın Maşiah olduğunu göstermek için görüm dışında da metinsel kanıt bulunduğunu gösterir.

Tanah’ın Cevabı:

Pavlus’un yaşadığı söylenen deneyimden, İsa’ya inanan herkesin aynı deneyimi yaşaması gerektiği sonucu çıkmaz. Elçilerin İşleri gerçekten bazı kişilerin metinler üzerine yapılan konuşmalarla ikna olduğunu anlatır. Bir yoruma inanan kişilerin bulunması, yorumun Tanah’ın ne söylediğini doğru yansıttığını kendi başına göstermez.

Elçilerin İşleri 17:1–4, Pavlus’un sinagogda Kutsal Yazılar üzerinden tartıştığını ve bazı dinleyicilerin inandığını söyler. 18:24–28’de Apollos’un da İsa’nın Maşiah olduğunu metinlere dayanarak savunduğu anlatılır.

Pavlus’un mektupları, Hristiyan inancının erken dönemde nasıl aktarıldığına tanıklık eder. Örneğin Birinci Korintliler 15:3–8, Pavlus’un devraldığını söylediği diriliş anlatısını bildirir. Tanah’ın verdiği kimlik ölçütü başka bir veridir. Yehezkel, İsrael’in kendi toprağında tek bir halk olarak toplanmasını ve David soyundan tek bir kralın yönetimini vaat eder. Erken bir inanç aktarımının tarihlenmesi, peygamberin tarif ettiği bu olayların yaşandığını göstermez. (Yehezkel 37:21–28).

Bunlar Hristiyan kitabının kendi anlatısı içindeki bilgilerdir. Bir konuşmacının başarılı olduğunun söylenmesi, kullandığı her ayetin doğru yorumlandığını ayrıca göstermez. Bir ayetin anlamı, dinleyicilerin sayısıyla veya konuşmacının başarısıyla belirlenmez.

Pavlus’un özel deneyimi Elçilerin İşleri 9, 22 ve 26’da anlatılır. Bir kişinin böyle bir olay yaşadığını bildirmesi, neden inandığını açıklayabilir. Fakat deneyimden çıkarılan öğretinin doğruluğu, deneyimin kendisiyle kanıtlanmaz.

Devarim 13:2–6, başka ilahlara çağıran kişinin duyurduğu işaret veya olağanüstü olay gerçekleştiğinde de o kişinin çağrısına uyulmamasını emreder. Devarim 18:20–22 de Tanrı adına konuştuğunu söyleyen kişinin sözlerinin sınanmasını ister. Olağanüstü bir iddia, Tanrı’nın daha önce verdiği ölçülerin yerine geçmez.

Şemot 19:9’da Tanrı, halkın O’nun Moşe ile konuşmasını işiteceğini söyler. Devarim 4:10–14 ve 33–35, İsrael’e Sinay’daki ortak tanıklığını ve aldığı buyrukları hatırlatır. Rambam da Mişne Tora, Tora’nın Temelleri 8:1–2’de Moşe’ye duyulan güveni Sinay’daki tanıklıkla açıklar. Tek bir kişinin sonradan anlattığı deneyim, Sinay’da halkın birlikte tanık olduğu antlaşmanın yerine geçmez.

Bu Hristiyan yorumunda Pavlus’un önceki bağlılığının çok güçlü olduğu ve bu yüzden onu sarsmak için olağanüstü bir olay gerektiği ileri sürülür. Bu, onun düşüncesinin neden değiştiğine dair bir açıklamadır. Bu açıklama, Pavlus’un neden fikir değiştirmiş olabileceğiyle ilgilidir. Onun inanmaya başladığı şeyin doğru olduğunu göstermez.

Maşiah’a ilişkin vaatler Şemuel Bet 7:12–16, Yeşaya 11:1–12, Yeremya 23:5–8 ve Yehezkel 37:21–28’de David soyundan yönetim, adalet, İsrael’in toplanması ve güvenlik gibi sonuçlarla anlatılır. Pavlus’un deneyimi ve bir konuşmaya inananların sayısı, bu vaatlerin gerçekleştiğini göstermez.

Özel görüm yaşamadan da bir inanca katılmak mümkündür. İsa’nın Maşiah olduğu iddiası, Tanah’ın ne söylediğine ve vaat edilen olayların gerçekleşip gerçekleşmediğine bakılarak sınanır. Elçilerin İşleri, kullanılan yorumların Tanah’ta doğrulandığını sırf bazı dinleyiciler ikna oldu diye göstermez.

Kaynaklar: Devarim 13:2–6, 18:20–22 ve 4:2, 10–14, 33–35; Şemot 19:9; Şemuel Bet 7:12–16; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28; Rambam, Mişne Tora, Tora’nın Temelleri 8:1–2. Karşılaştırılan Hristiyan metni: Elçilerin İşleri 9, 17:1–4, 18:24–28, 22 ve 26.

Bu iddianın sayfası

230. İddia: Devarim 17 sonraki rabbinik otoriteyi desteklemez; yargıçlar yalnız mevcut Tora’yı tekrarlıyordu

Devarim 17, bir şehirde çözülemeyen zor bir davada ne yapılacağını anlatır. Kişi Tanrı’nın seçeceği yerde görevli kohenlere ve yargıca gider. Bu kişilerin yetkisi, Tora’yı okumalarının yanı sıra önlerine gelen anlaşmazlık hakkında ne yapmalarının istendiğine bakılarak anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Devarim 17, bir şehirde çözülemeyen zor bir davada ne yapılacağını anlatır. Kişi Tanrı’nın seçeceği yerde görevli kohenlere ve yargıca gider. Bu kişilerin yetkisi, Tora’yı okumalarının yanı sıra önlerine gelen anlaşmazlık hakkında ne yapmalarının istendiğine bakılarak anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, kohenlerin görevini Moşe’nin Tora’sında zaten yazılı olan ilgili hükmü tekrarlamakla sınırlarlar. Bu yüzden ayetin daha sonraki rabbinik yorumlara veya günümüzdeki rabbilerin İsa hakkındaki görüşlerine herhangi bir yetki vermediğini ileri sürerler.

Tanah’ın Cevabı:

Devarim 17, çözülmeyen bir davada kimin karar vereceğini ve halkın bu karara nasıl uyacağını anlatır. Ayetin verdiği yetki, görev başındaki yargı kurumuna aittir. Metin, çözülmesi güç bir anlaşmazlıkta yetkili kişilerin öğreteceği hükme uyulmasını emreder.

Devarim 17:8’de kan, dava ve yaralanmayla ilgili tartışmalı yargı meselelerinden söz edilir. Sorunu çözemeyen kişi Tanrı’nın seçeceği yere gider; o günlerde görev yapan kohenlere ve yargıca başvurur.

Onlar kararı bildirir. Halkın, עַל־פִּי הַתּוֹרָה אֲשֶׁר יוֹרוּךָ, “sana öğretecekleri Tora’ya göre” ve söyleyecekleri hükme göre davranması istenir (17:9–11).

Taraflar aynı ayeti biliyor olsalar da onun davaya nasıl uygulanacağı konusunda farklı düşünebilir. Devarim 17’de yetkili kişiler bu görüş ayrılığını çözer ve önlerindeki olay hakkında hüküm verir.

Şemot 18:13–26’da Moşe’nin davaları dinlemesi ve yargıçların görevlendirilmesi anlatılır. Devarim 16:18–20 şehirlerde yargıçlar atanmasını ve adaletle hükmedilmesini ister. Nehemya 8:7–8 ise Tora okunurken halka anlamının açıklanmasından söz eder. Tora’nın öğretilmesi ve uygulanması, harflerin seslendirilmesinden daha geniş bir görevdir.

İddiaya göre sonraki rabbiler kohen soyunu gösteremediği için ayetteki yetkiye dayanamaz. Fakat Devarim 17:9, kohenlerin yanında “o günlerde bulunacak yargıç”tan da söz eder. Ayet, kohenliği ve yargıçlığı iki ayrı görev olarak anar. Avot 1:1 de kimlerin bir kohenin soyundan geldiğini sıralamak yerine, öğretinin kimden kime aktarıldığını anlatır.

Rabbinik kaynaklar Devarim 17’yi merkezi mahkemenin karar yetkisiyle ilişkilendirir. Sifrei Devarim 154, mahkemenin öğrettiği ve hükmettiği konularda kararına uyulmasını açıklar. Sanhedrin 88b’de anlaşmazlıkların alt mahkemelerden Büyük Mahkeme’ye taşınması ele alınır.

Rambam, Mişne Tora, Mamrim 1:1–2’de merkezi mahkemenin görevlerini açıklar. Bunlar arasında aktarılan gelenekleri korumak, Tora’nın yorumundan çıkan hükümleri belirlemek ve koruyucu düzenlemeler yapmak vardır. Bunlar ayetin rabbinik yorumlarıdır.

Bu kaynaklardaki Büyük Mahkeme ile günümüzdeki her rabbinin kişisel görüşü aynı yetkiye sahip değildir. Rabbinik gelenekte Tora kaynaklı hükümler ile sonradan getirilen koruyucu düzenlemeler ayrı değerlendirilir. Daha çok yargıcın desteklediği görüş mahkeme kararı olur. Azınlıkta kalan görüş, mahkeme kararıyla aynı yetkiyi taşımaz. Bir rabbinin İsa hakkındaki sözü, sırf o söylediği için Devarim 17’deki mahkeme kararı veya yeni bir peygamberlik kitabı olmaz.

Devarim 4:2, verilen söze ekleme ve ondan çıkarma yapmayı yasaklar. Aynı Tora’nın Devarim 17’de zor davaları karara bağlayacak bir mahkeme öngörmesi bununla çelişmez. Yeni bir ilahi emir ilan etmek ile mevcut hükmün belirli bir olaya nasıl uygulanacağını belirlemek farklı işlemlerdir. Devarim 13 de başka ilahlara yönelten kişiye, gösterdiği işaretler nedeniyle uyulamayacağını söyler.

Devarim 17, zor ve ihtilaflı meselelerde bağlayıcı hüküm verilmesini öngörür. Bu yetkiyi yalnızca yazılı satırın tekrarıyla sınırlamak, ayetin anlattığı öğretme ve karar verme görevini karşılamaz.

Kaynaklar: Devarim 17:8–13, 4:2, 13:1–6, 16:18–20; Şemot 18:13–26; Nehemya 8:7–8; Sifrei Devarim 154; Sanhedrin 88b; Avot 1:1; Rambam, Mişne Tora, Mamrim 1:1–2.

Bu iddianın sayfası