Misyoner İddiaları Arşivi

2 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

7. İddia: Tora başından beri geçici bir düzenlemeydi

Tora, Sinay’daki kuşağa hem günlük hayatını düzenleyen emirler hem de çocuklarına ve torunlarına aktaracağı görevler verdi. Bu görevlerin bir bölümü belirli kişilere, yerlere ve zamanlara bağlıdır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora, Sinay’daki kuşağa hem günlük hayatını düzenleyen emirler hem de çocuklarına ve torunlarına aktaracağı görevler verdi. Bu görevlerin bir bölümü belirli kişilere, yerlere ve zamanlara bağlıdır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Moşe’nin Tora’sını Tanrı’nın verdiği doğru ve kutsal bir öğreti olarak kabul eder. Onlara göre Tora yalnızca İsa’nın gelişine hazırlık için verilmişti. İsa bu görevi tamamlayınca emirlerin bağlayıcılığı sona erdi. Bu görüşün bir biçiminde, İsrael’in gelecekte Maşiah döneminde Moşe’nin Tora’sına yeniden uyacağı da kabul edilir. Bu durumda emirlerin bağlayıcı olmadığı söylenen dönem, İsa’nın gelişi ile İsrael’in gelecekteki itaati arasındaki süredir.

Tanah’ın Cevabı:

Devarim 29:28’de açıklanmış olanların “bu Tora’nın bütün sözlerini yerine getirmemiz için, sonsuza dek bize ve çocuklarımıza” ait olduğu söylenir (Devarim 29:28). Burada sonraki kuşaklara bırakılan görev, Tora’nın emirlerini yerine getirmektir.

Bu emirlerin kuşaktan kuşağa sürmesi, her hafta korunan Şabat’ta da görülür. Şabat’ın İsrael’in “kuşakları boyunca” korunması emredilir; Haşem ile İsrael arasındaki bu bağ “sonsuz bir antlaşma” ve kalıcı bir işaret diye adlandırılır (Şemot 31:13–17). İsrael’in bir kuşağı, kendisinden önceki kuşak gibi Şabat’ı koruyacaktır. İsa’nın gelişiyle bu görevin sona erdiği söylendiğinde, kuşaklara verilen emre ayette bulunmayan bir bitiş tarihi eklenmiş olur. Gelecekte emirlerin yeniden uygulanacağını söylemek, aradaki kuşaklar için böyle bir bitiş tarihi koyma sorununu çözmez. Tora, Şabat’ın İsrael’in kuşakları boyunca korunmasını buyurur; sürgündeki halkı da Moşe’nin emirlerine dönmeye çağırır.

Buna karşı, “sonsuz” diye çevrilen עוֹלָם (olam) sözcüğünün her kullanımda sınırsız süre belirtmediği ileri sürülür. Devarim 15:17’de efendisinden ayrılmak istemeyen kölenin hizmeti için de aynı sözcük kullanılır (Devarim 15:12–17). Kölenin hizmeti kendi yaşamından daha uzun süremez. Şabat emri ise birbirini izleyen kuşaklara verilir. Bir ayette sözcüğün belirttiği süreyi başka bir ayete taşırken o ayetin kime seslendiği ve ne söylediği göz ardı edilemez. Şabat için hem kuşakların devamı hem antlaşmanın kalıcılığı belirtilmiş, sonraki peygamberlerde de Şabat’ın korunacağı bildirilmiştir.

Yılın kutsal günleri de aynı biçimde kuşaklara verilmiştir. Mısır’dan çıkışın anıldığı Pesah’ın kuşaklar boyunca kalıcı bir hüküm olarak kutlanması emredilir (Şemot 12:14). Yom Kippur, yani Kefaret Günü için yılda bir kez yerine getirilecek görevler de kalıcı hüküm olarak bildirilir (Vayikra 16:29–34). Kutsal ibadet hizmetini yürüten Aharon ve oğullarına da kohenlik görevi kalıcı olarak verilir (Şemot 29:9).

Emirlerin gündelik yaşamda hatırlanması için giysilerin köşelerine tsitsit iplikleri takılması istenir. Bu da kuşaklar boyunca verilir. İpliklere bakıldığında Haşem’in bütün mitsvaları, yani emirleri, hatırlanacak ve yerine getirilecektir (Bamidbar 15:38–40). Bu hatırlamanın amacı, emirleri yerine getirmektir. Önceki kuşağın yaptığı bir ibadetin yalnız anısının yaşatılmasıyla yetinilmez; hatırlanan emir, onu hatırlayan kişi tarafından uygulanacaktır.

İsrael bu emirlerden uzaklaşıp sürgüne düştüğünde de dönüş, aynı Tora’ya bağlanır. Devarim 30’da halkın ülkesine toplanacağı, Haşem’in onun yüreğini değiştireceği ve Moşe’nin “bugün sana emrettiğim” dediği buyrukların yerine getirileceği söylenir. Ardından bunlar “bu Tora kitabında yazılı” emirler olarak belirtilir (Devarim 30:1–10). “Bugün”, Moşe’nin konuştuğu gündür. Yürek değiştiğinde yapılacak olan, o gün verilen emirlere dönmektir. Yeremya’daki yeni antlaşma vaadinde de Haşem, “Tora’mı içlerine koyacağım ve yüreklerine yazacağım” der (Yeremya 31:32). Tora’nın yüreğe yazılmasıyla insanın ona bağlılığı değişir; Tora’nın kaldırıldığı söylenmez.

Maşiah dönemindeki yaşam da belirli görevlerle anlatılır. David soyundan hükümdarın yönetiminde halk Haşem’in hükümlerini koruyup uygulayacak, kalıcı barış antlaşması içinde yaşayacak ve kutsal yer aralarında bulunacaktır (Yehezkel 37:24–28). Kohenler halka kutsal ile sıradanı, ibadet bakımından temiz ile kirliyi ayırmayı öğretecek; Şabatlar kutsal tutulacak ve bayram hükümleri korunacaktır (Yehezkel 44:23–24).

Ulusların bu geleceğe katılımı da Tora’nın öğretilmesiyle anlatılır. Yeşaya’da halklar Haşem’in yollarını öğrenip o yollarda yürümek için Yeruşalayim’e yönelir; “Çünkü Siyon’dan Tora, Yeruşalayim’den Haşem’in sözü çıkacak” denir (Yeşaya 2:2–4). Zekeriya’da ise Yeruşalayim’e karşı gelen milletlerden sağ kalanların her yıl Sukkot’u, yani Çardaklar Bayramı’nı kutlamak için şehre çıkacağı bildirilir. Çıkmamanın yaptırımı da belirtilmiştir (Zekeriya 14:16–19). Maşiah’ın gelişiyle sona ereceği ileri sürülen ibadet görevleri, peygamberlerin anlattığı geleceğin içindedir.

David’in soyuna verilen sözle kohenlerin hizmetine verilen söz de birlikte güvence altına alınmıştır. Yeremya’da gündüz ile gecenin düzeni bozulmadıkça David’le ve Haşem’e hizmet eden Levili kohenlerle yapılan antlaşmanın bozulmayacağı söylenir (Yeremya 33:17–22). David soyundan hükümdara ilişkin vaadi kabul edip aynı yerdeki kohenlik hizmetini kaldırılmış saymak, birlikte verilen sözlerden birini silmektir. Malaki’de de Haşem’in büyük günü ve Eliyahu’nun gönderilişi anlatılırken, halktan Horev’de, yani Sinay’da bütün İsrael için verilmiş Moşe’nin Tora’sını hatırlaması istenir (Malaki 3:22; 3:23–24).

Bu görevlerin uygulanması, Tora’da belirlenmiş kişi, yer ve şartlara bağlıdır. Kohenlik görevini kohenler üstlenir. Tapınak hizmeti kutsal yerde yapılır. Ülkeye bağlı tarım hükümleri ise ilgili toprakta uygulanır. Tapınak bulunmadığında oradaki sunu hizmeti yapılamaz; fakat peygamberlerin vaat ettiği gelecekte bu hizmet yeniden yerine getirilecektir. Bir emri yerine getirmek için gereken şartlar ortadan kalkabilir. Bu, emrin kaldırılmasıyla aynı şey değildir. Tora’yı İsa’ya hazırlık olduğu için sona ermiş saymak, kuşaklara verilen emirleri ve gelecekte uygulanacaklarını bildiren açık vaatleri reddetmektir.

Bir hükmün ancak kendi şartları oluştuğunda uygulanabilmesi, o hükmün süresinin dolduğu anlamına gelmez. Tora emirleri gelecek kuşaklara verir, peygamberler de Maşiah çağında onları yeniden uygulanan görevler olarak gösterir. İsa’nın gelişiyle görevlerinin bittiği iddiası bu gelecekle çelişir.

Tanah kaynakları: Devarim 15:12–17; Şemot 31:13–17 (özgün metin), 12:14 ve 29:9; Vayikra 16:29–34 (özgün metin); Bamidbar 15:38–40 (özgün metin); Devarim 30:1–10 (özgün metin); Yehezkel 37:24–28 ve 44:23–24; Zekeriya 14:16–19; Yeremya 33:17–22; Malaki 3:22 ve 3:23–24. Ek kaynaklar: Devarim 29:28; Yeşaya 2:2–4; Yeremya 31:30–33. İbranice bölümleme kullanılmıştır. Devarim 29:28 birçok Hristiyan çeviride 29:29; Yeremya 31:32, 31:33; Malaki 3:22–24 ise 4:4–6 olarak numaralandırılır.

Bu iddianın sayfası

26. İddia: Pesah kanı, günah bağışlanmasının kan gerektirdiğinin kanıtıdır

İsrael Mısır’dan çıkmadan önce, ilk doğanların başına gelecek felaket konusunda uyarıldı. İsraellilere o gece bir kuzu kesmeleri ve kanıyla evlerin girişini işaretlemeleri söylendi.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

İsrael Mısır’dan çıkmadan önce, ilk doğanların başına gelecek felaket konusunda uyarıldı. İsraellilere o gece bir kuzu kesmeleri ve kanıyla evlerin girişini işaretlemeleri söylendi.

Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Pesah gecesinde kuzunun İsrael’in ilk doğanları yerine öldüğünü ve kanının onları ölümden kurtardığını söylerler. Bu olayı, günahkarın ancak kendisi için kan dökülürse bağışlanabileceğinin ilk örneği sayarlar. Kuzunun kusursuzluğunu ve kemiklerinin kırılmamasını İsa’ya işaret olarak okurlar. Onlara göre Pesah ile Yom Kippur, yani Kefaret Günü, İsa’nın ölümüyle tamamlanmıştır ve her çağda bağışlanma onun kanına dayanır.

Tanah’ın Cevabı:

Pesah, İsrael’in Mısır’dan çıkışını anan bayramdır. Pesah gecesinde kapılara sürülen kan, Haşem’in Mısır’daki ölüm felaketinden koruyacağı evleri işaretledi. Haşem, “Kan, bulunduğunuz evlerde sizin için bir işaret olacak” der. Kanı gördüğü kapıdan yok edicinin içeri girmesine izin vermeyeceğini de söyler. Ayet kanı אוֹת (ot), yani işaret olarak adlandırır. Mekhilta deRabbi Yişmael, bu işaretin Haşem’e bilmediği bir şeyi bildirmek için verilmediğini açıklar: İsrael’in yerine getirdiği mitsva, yani emir karşısında Haşem halkına merhamet eder ve onu korur. O gece bir evin beladan korunmasını bütün günahların ancak kanla bağışlanacağına kanıt saymak, Tora’nın bildirdiği sonucu değiştirir. (Şemot 12:13, 12:21–23)

Ailelerin her biri bir yaşında, bedensel kusuru bulunmayan erkek bir kuzu veya oğlak seçer. Bir ev halkı hayvanı bitiremeyecek kadar küçükse komşu aileyle paylaşılır. Kaç hayvan alınacağını yemeğe katılanların sayısı ve ne kadar yiyebilecekleri belirler. İlk doğanların sayısı ölçü olarak verilmez. Kan kapının iki yanına ve üst sövesine, yani kapının üstündeki parçaya sürülür. Et, matsa (mayasız ekmek) ve acı otlarla yenir. Halk sabaha kadar evden çıkmama emrini de alır. Korunma, ilk doğanların günahlarının hayvana yüklenmesine bağlanmaz. İsrael, Moşe ve Aharon’a verilen buyruğu yerine getirir. İsrael Haşem’e güvenir. Onları kurtaran da Haşem’dir. Bu geceye özgü işaret evin kapısına sürülen kandır; sonraki Tapınak hizmetinde bu uygulama evlerin kapılarında tekrarlanmaz. (Şemot 12:3–8, 22–23, 28)

İsrael bu emri henüz kölelikten çıkmamışken yerine getirir. Moşe daha önce İsrael’in kurbanlarını Mısırlıların gözü önünde kesmesi halinde halkın taşlanma tehlikesiyle karşılaşacağını söylemişti. Kurtuluşun ne anlama geldiği sonraki kuşaklara da öğretilecektir. Çocuklar Pesah ibadetini sorduklarında, Haşem’in Mısır’ı vururken İsrael oğullarının evlerini geçip onları kurtardığı anlatılır. Mekhilta deRabbi Şimon ben Yohay da bu sözü, Haşem’in İsrael evlerini korumasıyla açıklar.

Rabbi Yehoşua Hartman’ın aktardığı açıklamada Pesah korbanı, İsrael’in Haşem’e kulluğunu kabul etmesiyle ilişkilendirilir. Mısır’daki kölelikten çıkarılan halk, Haşem’e hizmet eder. Rambam, Pesah kuzusunun kesilmesini ve kanının kapılara sürülmesini Mısır’daki putperest inanışlardan ayrılmayla ilişkilendirir. Bu, korbanın tarihsel anlamına getirdiği bir açıklamadır; Şemot’un evlerin korunması hakkında verdiği açıklama da yerinde durur. More Nevuhim III:46 (Şemot 8:22, bazı baskılarda 8:26, 12:24–27)

Tora bir günahın bağışlanması için sunu verildiğinde kimin ne yapacağını ayrıca belirler. Bazı günahlar itiraf edilir. Kohen, yani Tapınak hizmetinde görevli kişi, emredilen işlemi yapar ve kişinin bağışlanacağı belirtilir. Kanın kullanılacağı yerde Vayikra, onun canla ilişkisini ve Haşem’in onu kefaret için “sunak üzerinde” verdiğini açıklar. Pesah gecesinde ise kan evin kapısına sürülür ve verilen söz, o evin ölüm felaketinden korunmasıdır. Kan her iki yerde de bulunsa da yapılan iş ve bildirilen sonuç farklıdır.

Mişna Zevahim 1:1, Pesah ile hatatı, yani günah sunusunu, ayrı korbanlar olarak ele alır; her birinin kendi adıyla sunulmasına ilişkin hükümleri belirtir. Mişna, Pesah’ı kodaşim kalim, yani farklı bir kutsallık derecesindeki sunular arasında sayar; günah sunuları ise ayrı bir sınıfta yer alır.

Aralarındaki fark uygulamada da görülür: Pesah sunusu Yeruşalayim içinde yenebilir. Yenebilen günah sunularının eti ise Tapınak avlusunda kohen erkekler tarafından yenir (Mişna Zevahim 5:3). (Mişna Zevahim 5:8)

Kızıl ineğin külü de belirli bir iş için kullanılır. Ölüyle temas nedeniyle kutsal alana yaklaşmayı engelleyen kirliliğin giderilmesinde kullanılması, bütün arınmalar için kül gerektiğini göstermez. Yom Kippur’daki yıllık hizmet de yılın başka günlerinde verilen bağışlanma hükümlerini geçersiz kılmaz. (Vayikra 4–5, 17:11, Bamidbar 19:1–19, Vayikra 16:29–34)

Vayikra bizzat kan içermeyen bir günah sunusu da buyurur. İki kuşa gücü yetmeyen kişi, belirtilen günahlardan biri için ince un getirir. Kohen bir avuç unu sunakta yakar, kalanı kohene ait olur ve kişinin bağışlanacağı söylenir. Un, kanlı sunuların da getirildiği sunakta yakılır. Tora bu kişi için başka bir hayvanın kanının kullanılmasını buyurmaz. Bu kişiden ne istendiği ve sununun ardından ne olacağı aynı hükümde belirlenmiştir. (Vayikra 5:11–13)

Pesah hayvanının kemiklerini kırmama emri, etinin tek bir evde yenilmesiyle birlikte verilir. Hayvanın bedensel kusursuzluğu da hangi kuzunun veya oğlağın seçileceğiyle ilgilidir. Bu iki özellik İsa’ya uygulandığında, emrin kendisi İsa hakkında kehanete dönüşmez. İsa’nın hem Pesah’ı hem Yom Kippur’u tamamladığı ve önceki bağışlanmaların da onun ölümünden kaynaklandığı görüşü, önce Hristiyan anlatısı kabul edilerek kurulur. Haşem, Pesah’ı Mısır’daki kurtuluşu anmak, günah sunularını ise belirlenen durumlarda bağışlanma için buyurur. Pesah kanından İsa’nın ölümünü bütün bağışlanmaların şartı yapan bir hüküm çıkarmak, Tora’daki bu iki ayrı emrin amacını değiştirir. (Şemot 12:46, 12:14, 24–27)

Pesah gecesindeki kan, ilk doğanların ölüm felaketinden korunacağı evleri gösterir. Şemot bu işlemi günah bağışlanması olarak tanımlamaz. Ölüm tehlikesinden korunmayı, her günahın ancak kanla bağışlanacağına delil saymak iki ayrı hükmü birbirine karıştırır.

Rabbinik açıklamalar: Mekhilta deRabbi Yişmael, Pisha 7, Şemot 12:13 açıklaması; Mişna Zevahim 1:1 ve 5:8; Rambam, More Nevuhim III:46; Mekhilta deRabbi Şimon ben Yohay, Şemot 12:27 açıklaması; Rabbi Yehoşua Hartman, Gevurot Haşem notları, bölüm 35, not 70.

Hristiyan iddiasının kaynakları: Birinci Korintliler 5:7 ve Yuhanna 19:36.

İlgili Kabalat yazıları: “İsa, Pesah (Paskalya) Kuzusu mudur?”; “Kan olmadan kefaret olmaz mı?”; “Günah ve Aklanma”; “İsa, Benim Günahlarım İçin mi Öldü?”.

Tanah kaynakları: Şemot 12, özellikle 3–14, 21–28 ve 43–49; Şemot 8:22 (bazı çevirilerde 8:26); Vayikra 4; Vayikra 5, özellikle 5–13; Vayikra 16:29–34; Vayikra 17:11; Bamidbar 19:1–19. Özgün metin karşılaştırması: Şemot 12:1–28; Vayikra 4–5; Vayikra 17:11.

Bu iddianın sayfası