Misyoner İddiaları Arşivi

2 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

50. İddia: Tanrı’nın oğlu unvanı, İsa’nın insan babası olmadan doğduğunu kanıtlar

Haşem, Tanah’ta David’in soyundan gelecek bir krala baba olacağını ve o kralın kendisine oğul olacağını söyler. Bu sözlerin bir doğumu mu, yoksa Haşem ile kral arasında kurulan bağı mı anlattığı, kralın kim olduğu ve anlatıda neler yaptığı üzerinden anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Haşem, Tanah’ta David’in soyundan gelecek bir krala baba olacağını ve o kralın kendisine oğul olacağını söyler. Bu sözlerin bir doğumu mu, yoksa Haşem ile kral arasında kurulan bağı mı anlattığı, kralın kim olduğu ve anlatıda neler yaptığı üzerinden anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, David’in soyundan gelecek kral için söylenen “Ben ona baba olacağım, o Bana oğul olacak” sözünü, Maşiah’ın, yani Mesih’in insan babası olmadan doğacağına kanıt sayarlar. Onlara göre İsa’nın David’le soy bağı annesinden, oğulluk bağı ise doğrudan Tanrı’dan gelir. Tehilim 2’deki “Bugün seni doğurdum” sözünü ve Yeşaya 7:14’ü de bu görüşe dayanak gösterirler. İsrael ve Şelomo için kullanılan “oğul” sözünü benzetme olarak okur, İsa’nın ise bir erkekle ilişki sonucu dünyaya gelmediğini ve bu yüzden oğulluğunun farklı olduğunu savunurlar.

Tanah’ın Cevabı:

Haşem’in “O Bana oğul olacak” dediği Şelomo, David ile Batşeva’nın oğludur. Şemuel Bet 12:24 onun doğumunu anne ve babasıyla birlikte anlatır. Divre HaYamim Alef 22:9–10 ise Şelomo’nun adını vererek Tapınağı yapacağını ve Haşem’in ona baba olacağını söyler. Aynı kişinin David’in oğlu olması ve Haşem tarafından oğul diye anılması, iki ilişkinin farklı olduğunu gösterir. Biri Şelomo’nun hangi anne ve babadan doğduğunu, diğeri Haşem’in ona nasıl davranacağını anlatır.

Şemuel Bet 7:12–14’te gelecek kral, David’in bedeninden çıkacak soyu olarak tanıtılır. Haşem onun krallığını sağlamlaştıracak ve ona baba olacaktır. İbranice söz şöyledir: אֲנִי אֶהְיֶה־לּוֹ לְאָב וְהוּא יִהְיֶה־לִּי לְבֵן — “Ben ona baba olacağım, o Bana oğul olacak.” Burada bir çocuğun nasıl dünyaya geleceği değil, Haşem ile kral arasındaki ilişki anlatılır.

Aynı bölüm, kralın suç işlemesi halinde terbiye edileceğini de söyler. Devarim 8:5’te benzer bir anlatım vardır: “Bir insan oğlunu nasıl terbiye ederse, Tanrın Haşem de seni öyle terbiye eder.” Babalık dili, yakınlıkla birlikte sorumluluğu ve eğitimi anlatır.

Bu dil yalnız krallar için kullanılmaz. Haşem “İsrael Benim oğlum, ilk doğanımdır” der ve Firavun’dan halkı serbest bırakmasını ister: “Bana hizmet etsin” (Şemot 4:22–23). Devarim 14:1–2’de İsraellilere Tanrıları Haşem’in çocukları oldukları söylenir ve seçilmiş, kutsal bir halk oldukları hatırlatılır. Hoşea 11:1–4 de Mısır’dan çağrılan İsrael’i sevilen, kendisine yürümek öğretilen bir çocuk gibi anlatır. İnsan anne ve babalardan doğmuş halk için kullanılan bu sözler, Haşem’le kurulan bağı ifade eder.

Tehilim 89:27–28’de kral Haşem’e “Sen benim Babamsın, Tanrım ve kurtuluşumun kayasısın” der. Haşem de onu “ilk doğan, yeryüzü krallarının en yücesi” yapacağını söyler. Burada ilk doğanlık, kralın hangi anne ve babadan doğduğunu değiştirmez; ona verilen üstün konumu anlatır. Şemot’ta halkın, bu mezmurda kralın ilk doğan diye anılması aynı yakınlık ve seçilmişlik dilinin örnekleridir.

Tehilim 2:6–9’da “doğurdum” sözcüğü gerçekten vardır. Önce “Ben kralımı kutsal dağım Siyon’a yerleştirdim” denir. Ardından kral kendisine verilen hükmü aktarır: “Sen Benim oğlumsun; bugün seni doğurdum.” Sonraki söz, ulusların ona miras verilmesidir. Sahne kralın göreve getirilmesi ve ona yetki verilmesi etrafında kurulur. Radak, “bugün” sözünü kralın başına yağ sürülerek kral olarak görevlendirildiği günle ilişkilendirir. Mezmurda bir kadının erkek olmadan gebe kalacağı söylenmez.

İsa’nın oğulluğunun Şelomo ve İsrael’inkinden farklı olduğu ileri sürülürse, bu farkın ayrıca gösterilmesi gerekir. “Tanrı’nın oğlu” ifadesi tek başına böyle bir farkı kanıtlamaz; çünkü Tanah aynı dili insan babaları bulunan Şelomo ve İsrael için kullanır.

Yeşaya 7:1–2, 10–16’da peygamber, Ahaz döneminde David evine bir işaret verir. Çocuk kötüyü reddedip iyiyi seçmeyi öğrenmeden önce Ahaz’ın korktuğu iki kralın ülkesinin terk edileceği söylenir. Çocuğun doğumu ve büyümesi bu tarihsel güvenceyle bağlantılıdır. Ayette Tanrı’nın çocuğun insan babasının yerini aldığı söylenmez.

Bakireden doğum iddiası David’in soyuna ilişkin yeni bir soru da doğurur. Matta’nın soy listesi David’den Yosef’e kadar ilerler ve Yosef’i Miryam’ın kocası olarak tanıtır. Aynı anlatı gebeliğin Yosef ile Miryam birlikte olmadan başladığını söyler. Liste, verdiği soy bağlarını Yosef’e kadar gösterir. Miryam’ın David’e uzanan soy zinciri bu listede yer almaz. Bu soy zinciriyle ilgili ayrı bir iddia, “Tanrı’nın oğlu” sözünden çıkarılamaz. Matta 1:1–18.

Şelomo örneği açıktır: David ile Batşeva’nın oğlu, Haşem’in de oğul diye andığı kraldır. “Oğul” unvanını İsa’nın insan babası olmadan doğduğuna kanıt saymak, Tanah’ın bu sözü nasıl kullandığını değiştirmektir.

Tanah kaynakları: Şemuel Bet 12:24 ve 7:12–14; Divre HaYamim Alef 22:9–10; Devarim 8:5; Şemot 4:22–23; Devarim 14:1–2; Hoşea 11:1–4; Tehilim 89:27–28 ve 2:6–9; Yeşaya 7:1–2, 10–16. Tora ayetlerinin özgün metinleri: Şemot 4:22–23; Devarim 14:1.

Bu iddianın sayfası

66. İddia: Yeşaya 53:10 Tanrı’nın insan kurbanı istediğini gösterir

Yeşaya 53, acı çeken bir kuldan söz eder. Onuncu ayette kulun hayatı için kullanılan aşam, Tora’da belirli suçlar için getirilen sununun da adıdır. Bir insanın acısının sunu diliyle anlatılmasıyla o insanın gerçekten kurban edilmesinin istenmesi, ayrı ayrı incelenmesi gereken iki durumdur.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yeşaya 53, acı çeken bir kuldan söz eder. Onuncu ayette kulun hayatı için kullanılan aşam, Tora’da belirli suçlar için getirilen sununun da adıdır. Bir insanın acısının sunu diliyle anlatılmasıyla o insanın gerçekten kurban edilmesinin istenmesi, ayrı ayrı incelenmesi gereken iki durumdur.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yeşaya 53:10’da aşam sözcüğünün kullanılmasından Haşem’in İsa’nın gönüllü ölümünü gerçek bir sunu olarak istediği sonucunu çıkarırlar. Onlara göre İsa, bütün insanların günahları için kendisini sundu. Bu yüzden çarmıhtaki ölümü, Tora’daki hayvan sunularını daha yüksek bir düzeyde tamamlayan kusursuz insan sunusu olarak görürler.

Tanah’ın Cevabı:

Tora’da bir sununun ne olduğu, Haşem’in onun için verdiği hükümlerle belirlenir. Vayikra 1:2’de sunuyu getiren insandır; sunulan ise sığır veya davar, yani koyun ya da keçidir. Sonraki hükümler kuşları ve un sunularını da kapsar. 5:14–19’da belirli suçlar için kusursuz bir koç getirilir. 7:1–7’de suç sunusunun nerede kesileceği, kanının sunağa nasıl uygulanacağı, hangi kısımlarının yakılacağı ve kohenlerin, yani kutsal hizmette görevli kişilerin ondan nasıl yiyeceği belirlenir. İnsan, bu sunulardan biri olarak eklenmez. Bir acıyı veya fedakarlığı sunuya benzetmekle bir insan bedenini Tora’nın kabul ettiği sunu saymak arasındaki fark buradan doğar.

Yeşaya 53:10’daki אָשָׁם (aşam), suç ve telafi alanına ait bir sözcüktür. Bereşit 26:10’da Avimeleh onu halkın üzerine gelebilecek suçluluk için kullanır. Bamidbar 5:7–8’de sözcük iade edilen bedelle ilişkilidir, Şemuel Alef 6:3–8’de ise telafi için gönderilen altın nesnelerle. Vayikra 5:14–19’da aşam belirli bir sunuyu adlandırır ve sunulan hayvan kusursuz bir koçtur. Sözcüğün anlamını her yerde yanındaki eylem ve konu belirler.

Yeşaya’da cümle אִם (im), yani “eğer” ile başlar. תָּשִׂים (tasim) biçimi “sen koyarsan” ve “o koyarsa” okumalarına açıktır. Buna göre cümle “onun canını suç sunusu olarak koyarsan” veya “onun canı bir suç sunusu ortaya koyarsa” diye okunabilir. İkinci okumada özne, dişil olan נֶפֶשׁ (nefeş), yani can veya hayat sözcüğüdür. Ardından kulun göreceği soy, uzayan günleri ve başarı gelir. Bu koşullu vaat, bir insanı yakmaya veya kanını sunağa uygulamaya dair bir emir değildir.

Haşem’e sunulacak ibadetin sınırını Devarim 12:30–31 açıkça çizer. İsrael, çevresindeki ulusların ibadetlerini öğrenip aynı şeyleri Haşem’e uygulamaya kalkışmamalıdır. “Tanrın Haşem’e böyle yapmayacaksın” emrinin ardından, o ulusların oğullarını ve kızlarını ateşte yaktıkları söylenir. Yasak yalnız sununun yanlış tanrıya yöneltilmesiyle sınırlanmaz; o ibadet Haşem’e de yapılamaz. Yeremya 7:31’de çocukların Tofet’te yakılması için “Bunu emretmedim ve aklımdan geçmedi” denir. 19:5’te aynı ret, “Emretmedim, söylemedim ve aklımdan geçmedi” sözleriyle tekrarlanır. İnsan ölümünü daha değerli bir ibadet saymak, Haşem’in kendi koyduğu sınırı tersine çevirir.

Yitshak’ın bağlanması da bu sınırın aşılmasıyla sonuçlanmaz. Bereşit 22 daha ilk cümlesinde Avraam’ın sınandığını söyler. Ardından sevdiği oğlunu sunakta yakılan bir sunu olarak sunması istenir. Avraam bıçağı aldığında ise “Elini çocuğa uzatma ve ona hiçbir şey yapma” emri gelir. Sunulan, Yitshak’ın yerine bulunan koçtur. Anlatının kendi sözleriyle koç “oğlunun yerine” sunulur. Sınama insanın öldürülmesiyle tamamlanmamış, insanın hayatı korunmuştur. Bereşit Raba 56:4 de Yeremya’nın “aklımdan geçmedi” sözünü Yitshak’ın bağlanmasıyla ilişkilendirir. Bu, anlatının sonunda insanın neden öldürülmediğine dikkat çeken bir midraştır. Midraş, kutsal metin üzerine aktarılan bir açıklamadır. İsa’yı bu olayın daha büyük gerçekleşmesi sayan Hristiyan yorum, tam bu sonuca ters yönde ilerler: Anlatıda hayvan insanın yerini alırken, yorumda insan hayvanın yerini alır.

Mika 6:6–8’de günahını gidermek isteyen kişinin önerileri giderek büyür. Önce buzağılar, sonra binlerce koç ve on binlerce yağ ırmağı, en sonunda kendi çocuğu gelir: “Suçum için ilk doğanımı, canımın günahı için bedenimin meyvesini mi vereyim?” Cevap, daha değerli bir insan aramaya yöneltmez. Haşem’in istediği adaleti yerine getirmek, sadık sevgiyi sevmek ve O’nunla alçakgönüllülükle yürümektir. Hayvan sunularının üstüne insan ölümünü yerleştiren değer sıralaması burada reddedilir. Günahkarın kendi hayatını düzeltmesi istenir.

Hristiyan savında çarmıhın eski töreni aynen tekrarlamadığı, onu daha yüksek biçimde tamamladığı söylenir. İsa’nın gönüllü olarak kendisini verdiği, hatta bunun Tanrı’nın kendini sunması olduğu ileri sürülür. Bir insanın başkasını kurtarmak için hayatını tehlikeye atmasıyla, ölümünün herkesin bağışlanması için zorunlu sunu ilan edilmesi ayrı iddialardır. Kişinin gönüllü olması, neden kendi hayatını verdiğini açıklar. Tora’nın o ölümü bağışlanma için zorunlu bir sunu kabul ettiğini göstermez. Bir insanın başkası için hayatını vermesiyle, bedeninin tapınaktaki suç sunusu sayılması aynı şey değildir. Yeşaya da Haşem’in “doğru kulum” diye andığı kişiyle Haşem’in kendisini ayrı anar; aşam sözcüğü o kişinin Tanrı olduğu bilgisini taşımaz. Tora’daki ibadet hükümlerinin hemen ardından, verilen emre ekleme ve ondan çıkarma yasağı gelir (Devarim 13:1). İnsan ölümünü yeni ve üstün bir suç sunusu yapmak, buna “tamamlanma” adı verilse de bu hükmü değiştirir.

Ayetin başı, kulun ezilmesine Haşem’in tarihteki hükmü içinde yer verir. Bununla bir insanı sunmasını istediği söylenmiş olmaz. Bereşit 50:20’de Yosef, kardeşlerinin kötülüğü tasarladığını, Haşem’in ise aynı olayın sonunda birçok insanı yaşattığını söyler. Kardeşlerin kötülüğü bu yolla bir ibadet haline gelmez. Devarim 8:5 acının bazen eğitici olabileceğini, Amos 3:2 ise seçilmişliğin sorumluluğu kaldırmadığını gösterir. Yeşaya’da da acının ardından gelen iyilik, acıyı verenlerin eylemini bir kurbana dönüştürmez.

53:10’da kul soyunu görecek, günleri uzayacak ve Haşem’in istediği iş onun eliyle başarıya ulaşacaktır. 54:1–3’te çocukları çoğalan Siyon ve yeniden kurulacak şehirler anlatılır. Kulu aşağılayanların eylemi ile Haşem’in sonunda İsrael’e verdiği hayat iki ayrı şeydir. İnsan kurbanı iddiası, bu sonuca ulaşabilmek için Yeşaya’nın şiirine Tora’daki açık yasağın tersini ekler.

Tanah kaynakları: Yeşaya 53:10–12, 54:1–3 ve 55:6–7; Vayikra 1:2, 14, 5:14–19 (Sefaria) ve 7:1–7 (Sefaria); Bamidbar 5:7–8 (Sefaria); Bereşit 22:1–2, 10–13, 26:10 ve 50:20; Şemuel Alef 6:3–5; Devarim 8:5, 12:30–31 ve 13:1; Yeremya 7:31 ve 19:5; Mika 6:6–8; Amos 3:2; Yehezkel 18:20–23, 30–32. Devarim 13:1, bazı Hristiyan çevirilerinde 12:32 olarak numaralanır.

Bu iddianın sayfası