Misyoner İddiaları Arşivi

2 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

35. İddia: “Dudaklarımızın boğalarını sunacağız” ifadesi kanlı korbanı gizlice zorunlu kılar

Hoşea, İsrael’e Haşem’e dönüşte söyleyeceği duayı öğretir. Bu duada boğalardan söz edilmesi, sunu diliyle dua arasında nasıl bir bağ kurulduğu sorusunu doğurur.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Hoşea, İsrael’e Haşem’e dönüşte söyleyeceği duayı öğretir. Bu duada boğalardan söz edilmesi, sunu diliyle dua arasında nasıl bir bağ kurulduğu sorusunu doğurur.

Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Hoşea’nın “dudaklarımızın boğaları” sözünü hayvan sunularıyla ilişkilendirirler. Onlara göre ayet, duanın kan dökülmeden kabul edildiğini göstermez ve tövbe edenin duası bir kurbana dayanır. Boğaları İsa’nın kusursuz sunusuna işaret sayar ve duanın ancak onun kanı sayesinde kabul edildiğini ileri sürerler.

Tanah’ın Cevabı:

Hoşea, İsrael’e Haşem’in önüne neyle çıkacağını söyler: “Yanınıza sözler alın ve Haşem’e dönün.” Söylenecek sözleri de verir: Bütün suçun kaldırılması ve iyiliğin kabul edilmesi istenecektir. “Dudaklarımızla boğaların karşılığını sunalım” ifadesi bu duanın içindedir (Hoşea 14:3). Boğalar, sunu dilini duaya taşır. Buradan duanın ancak başka birinin kanı sayesinde kabul edileceği sonucuna geçmek, peygamberin sözlerine yeni bir şart eklemektir.

İbranice cümlede פָרִים (parim, boğalar) ve שְׂפָתֵינוּ (sefatenu, dudaklarımız) yan yana gelir. Ayetin başındaki “sözler alın” ve “O’na söyleyin” bu ilişkinin yönünü gösterir: İsrael Haşem’e sözlerle döner; sununun dili, bu dönüşün değerini anlatır. Tanah’ta dua başka yerde de aynı biçimde sunuyla ilişkilendirilir. Tehilim 141:2’de duanın Haşem’in önünde tütsü gibi, ellerin kaldırılmasının akşam sunusu gibi kabul edilmesi istenir. Dua ve yakarış, kutsal hizmetin diliyle Haşem’e sunulur. Hoşea’daki dudaklar da böylece bağışlanma isteyen kişinin gerçek ibadetinin parçasıdır.

Yoma 86b, Hoşea’nın bu sözlerini teşuvayla ilişkilendirir: İnsan sözlerle Haşem’e döner; bu dönüş, sanki boğalar sunmuş gibi değerlendirilir. Şelah da aynı ifadeyi, kişinin günahını Haşem’in önünde itiraf etmesi ve bağışlanma dilemesiyle birlikte ele alır. Yoma 86b; Şelah, Şene Luhot HaBerit

Maor VaŞemeş, Hoşea konuştuğunda Tapınak ayakta olduğu halde neden sözlerden bahsettiğini sorar. Verdiği cevap, peygamberin doğru dönüşün yolunu göstermesidir: İnsan suçunu Haşem’in önünde dile getirir, bağışlanma ister ve yaşamını düzeltmeye yönelir. Maor VaŞemeş, Şuva İsrael

Sözlere davranış değişikliği eşlik eder. İsrael, kendisini kurtaracağını sandığı Asur’a ve savaş atlarına güvenmekten vazgeçer; ellerinin yaptığı putlara artık “Tanrımız” demeyeceğini söyler. Haşem’in cevabı da bu dönüşe gelir: “Dönekliğini iyileştireceğim, onları gönülden seveceğim; çünkü öfkem ondan döndü” (Hoşea 14:4–5). Dua, suçun kabulünü ve yeni bir yaşam yönünü dile getirir.

Hristiyan yorum, Tora’da itiraftan sonra sunu getirilmesinin de emredildiğini hatırlatır. Vayikra 5:5–6’da, bölümde sayılan suçlardan biri işlendiğinde hem itiraf hem de belirlenen sunu istenir. O durumda sunuyu getirmek kişinin görevidir. Hoşea’nın duası bu buyruğu silmez; belirli bir durumda emredilen sunu da Haşem’in bütün duaları ancak bir insanın gelecekteki ölümü sayesinde kabul ettiği anlamına gelmez. Vayikra’daki belirli görevi bütün bağışlanmalar için İsa’nın ölümü şartına dönüştürmek, buyruğun kapsamını ve içeriğini değiştirmektir.

Bazı Hristiyan çeviriler, Hoşea’daki ifadeyi dudaklarla verilmiş adak sözlerinin boğalar sunularak yerine getirilmesi şeklinde aktarır. Bu çeviride de İsa’nın kanından söz edilmez. Boğa sunmayı vaat etmek, bütün duaların ancak gelecekte bir insan öldüğünde kabul edileceğini söylemez. Üstelik İbranice cümlede doğrudan söylenen “adaklarımız” değil, “dudaklarımız”dır; boğa ve dudak arasındaki ilişkiyi açıklamak için çeviride eklenen bir sözcük, İsa’nın kanına güvenme şartına kanıt olamaz. Ayetin açık emirleri Haşem’e dönmek, O’na söz söylemek ve suçun kaldırılmasını istemektir.

Sunu ile içten dönüşün birbirini dışlamadığı Tehilim 51:19–21’de daha da belirgindir. Önce kırılmış ruh ve ezilmiş yürek, Haşem’in hor görmeyeceği sunular olarak anılır; ardından Yeruşalayim’in iyiliği ve sunakta boğalar sunulması istenir. Aynı dua hem içten pişmanlığa sunu değeri verir hem de gerçek sunuların yerini korur. Hoşea’nın çağrısı da ilk Tapınak dönemine aittir; kitabın başında peygamberlik ettiği krallar sayılır (Hoşea 1:1). Dolayısıyla sözlerin ve dönüşün değeri, yalnız Tapınak yıkılınca başvurulacak geçici bir çözümden ibaret değildir.

“Boğalar” sözcüğü kurbanla ilişkiyi gösterir; bu ilişki İsa’nın kimliğini, onun ölümünün zorunluluğunu veya dua edenin onun kanına inanması gerektiğini vermez. Bunların her biri Hristiyan öğretisinden alınarak ayete eklenir. Hoşea’da emredilen, suçu bırakıp sözlerle Haşem’e dönmektir. Haşem’in buna verdiği iyileştirme ve sevgi vaadini, metinde bulunmayan bir insan kanı şartına bağlamak peygamberin öğretisini değiştirmektir.

Boğaların anılması, sözlerin sunu diliyle ifade edildiğini veya bazı çevirilerde adak sunusuyla ilişkilendirildiğini gösterir. Bu iki okumada da duanın kabulü için mutlaka kan dökülmesi veya İsa’nın ölümüne inanılması gerektiği söylenmez.

Tanah kaynakları: Hoşea 14:2–5 ve 1:1; Tehilim 141:2; 51:19–21; Vayikra 5:5–6. Hoşea 14:3, bazı çevirilerde 14:2 olarak numaralanır.

Bu iddianın sayfası

34. İddia: Hoşea 14’teki bağışlanma ancak gelecekte Maşiah’ın kanı sayesinde mümkündür

Hoşea, putlara ve dış güçlere bel bağlayan İsrael’e seslenir. Halktan neyi bırakması, kime dönmesi ve dönerken ne söylemesi istendiği aynı çağrıda açıklanır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Hoşea, putlara ve dış güçlere bel bağlayan İsrael’e seslenir. Halktan neyi bırakması, kime dönmesi ve dönerken ne söylemesi istendiği aynı çağrıda açıklanır.

Bu yoruma göre Hoşea 14, İsrael’in gelecekte son kez topluca tövbe edeceği günü anlatır. Görüşü savunan Hristiyanlar, o gün İsrael’in İsa’yı reddettiği için pişman olacağını söylerler. Onlara göre halk, görevini tamamladığını söyledikleri Sinay antlaşmasına ve hayvan sunularına güvenmeyi bırakıp İsa’nın bağışlanma sağlayan kanına güvenerek dua edecektir. Peygamberin sözlerle dönüş çağrısını bu kan sayesinde kabul edilecek duaya, “dudakların boğaları” ifadesini ise bağışlanmanın kurbanla ilişkisine bağlarlar.

Tanah’ın Cevabı:

Hoşea’nın dönüş çağrısında hem bırakılacak yol hem de dönülecek kişi bellidir: “Dön, İsrael, Tanrın Haşem’e; çünkü suçun yüzünden tökezledin.” İsrael’e yanına sözler alması ve Haşem’den bütün suçunu kaldırmasını istemesi emredilir. Bu sözlerin ardından yeni bağlılığı dile gelir: Asur’un kurtaracağına güvenilmeyecek, atlara, yani askeri güce dayanılmayacak, insan elinin yaptığı putlara artık “Tanrımız” denmeyecektir (Hoşea 14:2–4). Peygamber, İsrael’i Haşem’den uzaklaştıran bağlılıkları bırakmaya çağırır. Bu çağrıyı Sinay antlaşmasını terk edip İsa’nın kanına güvenmek diye değiştirmek, ayetin gösterdiği yönü tersine çevirmektir.

Yanına alınacak sözler, bu dönüşün dile gelmesidir. Suç gizlenmez, kaldırılması istenir ve onu besleyen eski güven kaynakları reddedilir. Hoşea 14:3’teki boğa ve dudak imgesi de burada yer alır: “Dudaklarımızla boğaların karşılığını sunalım.” İbranice metinde gerçekten boğalardan söz edilir; dua, sunu diliyle anlatılır. Fakat ayetin emrettiği eylem, bu sözlerle Haşem’e dönmektir. Boğalara yapılan gönderme, gelecekte bir insanın kanına güvenme buyruğu taşımaz. Bir sununun dilini kullanmak ile o sununun İsa’yı temsil ettiğini söylemek arasındaki bağlantıyı Hristiyan yorum kurar. Hoşea’nın 6:6’da iyiliği ve Haşem bilgisini sunuların önüne koyması da ibadetin insanın bağlılığından koparılamayacağını gösterir.

Yoma’da bu sözler, insanın sözleriyle Haşem’e dönmesi üzerinden açıklanır. Talmud, dönüşte bulunan kişiye sanki boğalar sunmuş gibi değer verildiğini söyler. Burada boğa imgesi, insanın sözle dile getirdiği dönüşü anlatmak için kullanılır. Yoma 86b

Maor VaŞemeş şu soruyu sorar: Hoşea bu sözleri söylediğinde Tapınak ayaktaydı ve insanlar sunu getirebiliyordu; öyleyse neden dudaklardan söz etti? Ona göre peygamber insana doğru dönüş yolunu gösterir. Kişi yaptığını kabul eder, Haşem’den bağışlanma ister ve bundan sonraki davranışını düzeltmeye yönelir. Maor VaŞemeş, Şuva İsrael

Haşem’in cevabı, dönüşün kabul edildiğini açıkça ortaya koyar: “Dönekliğini iyileştireceğim, onları gönülden seveceğim; çünkü öfkem ondan döndü” (Hoşea 14:5). “Gönülden” sözü, sevginin Haşem’in kendi isteğinden doğduğunu anlatır. Bu sevgiyle İsrael’in bozulan bağlılığı iyileştirilir; sonraki ayetlerde yeniden kök salan ve ürün veren bir bitkiyle anlatılan canlılık geri gelir (14:6–9). Dönüş, Haşem’in kabulü ve halkın yeniden canlanması aynı vaadin içindedir. Bu kabulü İsa’nın ölümüne bağlamak için, boğa imgesinin ve iyileşme sözünün vermediği bir şart eklenmesi gerekir.

Beit Elohim, “onları gönülden seveceğim” sözünde bağışlanmadan sonra ilişkinin yeniden kurulmasını görür. İnsanın ağır bir günahtan sonra yaşayabileceği sonuçları ayrıca tartışırken, Haşem’e dönen kişinin O’nun sevgisine yeniden kavuştuğunu açıklar. Beit Elohim, Şaar HaTeşuva

Vaat edilen yenilenmenin gelecekte bütün İsrael’i kapsaması da onun içeriğini değiştirmez. Hoşea 3:4–5’te uzun süre kraldan ve sunudan yoksun kalacak İsrael’in sonunda Haşem’i ve kralı David’i arayacağı, O’nun iyiliğine yöneleceği söylenir. Burada David soyundan yönetim ile Haşem’e dönüş bir aradadır. Hoşea 14’ün sonunda da aynı yolun insanın hayatındaki karşılığı verilir: Haşem’in yolları doğrudur; doğrular onlarda yürür, suçlular onlarda tökezler (14:10). Gelecekteki ulusal yenilenme vaadini, insanın bugün Haşem’e dönmesiyle ilgisiz saymak bu kapanışı boşa çıkarır. Hoşea bu çağrıyı ilk Tapınak döneminde yapmıştır; kitabın başında sayılan krallar da bunu gösterir (1:1). Dolayısıyla sözlerle dönüş, yalnız Tapınak yıkıldıktan sonra ortaya çıkan bir çare olarak sunulmaz.

İsrael’in gelecekte Tora’yı bırakacağı iddiası ise aynı geleceği anlatan açık bir hükümle çatışır. Yehezkel 37:21–28’de halk ülkesine toplanır, putlarından arındırılır ve David’in yönetimi altında birleşir. O gün yapacağı şey, Haşem’in hükümlerinde yürümek ve yasalarını yerine getirmektir (37:24). Hristiyan yorumun bu dönüşle ilişkilendirdiği Eliyahu vaadi de aynı bağlılığı korur: Eliyahu’nun gelişi haber verilmeden hemen önce, Horev’de, yani Sinay’da bütün İsrael’e emredilen Moşe’nin Tora’sı hatırlatılır (Malaki 3:22–24). Hoşea’nın putlardan vazgeçme çağrısını bu hükümlerden vazgeçme çağrısına çevirmek Tanah’a aykırıdır.

Zekeriya 12:10’daki yas da İsa’nın kanını Hoşea’ya yerleştirmez. Zekeriya’da önce Yeruşalayim’e saldıran uluslara karşı Haşem’in müdahalesi anlatılır. Ardından David’in evine ve şehir halkına lütuf ve yakarış ruhu verilir; delinmiş kişi için yas tutulur. Devamında günah ve kirlilikten arınma için bir pınar açılır ve putlar ülkeden kaldırılır (13:1–2). Yas tutulması, o kişinin kanının bağışlanmayı sağlayan bedel olduğu hükmünü kendi başına taşımaz. Pınar da ayette o kişinin kanı diye adlandırılmaz. Bu bölümü İsa’yla özdeşleştirip ardından Hoşea’daki duanın yalnız onun kanına imanla kabul edileceğini söylemek, kanıtlanması gereken bağlantıyı baştan kabul etmektir.

Bu açık çağrıya “Ancak İsa’nın kanına güvenirseniz kabul edilirsiniz” şartını eklemek, peygamberin öğretisini açıklamak değildir; onun yerine Hristiyanlığın bağışlanma şartını koymaktır.

Hoşea’da İsrael’den Haşem’e dönmesi, putları ve yabancı güçlere güvenmeyi bırakması istenir. Haşem de halka sevgisini ve iyileşmeyi vaat eder. Bu vaadi İsa’nın kanına güvenme şartına bağlamak, dönüş çağrısına orada bulunmayan bir koşul koyar.

Tanah kaynakları: Hoşea 14:2–9 ve 14:10; 3:4–5; 6:6; 1:1; Yehezkel 37:21–28; Malaki 3:22–24; Zekeriya 12:9–14 ve 13:1–2. Ayet numaraları İbranice metne göredir. Hoşea 14:2–10 bazı çevirilerde 14:1–9; Malaki 3:22–24 ise 4:4–6 olarak numaralanır.

Bu iddianın sayfası