Misyoner İddiaları Arşivi

2 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

169. İddia: Mezmurlar 34 Maşiah’ın kemiklerinin kırılmayacağını haber verir

Tehilim 34, sıkıntı çeken doğru bir insanın Tanrı tarafından nasıl korunduğunu anlatır. Bu anlatımın bir parçası da kemiklerinin hiçbirinin kırılmayacağı sözüdür. Tanah’ta kemiklerin kırılmaması, Pesah’ta sunulan korbanla ilgili bir buyrukta da geçer.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tehilim 34, sıkıntı çeken doğru bir insanın Tanrı tarafından nasıl korunduğunu anlatır. Bu anlatımın bir parçası da kemiklerinin hiçbirinin kırılmayacağı sözüdür. Tanah’ta kemiklerin kırılmaması, Pesah’ta sunulan korbanla ilgili bir buyrukta da geçer.

Bu iddiayı savunan Hristiyanlar, Yuhanna’da İsa’nın çarmıhta bacaklarının kırılmadığını okur ve bunu Tehilim 34’teki kemiklerin korunmasıyla birleştirirler. Onlara göre mezmurdaki doğru kişi Maşiah’tır ve bu ayrıntı İsa’nın Maşiah olduğunu gösterir.

Tanah’ın Cevabı:

Tehilim 34:20–21, doğru kişinin sıkıntılarını ve Tanrı’nın onu korumasını anlatır: “Doğru kişinin sıkıntıları çoktur, fakat Haşem onu hepsinden kurtarır. Bütün kemiklerini korur; bir tanesi bile kırılmaz.” İbranice tsadik, doğru davranan insan demektir. Ayet bu sözcüğü bir insanın adı olarak kullanmaz.

İbranice metin şöyledir: רַבּוֹת רָעוֹת צַדִּיק וּמִכֻּלָּם יַצִּילֶנּוּ יְהוָה שֹׁמֵר כָּל־עַצְמוֹתָיו אַחַת מֵהֵנָּה לֹא נִשְׁבָּרָה. Mezmur, Tanrı’ya yönelenlerin yardım görmesini ve doğru kişinin sıkıntılardan kurtarılmasını anlatır. 34:4–7’de konuşan kişi Tanrı’yı aradığını ve korkularından kurtulduğunu söyler; 34:23’te Tanrı’nın kullarını kurtarmasıyla şiir tamamlanır.

Şiir “doğru kişi” derken tekil bir ifade kullanır. Bu söyleyiş, doğru davranan insanları genel olarak anlatabilir. Raşi de mezmurun bu bölümünü doğruların Tanrı tarafından korunması üzerinden açıklar.

Kemiklerin korunması, şiirde kişinin sıkıntı içinde korunmasını anlatan güçlü bir ifadedir. Bu şiirsel sözden, doğru davranan insanların hayatları boyunca kemiklerinin hiç kırılmayacağı sonucu çıkmaz. Şiirde belirli bir Roma infazının ayrıntıları da yer almaz.

Tanah’ta kemiklerin kırılmamasıyla ilgili başka bir ifade daha vardır. Şemot 12:46 ve Bamidbar 9:12, Pesah’ta sunulan hayvanın, yani Pesah korbanının hiçbir kemiğinin kırılmamasını emreder. Bu, belirli bir korbanın hazırlanması ve yenmesi için verilmiş bir mitsvadır, yani Tora buyruğudur. Tehilim 34 ise doğru kişinin Tanrı tarafından korunmasını anlatır. İki metnin bağlamları ayrıdır.

Yuhanna 19:33–36, İsa’nın bacaklarının kırılmadığını anlatır ve hiçbir kemiğin kırılmaması ifadesini kutsal metinle ilişkilendirir. Bu ifade Tehilim 34 ve Pesah korbanıyla ilgili ayetlerle karşılaştırılabilir. Bacakların kırılmaması Yuhanna’daki anlatının ayrıntısıdır. Bu ayrıntı Tehilim’deki doğru kişiyi İsa olarak tanımlamaz. Şemot’taki buyruk da insanı Pesah korbanının yerine koymaz.

Tanah kaynakları: Tehilim 34, özellikle Masoretik 34:20–23; Şemot 12:46; Bamidbar 9:12. Yorum: Raşi, Tehilim 34:18–21. Karşılaştırılan Hristiyan metni: Yuhanna 19:33–36. Bazı Hristiyan çevirilerinde Tehilim numaraları bir sayı öncedir.

Bu iddianın sayfası

26. İddia: Pesah kanı, günah bağışlanmasının kan gerektirdiğinin kanıtıdır

İsrael Mısır’dan çıkmadan önce, ilk doğanların başına gelecek felaket konusunda uyarıldı. İsraellilere o gece bir kuzu kesmeleri ve kanıyla evlerin girişini işaretlemeleri söylendi.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

İsrael Mısır’dan çıkmadan önce, ilk doğanların başına gelecek felaket konusunda uyarıldı. İsraellilere o gece bir kuzu kesmeleri ve kanıyla evlerin girişini işaretlemeleri söylendi.

Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Pesah gecesinde kuzunun İsrael’in ilk doğanları yerine öldüğünü ve kanının onları ölümden kurtardığını söylerler. Bu olayı, günahkarın ancak kendisi için kan dökülürse bağışlanabileceğinin ilk örneği sayarlar. Kuzunun kusursuzluğunu ve kemiklerinin kırılmamasını İsa’ya işaret olarak okurlar. Onlara göre Pesah ile Yom Kippur, yani Kefaret Günü, İsa’nın ölümüyle tamamlanmıştır ve her çağda bağışlanma onun kanına dayanır.

Tanah’ın Cevabı:

Pesah, İsrael’in Mısır’dan çıkışını anan bayramdır. Pesah gecesinde kapılara sürülen kan, Haşem’in Mısır’daki ölüm felaketinden koruyacağı evleri işaretledi. Haşem, “Kan, bulunduğunuz evlerde sizin için bir işaret olacak” der. Kanı gördüğü kapıdan yok edicinin içeri girmesine izin vermeyeceğini de söyler. Ayet kanı אוֹת (ot), yani işaret olarak adlandırır. Mekhilta deRabbi Yişmael, bu işaretin Haşem’e bilmediği bir şeyi bildirmek için verilmediğini açıklar: İsrael’in yerine getirdiği mitsva, yani emir karşısında Haşem halkına merhamet eder ve onu korur. O gece bir evin beladan korunmasını bütün günahların ancak kanla bağışlanacağına kanıt saymak, Tora’nın bildirdiği sonucu değiştirir. (Şemot 12:13, 12:21–23)

Ailelerin her biri bir yaşında, bedensel kusuru bulunmayan erkek bir kuzu veya oğlak seçer. Bir ev halkı hayvanı bitiremeyecek kadar küçükse komşu aileyle paylaşılır. Kaç hayvan alınacağını yemeğe katılanların sayısı ve ne kadar yiyebilecekleri belirler. İlk doğanların sayısı ölçü olarak verilmez. Kan kapının iki yanına ve üst sövesine, yani kapının üstündeki parçaya sürülür. Et, matsa (mayasız ekmek) ve acı otlarla yenir. Halk sabaha kadar evden çıkmama emrini de alır. Korunma, ilk doğanların günahlarının hayvana yüklenmesine bağlanmaz. İsrael, Moşe ve Aharon’a verilen buyruğu yerine getirir. İsrael Haşem’e güvenir. Onları kurtaran da Haşem’dir. Bu geceye özgü işaret evin kapısına sürülen kandır; sonraki Tapınak hizmetinde bu uygulama evlerin kapılarında tekrarlanmaz. (Şemot 12:3–8, 22–23, 28)

İsrael bu emri henüz kölelikten çıkmamışken yerine getirir. Moşe daha önce İsrael’in kurbanlarını Mısırlıların gözü önünde kesmesi halinde halkın taşlanma tehlikesiyle karşılaşacağını söylemişti. Kurtuluşun ne anlama geldiği sonraki kuşaklara da öğretilecektir. Çocuklar Pesah ibadetini sorduklarında, Haşem’in Mısır’ı vururken İsrael oğullarının evlerini geçip onları kurtardığı anlatılır. Mekhilta deRabbi Şimon ben Yohay da bu sözü, Haşem’in İsrael evlerini korumasıyla açıklar.

Rabbi Yehoşua Hartman’ın aktardığı açıklamada Pesah korbanı, İsrael’in Haşem’e kulluğunu kabul etmesiyle ilişkilendirilir. Mısır’daki kölelikten çıkarılan halk, Haşem’e hizmet eder. Rambam, Pesah kuzusunun kesilmesini ve kanının kapılara sürülmesini Mısır’daki putperest inanışlardan ayrılmayla ilişkilendirir. Bu, korbanın tarihsel anlamına getirdiği bir açıklamadır; Şemot’un evlerin korunması hakkında verdiği açıklama da yerinde durur. More Nevuhim III:46 (Şemot 8:22, bazı baskılarda 8:26, 12:24–27)

Tora bir günahın bağışlanması için sunu verildiğinde kimin ne yapacağını ayrıca belirler. Bazı günahlar itiraf edilir. Kohen, yani Tapınak hizmetinde görevli kişi, emredilen işlemi yapar ve kişinin bağışlanacağı belirtilir. Kanın kullanılacağı yerde Vayikra, onun canla ilişkisini ve Haşem’in onu kefaret için “sunak üzerinde” verdiğini açıklar. Pesah gecesinde ise kan evin kapısına sürülür ve verilen söz, o evin ölüm felaketinden korunmasıdır. Kan her iki yerde de bulunsa da yapılan iş ve bildirilen sonuç farklıdır.

Mişna Zevahim 1:1, Pesah ile hatatı, yani günah sunusunu, ayrı korbanlar olarak ele alır; her birinin kendi adıyla sunulmasına ilişkin hükümleri belirtir. Mişna, Pesah’ı kodaşim kalim, yani farklı bir kutsallık derecesindeki sunular arasında sayar; günah sunuları ise ayrı bir sınıfta yer alır.

Aralarındaki fark uygulamada da görülür: Pesah sunusu Yeruşalayim içinde yenebilir. Yenebilen günah sunularının eti ise Tapınak avlusunda kohen erkekler tarafından yenir (Mişna Zevahim 5:3). (Mişna Zevahim 5:8)

Kızıl ineğin külü de belirli bir iş için kullanılır. Ölüyle temas nedeniyle kutsal alana yaklaşmayı engelleyen kirliliğin giderilmesinde kullanılması, bütün arınmalar için kül gerektiğini göstermez. Yom Kippur’daki yıllık hizmet de yılın başka günlerinde verilen bağışlanma hükümlerini geçersiz kılmaz. (Vayikra 4–5, 17:11, Bamidbar 19:1–19, Vayikra 16:29–34)

Vayikra bizzat kan içermeyen bir günah sunusu da buyurur. İki kuşa gücü yetmeyen kişi, belirtilen günahlardan biri için ince un getirir. Kohen bir avuç unu sunakta yakar, kalanı kohene ait olur ve kişinin bağışlanacağı söylenir. Un, kanlı sunuların da getirildiği sunakta yakılır. Tora bu kişi için başka bir hayvanın kanının kullanılmasını buyurmaz. Bu kişiden ne istendiği ve sununun ardından ne olacağı aynı hükümde belirlenmiştir. (Vayikra 5:11–13)

Pesah hayvanının kemiklerini kırmama emri, etinin tek bir evde yenilmesiyle birlikte verilir. Hayvanın bedensel kusursuzluğu da hangi kuzunun veya oğlağın seçileceğiyle ilgilidir. Bu iki özellik İsa’ya uygulandığında, emrin kendisi İsa hakkında kehanete dönüşmez. İsa’nın hem Pesah’ı hem Yom Kippur’u tamamladığı ve önceki bağışlanmaların da onun ölümünden kaynaklandığı görüşü, önce Hristiyan anlatısı kabul edilerek kurulur. Haşem, Pesah’ı Mısır’daki kurtuluşu anmak, günah sunularını ise belirlenen durumlarda bağışlanma için buyurur. Pesah kanından İsa’nın ölümünü bütün bağışlanmaların şartı yapan bir hüküm çıkarmak, Tora’daki bu iki ayrı emrin amacını değiştirir. (Şemot 12:46, 12:14, 24–27)

Pesah gecesindeki kan, ilk doğanların ölüm felaketinden korunacağı evleri gösterir. Şemot bu işlemi günah bağışlanması olarak tanımlamaz. Ölüm tehlikesinden korunmayı, her günahın ancak kanla bağışlanacağına delil saymak iki ayrı hükmü birbirine karıştırır.

Rabbinik açıklamalar: Mekhilta deRabbi Yişmael, Pisha 7, Şemot 12:13 açıklaması; Mişna Zevahim 1:1 ve 5:8; Rambam, More Nevuhim III:46; Mekhilta deRabbi Şimon ben Yohay, Şemot 12:27 açıklaması; Rabbi Yehoşua Hartman, Gevurot Haşem notları, bölüm 35, not 70.

Hristiyan iddiasının kaynakları: Birinci Korintliler 5:7 ve Yuhanna 19:36.

İlgili Kabalat yazıları: “İsa, Pesah (Paskalya) Kuzusu mudur?”; “Kan olmadan kefaret olmaz mı?”; “Günah ve Aklanma”; “İsa, Benim Günahlarım İçin mi Öldü?”.

Tanah kaynakları: Şemot 12, özellikle 3–14, 21–28 ve 43–49; Şemot 8:22 (bazı çevirilerde 8:26); Vayikra 4; Vayikra 5, özellikle 5–13; Vayikra 16:29–34; Vayikra 17:11; Bamidbar 19:1–19. Özgün metin karşılaştırması: Şemot 12:1–28; Vayikra 4–5; Vayikra 17:11.

Bu iddianın sayfası