Tanah’ta İslam Peygamberi Müjdeleniyor mu? (2): Yeşayahu 42 ve “Ahmed” İddiası

İDDİA 3:

İşte kendisine destek olduğum, gönlümün hoşnut olduğu seçtiğim kulum! Ruhum’u onun üzerine koydum. Adaleti uluslara ulaştıracak.

Yeşaya 42:1

Yeşaya 42:1 ‘de “destek olduğum” olarak tercüme edilen “etmak” olarak okunan kelime “ahmed” olarak okunabilir. Bu iki kelime birbirine çok benzerdir. Bu kelimenin orijinali “ahmed”dir, ancak; bu ayette bahsedilen kulun İslam Peygamber’i Muhammed’i gösterdiğini gizlemek için bu kelime “destek olduğum” olarak çevrilmiştir.

Örneğin, Ölü Deniz Parşömenleri’nde Yeşaya 42:1 ayeti’nde “ahmed” yazdığı aşağıdaki fotoğraftan da görülmektedir.

Hz.Muhammed, Tora ve İncil’de “Ahmed” olarak geçmektedir. Kuran-ı Kerim’den Saff suresi 6.ayet bunu kanıtlamaktadır:

“Meryem oğlu İsa’nın da şöyle dediğini hatırla: “Ey İsraeloğulları! Ben size Allah’ın elçisiyim. Benden önce Tevrat’ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek Ahmet adında bir elçiyi müjdeleyici olarak gönderildim.”

Yeşaya 42:1 ayetinde geçen “Ruhum’u onun üzerine koydum” ifadesi, peygamberlere verilen vahiyleri kastetmektedir. Ayetin devamında geçen “adaleti uluslara ulaştıracak” ifadesi, adaletin sadece İsraeloğulları’na değil, tüm uluslara ulaştırılacağını belirtmektedir. Bu da bahsedilen Peygamber’in İsraeloğulları’ndan değil, Muhammed olduğunu gösterir.

YANIT:

Yeşayahu 42:1’deki אֶתְמָךְ — etmakh biçimi תמך — tamakh, “desteklemek, dayanak olmak, tutmak” kökünden gelir. Ayette birinci tekil şahıs fiilidir: “Onu destekleyeceğim / ona dayanak olacağım.” Aynı kök Mezmurlar 41:13, 63:9 ve Yeşayahu 41:10 gibi yerlerde de destekleme/tutma anlamında kullanılır.

“Ahmed” adı ise aynı kelime değildir. İbranice olarak אחמד yazılması beklenen biçim ile אתמך arasında iki ayrı ünsüz farkı vardır: ת — tav yerine ח — het, final ך — kaf yerine ד — dalet gerekir. Bu, seslendirme işaretlerinin farklı okunması değildir; kelimenin ünsüz metnini değiştirmektir.

Dolayısıyla “etmakh aslında Ahmed’dir” iddiası İbranice dilbilgisi değil, mevcut harfleri başka harflerle değiştirme işlemidir.

Örnek 1

Dürüstlüğümden ötürü (תָּמַ֣כְתָּ) (tā·maḵ·tā) bana destek olur, Sonsuza dek beni huzurunda tutarsın.

Mezmurlar 41:12

Örnek 2

Canım sana sımsıkı sarılır, Sağ elin bana (תָּמְכָ֥ה) (tā·mə·ḵāh) destek olur.

Mezmurlar 63:8

Örnek 3

Zafer kazanan sağ elimle sana (תְּמַכְתִּ֖יךָ) (tə·maḵ·tî·ḵā) destek olacağım.

Yeşaya 41:10

Ölü Deniz Parşömenleri de “Ahmed” iddiasını desteklemez. Yeşayahu’nun Büyük Parşömeni 1QIsaᵃ, Yeşayahu 42:1’i İslam öncesi yüzyıllara ait bir İbranice tanık olarak korur. Parşömenin akademik edisyonları ve modern transkripsiyonları ayetteki fiili תמך — tamakh kökü içinde okur; “Ahmed” adı olarak değil. 1QIsaᵃ’nın 42:1–9’daki gerçek varyantları üzerine modern metin-kritik çalışma da başka yazım ve sözdizimi farklılıklarını tartışır; ayette gizlenmiş “Ahmed” adlı bir kişi tespit etmez.

Eski elyazısındaki bazı harf biçimlerinin modern kare İbraniceye göre birbirine daha çok benzemesi, istediğimiz harfi seçebileceğimiz anlamına gelmez. Bir elyazması paleografik, dilbilgisel ve cümlenin sözdizimsel bağlamı içinde okunur. “Kulum, onu destekleyeceğim” cümlesi hem kök hem gramer bakımından düzgündür; “Kulum Ahmed…” okuması ise harf değiştirmeyi ve cümle yapısını bozmayı gerektirir.

ת (tav)  ך (kaf)

Yeşayahu 42’deki “kul” kimdir?

Yeşayahu kitabında “kulum” sözü birçok yerde açıkça Yaakov/İsrael için kullanılır. Hemen önceki bölümde Aşem şöyle der:

“Ama sen, kulum İsrael, seçtiğim Yaakov… Sana ‘Sen kulumsun, seni seçtim ve seni reddetmedim’ dedim.” (Yeşayahu 41:8–9)

Aynı tanımlama 44:1–2, 44:21, 45:4, 48:20 ve 49:3’te tekrar edilir. Bu nedenle Raşi, Yeşayahu 42:1’deki kulu doğrudan Yaakov/İsrael olarak açıklar. “Seçtiğim” sözünü de İsrael’e bağlar; Aşem’in ruhunun onun üzerinde olmasını İsrael’in peygamberlerine verilen Tanrısal bilgiyle ilişkilendirir.

Fakat Yahudi yorum geleneğini tek bir açıklamaya indirgemek doğru değildir. Radak Yeşayahu 42:1’deki kulu Kral Maşiah olarak yorumlar. Targum Yonatan da ayeti “Kulum Maşiah” diye açar. Bu yorumda bile söz konusu kişi Muhammed değildir; İsrael’in gelecekteki Maşiah’ıdır ve bölümün devamında yeryüzünde adalet kurması, savaş düzenini sona erdirecek Tanrısal hükmü gerçekleştirmesi ve ulusların onun Tora öğretisini beklemesi anlatılır.

Dolayısıyla iki önemli Yahudi yorum çizgisi vardır: Raşi’de kolektif Yaakov/İsrael; Radak ve Targum’da Kral Maşiah. İkisinin ortak noktası İslamî “Ahmed” okumasını dışarıda bırakmalarıdır. “Kul”un yorumunda çeşitlilik bulunması, İbranice etmakh kelimesini “Ahmed” yapmaz.

“Ruhumu üzerine koydum” Muhammed’i mi gösterir?

Hayır. Tanah’ta Aşem’in ruhunun bir kişi veya topluluk üzerine verilmesi yalnız İsrael dışı bir peygamberi tanımlayan özel işaret değildir. Betsalel Tanrı’nın ruhuyla doldurulur (Şemot 31:3); yetmiş ileri gelene Moşe’nin üzerindeki ruhtan verilir (Bamidbar 11:25); David’in üzerine Aşem’in ruhu gelir (Şmuel I 16:13); Yeşayahu 11:2’de Kral David’in soyundan gelecek Maşiah üzerinde Aşem’in ruhunun bulunacağı söylenir.

Bu nedenle “Ruhum’u onun üzerine koydum” cümlesinden “o halde İsraelli değildir ve Muhammed’dir” sonucu çıkmaz. Ayetin kendi Yahudi yorumları bunun tersini gösterir.

Sonuç

Yeşayahu 42:1’de Ahmed adı yazılı değildir. İbranice kelime אֶתְמָךְ — etmakh, תמך kökünden “destekleyeceğim” demektir. “Ahmed” okuyabilmek için kelimenin ünsüzlerini değiştirmek gerekir. Büyük Yeşayahu Parşömeni de bu iddiayı destekleyen bir “Ahmed” adı sunmaz.

Kulun kimliği konusunda klasik Yahudi yorumları farklılaşabilir: Raşi Yaakov/İsrael’i, Radak ve Targum Yonatan Kral Maşiah’ı görür. Hiçbiri Muhammed’i görmez. Bu nedenle İslamî iddia iki ayrı düzeyde çöker: önce “Ahmed” kelimesi metinde yoktur; ardından ayetin Yahudi yorum dünyası Muhammed’e değil İsrael’e ve onun Maşiah geleceğine aittir.

Tanah’ın metni Muhammed’in adını gizlememiştir. “Etmakh = Ahmed” iddiası, İbranice harfleri değiştirerek metne bulunmayan bir isim yerleştirmektir.

Temel kaynaklar

Yeşayahu 41:8–10; 42:1–9; 44:1–2, 21; 45:4; 48:20; 49:3; Raşi, Yeşayahu 42:1; Radak, Yeşayahu 42:1; Targum Yonatan, Yeşayahu 42:1; Şemot 31:3; Bamidbar 11:25; Şmuel I 16:13; Yeşayahu 11:1–4. Ölü Deniz Parşömenleri için: 1QIsaᵃ, Yeşayahu 42:1; Eugene Ulrich ve Peter W. Flint, The Isaiah Scrolls, DJD XXXII; Donald W. Parry ve Elisha Qimron, The Great Isaiah Scroll (1QIsaᵃ): A New Edition.