116. İddia: Devarim 17’nin yargı yetkisi sonraki rabbilere geçmedi
Hristiyan İddiası:
Devarim 17, bir dava yerinde çözülemediğinde yetkili görevlilere götürülmesini ve verilen kararın uygulanmasını ister. Metin hem kohenleri, yani kutsal hizmet görevlilerini, hem yargıcı anar. Yargı görevinin sonraki kuşaklarda nasıl sürdüğünü anlamak için bu iki görevin şartlarına ve o günkü mahkemenin yetkisine bakmak gerekir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tora’nın eski yargı kararlarına uyulmasını emrettiğini kabul ederler. Sonraki rabbilerin ise bu yetkiyi devralmadığını söylerler. Kohen soylarının kanıtlanamamasını ve rabbilerin birbiriyle anlaşamamasını buna gerekçe gösterirler. Ayrıca eski görevlilerin bile yeni bir davaya hüküm vermek yerine yalnızca Tora’daki mevcut hükümleri tekrar ettiğini ileri sürerler.
Tanah’ın Cevabı:
Tora’da yargıçların kararına uyulması emredilmiştir; yargıçlık için Aharon’un soyundan gelme şartı konmamıştır. Rabbilerin kohen soyundan gelmediği gerekçesiyle yargı yetkisinin reddedilmesi, Tora’da ayrı tanımlanmış iki görevin birbirine karıştırılmasına dayanır. Kohenlik, Aharon’un soyuna bağlı kutsal hizmettir. Yargıç ise davanın ayrıntılarını dinler ve Tora’nın hangi hükmünün nasıl uygulanacağına karar verir. Aynı kişi iki görevi üstlenebilir; ancak yargıç seçimi için aranan şartlar, kohenlik soyunun belirlenmesinde aranan şartlardan ayrıdır.
Devarim 17:9’da başvurulacak kişiler “Levili kohenler ve o günlerde bulunacak yargıç” diye sıralanmıştır. הַשֹּׁפֵט (haşofet), “yargıç” demektir; kohenlerden sonra ayrı bir görev adı olarak verilmiştir. 17:12’de de “orada hizmet eden koheni veya yargıcı” dinlemeyen kişiden söz edilir. Her iki ayette kohenle birlikte yargıcın da anılması, görevin yalnız kohenlere verilmediğini gösterir. 17:10–11’de onların öğrettiğinin yapılması ve bildirdikleri hükümden sağa veya sola sapılmaması emredilir. 17:12–13’te kasıtlı itaatsizlik için ölüm cezası öngörülmüştür.
Yargıçların nasıl seçildiği Şemot 18’de doğrudan görülebilir. Moşe’den yeterli, Haşem’den korkan, güvenilir ve haksız kazançtan uzak kişiler seçmesi istenir. Halkın davaları bu görevliler tarafından görülecek, güç meseleler Moşe’ye getirilecektir (18:13–26). Moşe, Aharon’un kardeşidir; onun soyundan gelmez (Şemot 6:20). Devarim 16:18–20’de her şehir için adaletle hükmedecek yargıçların atanması emredilir. Bamidbar 11:16–17, 24–25’te de halkın işlerini yönetme yükünü Moşe’yle paylaşacak yetmiş ihtiyar, İsrael’in bilinen ihtiyarları ve görevlileri arasından seçilir. Seçimde aranan, bu işin gerektirdiği yeterlik ve halkın içindeki sorumluluktur.
Karar verecek kişiyi “o günlerde görevde olan yargıç” diye tanımlayan Devarim 17:9, kuşak değiştiğinde davaların kime götürüleceğini de belirler. Sonraki kuşağın davalarına, o anda yetkiyi taşıyan görevli bakar. Bu hüküm, her yerel yargıca bütün İsrael üzerinde aynı yetkiyi vermez. Tora 16:18’de kentlerdeki yargıçlardan, 17:8–13’te de orada çözülemeyen davaların taşınacağı yetkili yerden söz eder. (Devarim 16:18–20).
Yehoşua’ya önderlik yetkisi verilirken de kohenliğin ayrıca korunduğu görülür. Yehoşua, Moşe tarafından kohen Elazar’ın ve bütün topluluğun önüne çıkarılır; halkın kendisini dinlemesi için ona yetki verilir. Urim aracılığıyla Haşem’e danışma görevi ise Elazar’a aittir (Bamidbar 27:18–23). Urim, başkohenin göğüs giysisinde bulunur ve Haşem’e danışmak için kullanılır.
Yehoşafat’ın Yeruşalayim’de kurduğu yargıda Leviler, kohenler ve aile başkanları birlikte görevlendirilmiştir. Kan davaları, buyruklar ve hükümlerle ilgili uyuşmazlıklar onların önüne getirilir. Haşem’le ilgili işler için başkohen Amaryahu, kralla ilgili işler için Zevadyahu görevlidir (Divre Hayamim Bet 19:8–11). Yargı, yalnız para davalarıyla sınırlandırılmamış; dini yükümlülüklerle ilgili uyuşmazlıklar da görev alanına alınmıştır.
Kohenlik soyu itirazında dayanılan Ezra 2:61–63’te ise başka bir mesele vardır. Bazı aileler soy kayıtlarını bulamadıkları için kohenlikten uzak tutulmuş, Urim ve Tumim’e başvuracak bir kohen ortaya çıkıncaya kadar en kutsal yiyeceklerden yemelerine izin verilmemiştir. Bu ailelerden kayıt istenmesinin nedeni, Aharon’un soyundan geldiklerini ve kohenlik hizmetini yapabileceklerini göstermeleridir. Ezra’daki bu şartın bütün yargıçlara uygulanması, kohenlik için gereken soy belgesini yargıçlığın şartı haline getiren bir metin çarpıtmasıdır. Tora’da yargıç seçilirken güvenilirlik ve yeterlik aranmışken, bu kişilerin yetkisi başka bir göreve ait şart üzerinden reddedilir.
Görüş ayrılıkları da yargı yetkisini ortadan kaldıran bir gerekçe olarak kullanılamaz. Devarim 17:8’de yargıca başvurma nedeni zaten çözülemeyen bir uyuşmazlıktır. Taraflar kendi aralarında karar veremediği için mesele yetkili görevlilere götürülür. Ayrıca yalnız geçmişteki bir yargıcın hükmünü beklemek emredilmemiştir. “O günlerde bulunacak yargıç” denilerek her kuşak kendi dönemindeki görevliye yöneltilmiştir. Dava bugün ortaya çıkmışsa, bugünün yetkili yargıcına başvurulacaktır. Yargı kararının da yalnız bir ayetin tekrarından ibaret olduğu iddiası, davanın neden bu görevliye götürüldüğünü açıklamaz: Yargıç uyuşmazlığı incelemeli ve hangi hükmün uygulanacağına karar vermelidir.
Bir görevin sonraki kuşaklarda sürmesi, bütün yetkilerinin her yerde aynı biçimde kullanılmasını gerektirmez. Devarim 17:8–12’de merkezi başvuru yeri, Haşem’in seçtiği yerdir. Rabbinik hukukta da yerle yetki arasındaki bu bağ korunur. Sifrei Devarim 153’te Yavne’deki mahkeme ele alınırken, 154. bölümde Yeruşalayim’deki Büyük Mahkeme ile Yavne mahkemesinin hangi özel cezayı uygulamaya yetkili oldukları ayrı ayrı ele alınır.
Mişna Sanhedrin 11:2’de bir bilgenin kendi görüşünü öğretmesiyle merkezi hükme karşı uygulama emri vermesi farklı değerlendirilir. Bet Hamikdaş çevresindeki merkezi mahkemeye ait özel ceza yetkisi, sonraki her mahkemeye aynen geçirilmemiştir. Tora’nın öğrenilmesi, hükümlerinin aktarılması ve yetkili kişilerce hukuki karar verilmesi ise kendi şartları içinde sürer.
Kohen bulunmayan mahkemenin durumu da aynı kaynaklarda açıkça ele alınmıştır. Sifrei Devarim 153’te mahkemede kohen ve Levi bulunması istenir; bulunmamaları halinde mahkemenin yine hüküm verebilmesi, Devarim 17:9’daki ayrı “yargıç” sözcüğüyle açıklanır. Aynı bölümde kişinin kendi dönemindeki ehil yargıca başvurması vurgulanır.
Öğretimin aktarılması ise Mişna Avot 1:1’de Moşe, Yehoşua, ihtiyarlar, peygamberler ve Büyük Meclis üyeleri üzerinden anlatılır. Rambam’ın Mişne Tora girişinde öğretmen ve öğrenciler daha ayrıntılı sıralanmıştır. Bu kayıtlar geleneğin aktarımı nasıl anlattığını gösterir. Burada anlatılan bağ, öğretmen ile öğrenci arasındadır. Kohenliğin babadan oğula geçen soy bağı başka bir görevle ilgilidir; birinin kaydı diğerinin yerine kullanılamaz.
Bir sözün yetkisi, kimin hangi görevle konuştuğuna bağlıdır. Hukuk profesörünün görüşüyle yüksek mahkemenin kararı aynı ağırlığı taşımaz. Benzer biçimde bir ayet yorumu, belirli bir soruya verilen hukuki cevap, yerleşmiş uygulama, aggada denilen anlatı ve öğretiler ile merkezi mahkeme hükmü kendi dayanaklarıyla değerlendirilir.
Büyük Sanhedrin’in, daha küçük mahkemelerin, sonraki yetkilendirme usullerinin ve bugünkü rabbilerin görevleri bu ayrımlarla belirlenir. Mişna Eduyot 1:4–6’da farklı görüşlerin kaydedilmesiyle önceki mahkeme kararlarının değiştirilmesi ayrı şartlarla ele alınır. Dolayısıyla bir rabbinin İsa hakkındaki kişisel görüşü, unvanından dolayı Büyük Sanhedrin hükmü sayılmaz. İsa hakkında ileri sürülen iddia, Tanah’ta bildirilen şartlarla sınanır.
Yargı kararıyla yeni vahiy arasındaki fark, Bava Metsia 59b’deki tartışmanın da merkezindedir. Rabbi Eliezer’in görüşünü destekleyen göksel ses karşısında Rabbi Yehoşua tarafından לֹא בַשָּׁמַיִם הִיא, “O gökte değildir” sözü söylenir. Talmud’daki açıklamada, Tora’nın Sinay’da verilmiş olduğu ve kararın onun yargılama kurallarıyla alınacağı açıklanır; karar, o davaya bakan yargıçların çoğunluğuna göre verilir. Hakimin görevi, verilmiş Tora’nın hukukuyla hükmetmektir. Nehemya 8:7–8’de de Leviler, halka okunan Tora’nın anlamını açıklar. Öğretim ve uygulama, verilmiş metin üzerinden yürütülür.
Rabbilerin yetkisini reddetmek için ileri sürülen kohenlik şartı, yargıç için Tora’da konmamış bir şarttır. Ezra’daki soy kaydının konusu kohenlik hizmetidir; Devarim’deki başvuru emrinin konusu ise uyuşmazlığın karara bağlanmasıdır. Kohenlik için soy belgesi aranması, Tora’nın yargıçlık emrini ortadan kaldırmaz. Hristiyan iddiasındaki yanlışlık bu görev karışıklığından doğar.
Tanah kaynakları: Devarim 17 (17:8–13); Devarim 16:18–20; Şemot 18 (18:13–26) ve 6:20; Bamidbar 11:16–17, 24–25; Bamidbar 27:18–23; Ezra 2:61–63; Divre Hayamim Bet 19:8–11; Nehemya 8:7–8.
Rabbinik açıklama ve aktarım kayıtları: Sifrei Devarim 153–154; Mişna Sanhedrin 11:2; Mişna Avot 1:1; Mişna Eduyot 1:4–6; Bava Metsia 59b; Rambam, Mişne Tora, Giriş, özellikle 3–5 ve 21.



