Misyoner İddiaları Arşivi

2 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

107. İddia: Yehoyahin’e verilen lanet yalnızca onun çocuklarını kapsar

Yeremya, Yehuda kralı Yehoyahin’in soyundan birinin David’in tahtında başarıyla hüküm süremeyeceğini söyler. Aynı ayette Yehoyahin’in ‘çocuksuz’ yazılması istenir. Bu iki söz birlikte okunduğunda, hükmün çocuk sahibi olmakla mı yoksa krallığı sürdürecek bir soyla mı ilgili olduğu anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yeremya, Yehuda kralı Yehoyahin’in soyundan birinin David’in tahtında başarıyla hüküm süremeyeceğini söyler. Aynı ayette Yehoyahin’in ‘çocuksuz’ yazılması istenir. Bu iki söz birlikte okunduğunda, hükmün çocuk sahibi olmakla mı yoksa krallığı sürdürecek bir soyla mı ilgili olduğu anlaşılır.

Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Yeremya 22:30’daki hükmün Yehoyahin’in yalnız kendi çocuklarını kapsadığını söylerler. “Çocuksuz yazın” sözünü, o çocukların tahtı kaybetmesi olarak okurlar. Sonraki torunların hükmün dışında kaldığını düşündükleri için Matta’nın İsa’yı Yehoyahin’in soyuna bağlamasını bir sorun saymazlar.

Tanah’ın Cevabı:

Yeremya’nın kullandığı söz “onun soyundan”dır. Hükme “yalnız doğrudan çocukları” sınırını ekleyen Hristiyan iddiası, ayette bulunmayan bir koşul koyar. Peygamber, Yehoyahin’in soyundan birinin David’in tahtında oturup Yehuda’yı yöneterek başarı kazanamayacağını söyler. “Soy” diye çevrilen İbranice kelime yalnız çocukları değil, sonraki kuşakları da kapsar. Avraam’la kurulan antlaşmada aynı kelime kullanılır ve ardından “kuşakları boyunca” denir. Böylece sözün çocuklardan torunlara uzandığı açıkça gösterilir. Yeremya 22:24–30, Bereşit 17:7–10.

Yehoyahin’in çocuğu olmuştu. Divre Hayamim’de ailesi ve sonraki kuşakları kayıtlıdır. Yeremya’nın kendisi de onu ve soyunu bilmedikleri bir ülkeye atılmış kişiler olarak anar. “Atılmak” sözü aynı cümlede sürgüne gönderilmeleriyle açıklanır. Melahim’de de Yehoyahin’in Babil’e götürüldüğü ve yerine amcasının kral yapıldığı anlatılır. Yeremya 22:30’daki “çocuksuz yazın” ifadesinin hemen ardından gelen gerekçe, David’in tahtında hüküm sürecek soyla ilgilidir. Çocuklarının bulunması, hükmün baştan yalnız o çocuklar için verildiği sonucunu doğurmaz. Yehoyahin’in ailesi devam etmiştir. Ayetin konusu ise bu ailenin David’in tahtında hüküm sürmesidir. Divre Hayamim Alef 3:17–19, Melahim Bet 24:8–17.

Ailenin bir üyesi daha sonra yeniden Haşem’in seçimiyle göreve gelir. Haşem, Yehoyahin’e sağ elindeki mühür yüzüğü olsa bile onu oradan çıkaracağını söylemişti. Onun soyundan Zerubbavel’e daha sonra “Seni mühür yüzüğü gibi kılacağım, çünkü seni seçtim” denir. Mühür yüzüğü benzetmesi iki kez kullanılır. İlkinde Yehoyahin tahttan uzaklaştırılır. İkincisinde Haşem, Zerubbavel’i seçtiğini bildirir. Yeremya da başka bir yerde, bir halk kötülüğünden döndüğünde onun için bildirilen felaketin kaldırılacağını açıkça söyler. Bir cezanın ardından yeni bir ilişki kurulması ile o cezanın ilk söylenişte hangi kuşakları kapsadığı farklı sorulardır. Zerubbavel’e verilen yeni vaat, Yeremya’nın “soy” kelimesini geriye dönük olarak “yalnız ilk çocuklar” haline getirmez. Yeremya 18:7–10, Hagay 2:23.

Talmud’un Sanhedrin 37b bölümü, Yehoyahin’in sürgününden sonra çocuk sahibi olmasını sürgünün kefaretiyle ilişkilendirir. Raşi de Yeremya’daki mühür ile Zerubbavel’e verilen mühür sözünü karşılaştırır ve Yehoyahin’in tövbe edip Haşem’e dönmesinin kabul edildiğini açıklar. Bu yorumlar Yeremya’nın kendi cümlesinden sonradan yapılan açıklamalardır. Bu gelenek dikkate alındığında Yehoyahin’den gelmeyi tek başına sonsuza dek süren bir hanedan engeli saymak doğru olmaz.

Zerubbavel’in seçilmişliği, Tanah’taki göreviyle birlikte okunur. Hagay, tarihi Pers Kralı Daryaveş’in saltanatına göre verir ve Zerubbavel’i Yehuda valisi olarak tanıtır. Zerubbavel, kohen Yehoşua ve halk Haşem’in çağrısına uyarak Tapınak’ta çalışmaya başlar. Ezra’da da Zerubbavel’in Tapınak’ın yeniden yapımına öncülük ettiği anlatılır. Bu kayıtların hiçbirinde David’in tahtına kral olarak çıktığı yazmaz. Seçilmiş bir vali olarak Tapınak’ı yeniden kurmasıyla, Yehuda’da David hanedanının krallığının yeniden başlaması aynı olay değildir. Hagay 1:1, 1:12–14, 2:20–23, Ezra 5:2.

Matta’nın soy listesi ise Yehoyahin’den Yosef’e ulaşır. Aynı anlatı, İsa’nın Yosef’ten doğduğunu reddeder. Yehoyahin’in ailesinin daha sonra seçilmişlikle anılması, Yosef ile İsa arasında doğum bağı kurmaz. David’e verilen söz onun kendi bedeninden çıkacak soya, Yeşaya’nın vaadi Yişay’ın köküne, Yeremya’nın vaadi David’den çıkacak krala bağlıdır. İsa’yı bu aileye bağlamak için gereken soy kaydı, Yeremya’daki cezanın kapsamını daraltarak elde edilemez. Şemuel Bet 7:12–16, Yeşaya 11:1, Yeremya 23:5–6.

Tanah kaynakları · Bereşit 17:7–10 · Yeremya 22:24–30, 18:7–10, 23:5–6 · Melahim Bet 24:8–17 · Divre Hayamim Alef 3:17–19 · Hagay 1:1, 1:12–14, 2:20–23 · Ezra 5:2 · Şemuel Bet 7:12–16 · Yeşaya 11:1. Hristiyan iddiasının metinleri · Matta 1:11–16, 18–25 ve Luka 1:34–35.

Bu iddianın sayfası

9. İddia: Avraam imanla, Moşe’nin Torası ise işlerle ilgilidir

Avraam, henüz çocuğu yokken Haşem’in kendisine verdiği soy vaadine güvendi. Aynı hayatın ilerleyen dönemlerinde kendisine buyruklar verildi. Moşe’nin Tora’sındaki iman ve itaat ilişkisini anlamak için Avraam’ın güveniyle yaptıklarının nasıl bir arada anlatıldığına bakılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Avraam, henüz çocuğu yokken Haşem’in kendisine verdiği soy vaadine güvendi. Aynı hayatın ilerleyen dönemlerinde kendisine buyruklar verildi. Moşe’nin Tora’sındaki iman ve itaat ilişkisini anlamak için Avraam’ın güveniyle yaptıklarının nasıl bir arada anlatıldığına bakılır.

Avraam’ın imanı doğruluk sayıldığında henüz sünnet edilmemişti. Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Bereşit 15:6’daki bu sırayı esas alırlar. Bunu, insanın yalnız imanla kabul edildiğine kanıt sayarlar. Moşe’nin Tora’sını ise buyrukları yerine getirmeye dayanan bir düzen olarak görürler. Böylece imanla verilen lütuf ile yapılan iş karşılığında kazanıldığını söyledikleri kabulü birbirinden ayırırlar.

Tanah’ın Cevabı:

Bereşit 15’te Avraam’a bir oğul ve sayısız torun vaat edilir. Avraam henüz gerçekleşmemiş bu söze güvenir. Raşi’nin okumasında Haşem, Avraam’ın bu güvenini onun doğruluğu olarak kabul eder (Bereşit 15:4–6). Ramban’ın açıklamalarından birinde Avraam, bu vaadin gerçekleşmesini Haşem’in doğruluğuna bağlar. Aynı Avraam, Haşem’in sesini dinlediği, kendisine verilen buyrukları, hükümleri ve öğretileri koruduğu için övülür (26:5). İlkinde Avraam’ın henüz görmediği bir geleceğe güvenmesi, ikincisinde ise güvenle bağlandığı Haşem’in sözünü dinlemesi anlatılır.

Raşi’nin okumasında Avraam’ın güveni sünnet emrinden önce doğruluk sayılır. Sünnet emri ise daha sonra verilmiştir. Henüz verilmemiş bir emri yerine getirmesi beklenemez. Emir verildiğinde ise Avraam’ın kendisi de soyu da onu korumakla yükümlü olur. Sünnetsiz kalan erkeğin antlaşmayı bozmuş sayılacağı açıkça bildirilir (Bereşit 17:9–14). Avraam’ın daha önce gösterdiği güven, kendisine sonradan verilen emri geçersiz kılmaz. Nitekim Bereşit 22:16–18’de vaat, Avraam’ın Haşem’in sesini dinlemesiyle ilişkilendirilir (22:16–18). Avraam Sinay’dan önce yaşamıştır; kendisine verilen buyruklara bağlı kalmıştır.

Avraam’ın ev halkına bırakacağı yol da doğruluk ve adaletle davranarak Haşem’in yolunu korumaktır (Bereşit 18:19). Moşe’nin halktan istediği yaşamda aynı iç bağlılık bulunur. Haşem’in birliği tanınacak, O bütün yürekle sevilecek, sözleri yürekte taşınacak ve çocuklara öğretilecektir (Devarim 6:4–9). O’ndan korkmak, yollarında yürümek, O’nu sevmek, bütün yürekle hizmet etmek ve insanın iyiliği için verilen emirleri korumak birlikte istenir (10:12–13). Tora, insanın yalnız dışarıdan görülen davranışına seslenmez; davranışı doğuran sevgiyi ve bağlılığı da emreder.

“İtaat, imanın sonucudur; kabulün temeli yalnız imandır” denildiğinde de Avraam ile Moşe arasında ileri sürülen ayrım kurulamaz. İtaatin Haşem’e bağlılıktan doğması, Moşe’nin öğrettiği sevgiyle ve yürekten hizmetle zaten uyuşmaktadır. Ayrıca “doğruluk sayılma” ifadesi Tanah’ta yalnız inanca ayrılmış değildir. Pinhas’ın müdahalesiyle salgının durmasının ardından “Bu ona doğruluk sayıldı” denir (Tehilim 106:30–31). Bereşit 15:6’da geçen doğruluk sözü, burada yapılan bir eylem için kullanılır. Devarim 6:25’te de Haşem’in emrettiği buyrukları yerine getirmek doğrulukla ilişkilendirilir. Bu sözden tek başına davranışı dışarıda bırakan bir kabul öğretisi çıkarılamaz.

Yapılan iyiliğe karşılık verilmesi, Haşem’in insana borçlanması anlamına da gelmez. David, Tapınak için yapılan bağışların ardından her şeyin Haşem’den geldiğini, O’na verilenin yine O’nun elinden alındığını söyler (Divre HaYamim Alef 29:14). İyov kitabında Elihu’nun sorusu da aynı ayrımı ortaya koyar: “Doğruysan O’na ne verirsin? Senin elinden ne alır?” (İyov 35:7). İnsan, elindeki imkanlarla iyilik yaptığında Haşem’in bir ihtiyacını karşılamış olmaz. İnsanın yaptığı iyilik değerlidir ve karşılık bulur. Bu, Tanrı’nın ücret ödemek zorunda olan bir işveren gibi insana borçlandığı anlamına gelmez.

Merhamet ile yapılan işe göre karşılık verilmesi, Tehilim’de aynı cümlede birleştirilir: “Merhamet sana aittir; çünkü sen insana yaptığına göre karşılık verirsin” (Tehilim 62:13). Böylece itaate verilen karşılığın merhameti dışladığı varsayımı da ayetin açık sözüyle çürütülür. Avraam’ın güveni emirleri bağlayıcı olmaktan çıkarmamış, Moşe’nin emirleri de Haşem’e sevgiyi dışarıda bırakmamıştır. Birini iman ve lütuf, diğerini yalnız iş ve ücret düzeni olarak sunmak, Tanah’ın her ikisi hakkında söylediklerini ayırıp bozmaktır.

Avraam’ın imanının sünnetten önce doğruluk sayılması, Avraam’ın itaatinin önemsiz olduğunu veya Moşe’nin Tora’sının imandan yoksun bir düzen kurduğunu göstermez. Tanah, Haşem’e güvenmeyi ve O’nun sözünü dinlemeyi aynı bağlılığın içinde anlatır.

Tanah kaynakları: Bereşit 15:4–6 (özgün metin); 17:9–14; 18:19 (özgün metin); 22:16–18; 26:5 (özgün metin); Devarim 6:4–9, 25 (özgün bölüm; 6:4–9); 10:12–13 (özgün metin); Tehilim 106:30–31; 62:13; İyov 35:7; Divre HaYamim Alef 29:14. Tehilim 62:13, bazı çevirilerde 62:12 olarak numaralandırılır. Bereşit 15:6 açıklamaları: Raşi; Ramban.

Bu iddianın sayfası