Zohar Vayakhel 212a

Maşiah’ın acıları üstlenmesi, Yeşaya 53 ve Hristiyan kefaret iddiası
Zohar metninin Türkçe çevirisi
Eden Bahçesi’ndeki ruhlar, Maşiah’a İsrael’in sürgünde çektiği sıkıntıları ve aralarında Efendilerini tanımaya yönelmeyen kötülerin durumunu anlattığında, Maşiah sesini yükseltir ve o insanlar için ağlar. Yazılmış olduğu gibi: “O, bizim isyanlarımız yüzünden yaralandı, suçlarımız yüzünden ezildi” (Yeşaya 53:5). Ardından ruhlar kendi yerlerine dönerler.
Eden Bahçesi’nde “Hastalar Sarayı” adı verilen bir saray vardır. Maşiah bu saraya girer ve İsrael’in bütün hastalıklarını, ağrılarını ve acılarını kendi üzerine gelmeleri için çağırır. Bunların hepsi onun üzerine gelir.
Eğer Maşiah bu acıları İsrael’in üzerinden hafifletip kendi üzerine almasaydı, hiçbir insan Tora’nın hükümleriyle bağlantılı cezalar yüzünden İsrael’in üzerine gelen sıkıntılara dayanamazdı. Yazılmış olduğu gibi: “Gerçekten de hastalıklarımızı o taşıdı” (Yeşaya 53:4).
Rabbi Elazar da yeryüzündeyken buna benzer şekilde davranırdı.
Çünkü Tora’nın hükümleriyle bağlantılı cezalar yüzünden insanın her gün karşılaşabileceği acıların sayısı hesaplanamaz. Bütün bu acılar Tora’nın verildiği sırada dünyaya inmiştir.
İsrael kutsal topraklarda yaşadığı dönemde, yerine getirdiği Mabet hizmetleri ve sunduğu korbanlar aracılığıyla bütün bu hastalıkları ve acıları dünyadan uzaklaştırırdı.
Şimdi ise Maşiah bu acıları dünya insanlarından uzaklaştırmaktadır; insan bu dünyadan ayrılıp kendi cezasını alıncaya kadar. Bu konu daha önce açıklanmıştır.
Günahlar çok ağır olduğunda ruhlar Gehinnom’un daha alt bölmelerine götürülür. Ruhlarında bulunan yoğun kirlilik nedeniyle orada ağır cezalar alırlar; ardından ateş, bu kirliliği tüketmek için daha güçlü yanar.
Tora’nın mitsvalarını koruyanlara ne mutlu!
Zohar’ın anlattığı Maşiah ile Hristiyan iddiası arasındaki fark
Zohar’ın bu anlatımı, Yeşaya 53’ün İsa’yı anlattığını savunan misyonerlerin sık kullandığı metinler arasındadır. Bunun nedeni, Zohar’ın Yeşaya 53:4-5’i doğrudan Maşiah’a uygulamasıdır. Maşiah, İsrael’in hastalıklarını ve acılarını kendi üzerine çağırmakta; bunlar da gerçekten onun üzerine gelmektedir. Burada yalnızca başkalarına duyulan üzüntüden söz edilmez. Ancak Maşiah’ın başkalarının acılarını üstlenmesi, onun kimliğinin İsa olduğunu, Tanrı’nın bedenleştiğini veya bir çarmıh ölümünün herkesin günahları için zorunlu kurban oluşturduğunu bildirmez.
Zohar’ın anlattığı olayın geçtiği yer bile bu farkı anlamayı kolaylaştırır. Eden Bahçesi’ndeki ruhlar sürgünün sıkıntılarını Maşiah’a bildirir; Maşiah ağlar, Hastalar Sarayı’na girer ve İsrael’in acılarını üzerine alır. Anlatıda bir infaz, çarmıha gerilme, kurban olarak öldürülme veya ölümden dirilme gibi analtılar bulunmaz. Metnin konusu, Maşiah’ın İsrael’in acılarını ruhsal düzlemde hafifletmesidir. Maşiah’ın üstlendiği şeyler Aramice מרעין (hastalıklar), כאבין (ağrılar) ve יסורין (acılar, sıkıntılar) sözcükleriyle anılır. Bu sıkıntılar günahlarla ve Tora’nın hükümleriyle ilişkili cezalarla bağlantılıdır; hatta pasaj, bu ilişkinin çarmıhta gerçekleşen bir kurban sayesinde kurulduğunu da söylemez.
Maşiah’ın henüz yeryüzünde ortaya çıkmadan İsrael’in acılarını nasıl üstlenebildiği, Ramhal’in Kin’at HaŞem Tsevaot eserinde açıklanır. Ramhal, Maşiah’ın ruhsal derecesini Yehida (יחידה) olarak tanımlar. Bu derece daha önceden yaratılmıştır ve gelecekte İsrael’i kurtaracak insanın ruhsal yetkinliğini tamamlamak üzere ona verilecektir. Dolayısıyla Maşiah’ın Eden Bahçesi’ndeki varlığı, gelecekte Maşiah olarak ortaya çıkacak insanın fiziksel bedeninden ayrı bir düzeyde anlatılmaktadır. İsrael’in acılarını üstlenen, bu ruhsal derecedir.
Ramhal’e göre İsrael’in günahları yalnızca dünyada ceza doğurmaz; ruhsal düzende de bozulmaya neden olur. Şehina’nın ilahi etkisinin açığa çıkışı sınırlanır ve büyük tsadiklerin ruhları bu eksiklikten etkilenir. Ramhal bu durumu חסרון אור (Hisaron Or), yani ışık eksikliği olarak adlandırır. Maşiah’ın ruhsal derecesi de aynı eksikliğe katlanmaktadır. Ramhal, insan bedenindeki 613 bölüme karşılık ruhsal yapıda da 613 bölüm bulunduğunu, bunlardan birine ulaşması gereken ışık engellendiğinde o bölümde bozulma meydana geldiğini açıklar. Bu bozulmaya חולי (holi), yani hastalık adını verir. Böylece Zohar’ın Maşiah’a yüklediği hastalıkların ruhsal anlamı ortaya çıkar. Buradaki hastalık, henüz dünyada bulunmayan bir bedenin fiziksel olarak hastalanması değil, ruhsal yapının kendisine ulaşması gereken ilahi etkiden yoksun kalmasıdır.
Bu işleyiş Or ve Kli ilişkisiyle de anlaşılır. Or, ruhsal varlığa ulaşması gereken ilahi etkidir; Kli ise bu etkiyi alacak ruhsal yapıdır. İsrael’in günahları nedeniyle Or’un açığa çıkışı engellendiğinde Kli, kendisine uygun yetkinliği gerçekleştiremez. Maşiah’ın ruhsal derecesi, İsrael’in kaderiyle bağlantılı olduğundan bu eksikliği de üstlenmektedir. Ramhal, Maşiah’ın ve büyük tsadiklerin bu sıkıntıya katlanması sayesinde İsrael’in sürgüne dayanma gücü bulduğunu, ruhsal düzenin korunarak gelecekteki kurtuluşa hazırlandığını açıklar.
Ramhal, Dereh HaŞem II:3:8-9’da bu acının topluluğa nasıl yarar sağladığını da anlatır. İsrael’in fertleri birbirine bağlı olduğu için yetkin bir tsadikin çektiği sıkıntı, ilahi yargı içinde bütün topluluğun karşılaşacağı daha ağır sonuçların hafiflemesine hizmet edebilir. Tsadikin ruhsal derecesi nedeniyle onun katlandığı daha sınırlı acı, günah işleyenlerin uğrayacağı çok daha büyük cezanın yerine kabul edilebilir. Maşiah’ın acıları üstlenmesinin İsrael’i koruyucu işlevi bu düzen içinde anlaşılır. Ancak bu ilişki, günah işleyen kişinin kendi eylemlerinden doğan sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.
Bunun en açık kanıtı, Zohar’ın Maşiah’ın işini anlattıktan hemen sonra kişinin kendi cezasını almaya devam edeceğini belirtmesidir. Metnin Aramice ifadesi şöyledir:
עַד דְּנָפִיק בַּר נָשׁ מֵהַאי עָלְמָא, וּמְקַבֵּל עוֹנְשֵׁיהּ
“İnsan bu dünyadan ayrılıp kendi cezasını alıncaya kadar.”
Buradaki עוֹנְשֵׁיהּ, “onun cezası” demektir. Dahası, hemen ardından günahları ağır olan ruhların Gehinnom’da cezalandırıldığı anlatılır. Aynı pasajda Maşiah acıları hafifletmekte, insan ise eylemlerinin hesabını vermektedir. Bu iki düşünce birbirinin yerine geçemez. Günahın yol açtığı acıyı başkasının üstlenebilmesi ile günahın ahlaki sorumluluğunun tamamen başka bir kişiye devredilmesi başka konulardır . Zohar birincisini açıkça anlatır, ikincisini ise öğretmez. Günahkarın her türlü cezadan muaf tutulduğu yorumu, pasajın devamındaki ceza açıklamasına açıkça aykırıdır.
Bazı Hristiyan yorumları, Mesih’in insanların yerine kefaret sağladığını, buna rağmen inanmayan veya tövbe etmeyen kişilerin yargılanabileceğini savunur. Bu açıklama ölümden sonra cezanın sürmesini kendi içinde yorumlayabilir; fakat Zohar’ın burada anlattığı acıların hafifletilmesine, çarmıhtaki ölümle gerçekleşen evrensel bir kefaret öğretisi ekleyemez. Misyonerin Zohar’dan kanıtlamak istediği sonuç yine elde edilemez: Bu pasaj Maşiah’ın ölümüyle gerçekleştirilen evrensel bir kefaret düzeni kurmaz, ona inanmayı bağışlanmanın şartı yapmaz ve kişisel hesap verme sorumluluğunu kaldırmaz.
Yehezkel 18:20 kişisel sorumluluğu “Günah işleyen can, o ölecektir” sözleriyle açıklar; babanın suçunun oğula, oğlun suçunun da babaya yüklenmeyeceğini bildirir. Aynı bölümde günahkarın kötülüklerinden dönüp Tanrı’nın hükümlerine uyması durumunda geçmiş suçlarının kendisine karşı anılmayacağı belirtilir (Yehezkel 18:21-22). Devarim 24:16 da bir başkasının suçu nedeniyle ölüm cezası verilmesini yasaklar. Bu son ayet insan mahkemelerinin hükmüne ilişkindir; Yehezkel ise Tanrı önündeki kişisel sorumluluğu daha geniş olarak açıklar. Böylece başkaları için acı çekmenin değeri reddedilmeden, her insanın kendi eylemlerinden sorumlu olduğu ilke korunur.
Zohar’ın hemen sonra Rabbi Elazar’ı anması, acı çekme ve ilahi kimlik arasına konulan hatalı eşitleme çabasını da açığa çıkarır. Aramice כְּגַוְונָא דָּא רַבִּי אֶלְעָזָר בְּאַרְעָא ifadesi, Rabbi Elazar’ın da yeryüzünde benzer biçimde davrandığını söyler. Bu, başkalarının acılarına yüklenme işlevinin Tanrı’nın bedenleşmiş hali olmaya özgü bir işaret olmadığını kesin olarak gösterir. Bir davranışın Maşiah’ta ilahi doğayı kanıtladığı ileri sürülürken Rabbi Elazar’da aynı işlevin insana ait olduğu kabul ediliyorsa, ilahi kimlik o davranıştan değil, dışarıdan eklenen bir inançtan eklenmeye çalışılıyor demektir.
Zohar’ın Mabet hizmetlerine yer vermesi de anlatının bağlamını belirler. İsrael kutsal topraklarda yaşadığında korbanlar ve ibadetler hastalıkları ve sıkıntıları dünyadan uzaklaştırmaktaydı; sürgün koşullarında bu yükün hafifletilmesi Maşiah ile ilişkilendirilmektedir. Burada iki farklı dönemin işlevleri karşılaştırılır. Birinin anlatılması diğerinin sonsuza kadar kaldırıldığı anlamına gelmez. Zohar, Sinay antlaşmasının geçersiz kılındığını, korban hükümlerinin sona erdiğini veya onların yerini bir insanın ölümüyle kurulan yeni bir dinin aldığını söylemez.
Buna karşılık Tanah, gelecekteki arınmayı Mabet hizmetlerinin yeniden sunulmasıyla birlikte anlatmaktadır. Malaki 3:3-4’te Levi oğulları arındırılır ve Haşem’e doğrulukla sunular getirir; Yehuda ile Yeruşalayim’in sunuları yeniden kabul edilir. Burada geçen מִנְחָה sözcüğü bir sunuyu anlatır. Daha da belirgin olan Yehezkel 43:18-27 ve 45:17, geleceğe ilişkin Mabet tasviri içinde mizbeahı, kohenleri, yakmalık sunuları, günah sunularını ve kan uygulamalarını ayrıntılı olarak sayar. Özellikle Yehezkel 45:17, bütün İsrael evi için kefaret sağlamak üzere sunular getirileceğini bildirir. Böylece gelecekteki kurtuluşun korban düzeninin tümden yok edilmesiyle tanımlandığı iddiası, bu ayetlerin açık tasviriyle karşı karşıya kalır. Malaki’nin kitabını “Kulum Moşe’nin Tora’sını hatırlayın” buyruğuyla sona erdirmesi de aynı devamlılığı gösterir (Malaki 3:22; Hristiyan bölümlemesinde 4:4).
Gelecekte kurulacak antlaşmayı Yeremya 31:31-34 anlatır. Tanrı bu antlaşmayı İsrael ve Yehuda evleriyle kuracağını söyler. Önceki antlaşmadan farkını açıkladığında “Tora’mı onların içine koyacağım, kalplerine yazacağım” diye bildirir: נָתַתִּי אֶת־תּוֹרָתִי בְּקִרְבָּם וְעַל־לִבָּם אֶכְתְּבֶנָּה. Değişen, halkın Tora’ya bağlılığının derinliği ve sürekliliğidir. Ayette Tora’nın iptal edileceği veya yerine İsa’ya bağlı yeni bir din konulacağı yazmaz. Yehezkel 37:24-28 de Davud’la ilişkilendirilen önderliği, Tanrı’nın hükümlerine uyulmasını ve kutsal mekanın İsrael’in ortasında bulunmasını aynı gelecek tablosunda birleştirir. Zohar’ın son sözü bu bütünlüğe uygundur:
זַכָּאִין אִינּוּן דְּנַטְרֵי פִּקּוּדֵי אוֹרַיְיתָא
“Tora’nın mitsvalarını koruyanlara ne mutlu!”
Yeşaya 53:6, 10–12: Suçu taşımak ve aşam ne anlama gelir?
Hristiyan iddiasının en ciddi kısmı Yeşaya 53:4-5’ten çok, bölümün 6, 10, 11 ve 12. ayetlerinde yoğunlaşır. Çünkü bu ayetler yalnızca hastalıktan değil, günahın taşınmasından, suç sunusundan ve başkaları için aracılık edilmesinden söz eder. Fakat bu ayetlerin anlamı, onları kendi bağlamlarından ve Tora’da kullanılan sözcüklerden ayırarak belirlenemez.
Yeşaya 53:6 şöyle der: “Hepimiz koyunlar gibi yolumuzu şaşırdık; her birimiz kendi yolumuza döndük. Haşem hepimizin suçunu onun üzerine getirdi.” Ayetin son bölümündeki וַיהוָה הִפְגִּיעַ בּוֹ אֵת עֲוֹן כֻּלָּנוּ ifadesinde kullanılan הִפְגִּיעַ fiili, yükün bir kişi üzerine yöneltilmesini veya onunla buluşturulmasını anlatır. Burada başkalarının suçu nedeniyle acı çekilmesi veya onların suç yükünün üstlenilmesi anlatılmaktadır. Fakat dilbilgisi, o kişinin Tanrı olduğunu veya öldürülmesiyle bütün insanların suçunun hukuken silindiğini bildirmez.
Bunun nedenini Tanah içindeki başka bir örnek açıklar. Yehezkel 4:4-6’da Tanrı, peygambere İsrael’in ve Yehuda’nın suçunu temsil eden bir süre boyunca yan yatmasını buyurur. “Onların suçunu taşıyacaksın” anlamındaki תִּשָּׂא אֶת־עֲוֹנָם ifadesi kullanılır. Buradaki נָשָׂא, Yeşaya 53:12’de de bulunan “taşımak” fiilidir. Yehezkel bir başkasının suçunu taşıdığı için Tanrı haline gelmez, kendisini bir insan kurbanı olarak sunmaz ve halkın bütün sorumluluğu ortadan kalkmaz. Peygamberin bu eylemi, İsrael’in başına gelecek yargıyı bildiren bir işarettir. Demek ki “başkasının suçunu taşımak” ifadesi tek başına ilahi bedenleşme veya çarmıh öğretisi anlamına gelmez.
Yehezkel’in İsrael’in suçunu taşıması, onun işlenmemiş günahları işlemiş sayılması anlamına gelmez. Tanrı, peygambere İsrael’in suç yükünü taşımasını emretmiş ve bu görevi belirli bir sıkıntıyla ilişkilendirmiştir. Raşi, Yehezkel 4:4’te peygamberin çektiği sıkıntının halkın suçları için kefaret sağlayacağını açıklar. Metsudat David ise bu kefaretin İsrael’in günahları nedeniyle bütünüyle yok olmasını önlediğini belirtir. Böylece başka insanların günahlarıyla bağlantılı bir yükü üstlenmek ve bu yolla onlar için kefaret sağlamak, Tanah’ta bir insan peygamberin görevi içinde de yer almaktadır. Yehezkel’in bu görevi yerine getirmesi için Tanrı olması, kurban olarak öldürülmesi veya İsrael’in bütün kişisel sorumluluğunun ona devredilmesi gerekmemiştir. Aynı nedenle Maşiah’ın İsrael’in acılarını üstlenmesi de tek başına ilahi bedenleşme veya çarmıh yoluyla zorunlu kefaret öğretisini kanıtlamaz.
Daha da önemlisi, Tora suç taşımayı doğrudan kefaret hizmetiyle aynı cümlede kullanır. Vayikra 10:17’de Moşe kohenlere, günah sunusunun kendilerine “topluluğun suçunu taşımaları ve Haşem’in önünde onlar için kefaret sağlamaları” amacıyla verildiğini söyler: לָשֵׂאת אֶת־עֲוֺן הָעֵדָה לְכַפֵּר עֲלֵיהֶם. Bu ayette hem suçun taşınması hem de kefaret vardır. Fakat görevli olanlar insan kohenlerdir; ilahi varlıklar değildirler. İşlem, Tora’nın belirlediği Mabet düzeninde gerçekleşir. Dolayısıyla Yeşaya 53’te birinin başkalarının suçunu taşıması, Tanrı-insan kimliğini veya Tora’da bulunmayan bir kurban türünü göstermez. Aynı sözcüklerin Tora’da insan kohenlerin görevi için kullanılması, bu yanlış eşitleme çabasını doğrudan bozar.
Yeşaya 53:10’daki אָשָׁם (aşam) sözcüğü, misyoner yorumunun başka bir merkezidir. Ayette אִם־תָּשִׂים אָשָׁם נַפְשׁוֹ ifadesi bulunur ve ardından hizmetkarın soy göreceği, günlerinin uzayacağı, Haşem’in isteğinin onun eliyle gerçekleşeceği bildirilir. Aşam, suç veya yükümlülükle ilgili bir sözcük olduğu gibi Tora’da belirli suçlar için getirilen suç sunusunun da adıdır. Bu bağlantıyı reddetmek doğru olmaz. Fakat Yeşaya 53:10, “bir insanı öldürün, onun kanını korban olarak sunun” buyruğu değildir; ne kohen tarafından uygulanan bir kesim töreni tanımlar ne de bir insanın aşam korbanı yapılmasını emreder. Vayikra 5:15-19’da aşam korbanının belirli koşulları ve sunulacak koç açıkça tarif edilmektedir. Bir şiirde suç sunusuna ilişkin dilin kullanılması, Tora’nın korban hükümlerine insanı ekleyen yeni bir yasa meydana getirmez.
Ayetin sonunda “soy görecek” ve “günlerini uzatacak” ifadelerinin bulunması da önemlidir. Bu sözler hizmetkarın çektiği acıdan sonraki geleceğini ve devamlılığını anlatır. Üstelik aynı bölümde hizmetkarın “yaşayanlar diyarından kesilmesi” de anlatılır (Yeşaya 53:8). Bir ayetten ölüm, diğerinden zorunlu olarak diriliş çıkarıp aradaki bütün yorum basamaklarını atlamak kanıt değildir.
Yeşaya 53:11’de hizmetkarın birçok kişiye yarar sağlayacağı ve onların suçlarını taşıyacağı anlatılır: וַעֲוֺנֹתָם הוּא יִסְבֹּל. Buradaki סָבַל fiili “yük taşımak, dayanmak” anlamına gelir. Bu yüzden ayeti yalnızca “başkalarına acıdı” diye açıklamak eksik olur. Hizmetkarın başkaları için ağır bir yük üstlendiği açıkça söylenmektedir. Ancak yükün üstlenildiğini kabul etmek ile bunun her insanın bütün günahlarının belirli bir tarihsel ölüm aracılığıyla hukuken kapatılması olduğunu ilan etmek bambaşka konulardır. Ayet ne İsa adını verir ne de kefaretin ancak o kişinin ölümüyle mümkün olacağını söyler.
Yeşaya 53:12’de “Birçok kişinin günahını taşıdı” anlamındaki חֵטְא־רַבִּים נָשָׂא ifadesinin ardından “suçlular için aracılık etti” anlamındaki וְלַפֹּשְׁעִים יַפְגִּיעַ sözleri gelir. Bu ikinci fiil, başkaları adına yakarmayı ve aracılık etmeyi ifade eder. Tora’da Moşe’nin halkın günahı için Tanrı’ya yakarması ve Tanrı’nın “Sözün üzerine bağışladım” demesi bunun açık örneklerindendir (Bamidbar 14:19-20). Moşe aracılık ettiğinde bağışlayan yine Haşem’dir. Aynı ilke Yeşaya 53:12’ye uygulanınca aracılık görevi ile ilahi kimlik arasında bir eşitlik kurulamaz.
Tanah’ın bağışlanmaya ilişkin daha geniş hükümleri bu ayrımı tamamlar. Yehezkel 18:21-22, kötü kişinin davranışlarını düzeltip Tanrı’nın hükümlerine uyması halinde yaşayacağını ve eski suçlarının anılmayacağını bildirir. Yeşaya 55:7, kötünün yolundan dönmesini ve Haşem’e yönelmesini ister; Tanrı’nın onu bolca bağışlayacağını söyler. Hoşea 14:2-3, İsrael’i sözlerle Tanrı’ya dönmeye ve suçlarının bağışlanmasını istemeye çağırır. Bu ayetlerde günahın bağışlanmasının şartı olarak gelecekte öldürülecek bir insana inanmak gösterilmez. Teşuva, yani yanlış yoldan dönüp Tanrı’ya yönelmek, peygamberlerin bildirdiği gerçek bir bağışlanma yoludur.
Kurban kanının her bağışlanma için değişmez şart olduğunu ileri süren iddia da Tora ile uyuşmaz. Vayikra 5:11-13’te maddi durumu kuş sunusu getirmeye bile yetmeyen kişi belirli günahları için un getirir; kohen bu sunu üzerinden kefaret işlemini gerçekleştirir ve kişi bağışlanır. Buradaki sunu חַטָּאת (hatat) kategorisindedir; Yeşaya 53:10’daki aşam sözcüğüyle aynı tür değildir. Bu ayrım önemlidir. Ayet bütün günahların unla bağışlanacağını söylemez; fakat “bağışlanma için her durumda kan dökülmesi zorunludur” şeklindeki mutlak iddiayı doğrudan geçersiz kılar. Kanın her bağışlanmanın zorunlu şartı olmadığı bir Tora düzeninden, bir insanın kanının bütün insanlığın kurtuluşu için zorunlu olduğu sonucu elde edilemez.
Hizmetkarın kimliği ve Maşiah’ın görevi
Yeşaya 53’ün kendi kitap bağlamı da belirleyicidir. Yeşaya 41:8-9’da Tanrı, “Kulum İsrael” diye seslenir; 44:1-2’de Yaakov ve İsrael yine hizmetkar adıyla anılır. Yeşaya 49:3’te “Sen benim hizmetkarımsın, İsrael” sözü açıkça yer alır. Aynı pasajın 5-6. ayetlerinde hizmetkarın Yaakov’u yeniden toplaması anlatıldığı için, İsrael adı ile onu temsil eden seçilmiş hizmetkar arasındaki ilişkinin metinde nasıl kurulduğu da dikkatle değerlendirilmelidir. Bu nedenle “hizmetkar” kelimesinin bütün örneklerini bir anda tek bir kişiye indirgemek mümkün değildir. Zohar’ın bu bölümü Maşiah’a uygulaması, söz konusu soruları İsa adlı bir kişiden bahsettiğini göstermez.
Üstelik Maşiah’ın kimliğini belirlemek için yalnızca acı çekme dili değil, Tanah’ın anlattığı kurtuluşun bütün sonuçları gerekir. Yehezkel 37:21-28, dağılmış İsrael’in toplanmasını, halkın birleşmesini, David ile ilişkilendirilen önderliği, Tora hükümlerine bağlılığı ve kutsal mekanın onların arasında bulunmasını birlikte anlatır. Hristiyanlar bu vaatlerin bir kısmının İsa’nın ikinci gelişinde tamamlanacağını ileri sürer. Fakat Zohar 212a ilk gelişte ölüm, ikinci gelişte kurtuluş şeklinde iki aşamalı bir görev tarif etmez. Bir vaadin daha sonra gerçekleşeceğini söylemek, vaadin gerçekleştiğini göstermediği gibi, söz konusu kişiyi Zohar’daki Maşiah olarak tanımlayan bir delil de sağlamaz.
İlahi bedenleşme iddiası da aynı nedenle Zohar’dan çıkarılamaz. Metinde Maşiah ağlar, saraya girer, acıları üzerine çağırır ve bunları hafifletir. Tanrı olduğunu veya kendisine Tanrı olarak ibadet edilmesi gerektiğini bildiren hiçbir ifade bulunmaz. Tanah Haşem’in birliğini açıkça ilan eder (Devarim 6:4) ve Tanrı ile insan arasındaki farkı vurgular (Bamidbar 23:19; Hoşea 11:9). Zohar 212a, bedenleşme öğretisini doğrulayan hiçbir bir cümle içermez.
Bütün deliller aynı noktada birleşir. Zohar, Yeşaya 53:4-5’i Maşiah’a uygular ve onun İsrael’in acılarını üstlendiğini anlatır. Aynı Zohar, insanın kendi cezasını aldığını, Rabbi Elazar’ın benzer şekilde davrandığını, Mabet hizmetlerinin acıları uzaklaştırdığını ve Tora’nın mitsvalarına bağlılığın devam ettiğini de anlatır. Yeşaya 53’teki “suç taşımak”, “aşam” ve “aracılık” ifadeleri ise Tora ve peygamberlerde insan kohenler ve peygamberler için de kullanılan kavramlarla ilişkilidir. Bunlardan hiçbirisi bir insanın Tanrı olduğunu, onun öldürülmesinin bütün günahlar için zorunlu korban oluşturduğunu veya İsa’nın Tanah’ta bildirilen Maşiah olduğunu göstermez. Acı çekme benzerliği vardır; fakat Hristiyan misyonerlerin bu benzerlikten çıkardığı kimlik ve kefaret sonucu, Zohar’ın metninden ve Tanah’ın açık hükümlerinden çıkmaz.
Kaynaklar
Zohar II, Vayakhel 212a.3–6, Aramice metin
Zohar, Vayakhel 24:335–338, Sefaria
Yeşaya 53:4–12, Masoretik metin
Yeşaya 41:8–9 ve 44:1–2
Yeşaya 49:3–6
Yehezkel 4:4–6
Yehezkel 18:20–23
Yehezkel 37:21–28
Vayikra 5:11–13 (unla hatat sunusu)
Vayikra 5:15–19 (aşam hükümleri)
Vayikra 10:17 (suç taşıma ve kefaret)
Bamidbar 14:19–20 (aracılık)
Devarim 24:16
Yehezkel 43:18–27
Yehezkel 45:17
Malaki 3:3–4 ve 3:22
Yeremya 31:31–34
Yeşaya 55:7
Hoşea 14:2–3









