Misyoner İddiaları Arşivi

15 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

164. İddia: İsrael İsa’yı ne kadar erken kabul ederse Maşiah Krallığı o kadar erken gelir

Tora ve peygamberler, İsrael’in kötülüğü bırakıp Haşem’e dönmesinden ve dağılmış halkın toplanmasından söz eder. Bazı rabbinik yorumlar da dönüşün kurtuluşu yakınlaştırmasını ele alır. Bu dönüşün neyi gerektirdiğini, metinlerin kime dönülmesini ve ne yapılmasını istediği belirler.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora ve peygamberler, İsrael’in kötülüğü bırakıp Haşem’e dönmesinden ve dağılmış halkın toplanmasından söz eder. Bazı rabbinik yorumlar da dönüşün kurtuluşu yakınlaştırmasını ele alır. Bu dönüşün neyi gerektirdiğini, metinlerin kime dönülmesini ve ne yapılmasını istediği belirler.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsrael İsa’yı ne kadar erken kabul ederse Maşiah Krallığı’nın da o kadar erken kurulacağını söylerler. Böylece peygamberlerin vaat ettiği kurtuluşu, İsrael’in İsa’yı Maşiah, yani Mesih olarak kabul etmesi şartına bağlarlar.

Tanah’ın Cevabı:

Tanah, İsrael’in kurtuluşunu İsa’yı kabul etme şartına bağlamaz. Devarim 30:1–10, İsrael’in Tanrı’ya dönmesini, O’nun sesini dinlemesini ve Tora’daki buyrukları uygulamasını anlatır. Ardından halkın sürgünden toplanması ve ülkesine dönmesi bildirilir.

Devarim 30:2’de וְשַׁבְתָּ עַד־יְהוָה אֱלֹהֶיךָ וְשָׁמַעְתָּ בְקֹלוֹ כְּכֹל אֲשֶׁר־אָנֹכִי מְצַוְּךָ הַיּוֹם denir: “Tanrın Haşem’e dönecek ve bugün sana emrettiğim her şeye uygun olarak O’nun sesini dinleyeceksin.” Aynı bölümde Tanrı’nın halkı toplayacağı, ülkeye getireceği ve halkın Haşem’i sevebilmesi için yüreğini değiştireceği söylenir. 30:8–10, Tanrı’nın sesini dinlemeyi ve Tora kitabında yazılı mitsvaları, yani buyrukları yerine getirmeyi tekrar vurgular.

Hoşea 14:2–5 de İsrael’e Tanrı’ya dönmesini, bağışlanma dilemesini ve putları bırakmasını söyler. Yeşaya 59:20’de Siyon’a ve Yaakov’da suçtan dönenlere gelecek kurtarıcıdan söz edilir. Bu ayetlerde dönüşün yönü Tanrı’dır; İsa’yı kabul etmekten söz edilmez.

Talmud’un Yoma 86b bölümü, Yeşaya 59:20’ye dayanarak teşuvanın, yani günahtan dönmenin kurtuluşu yaklaştırdığını anlatır. Sanhedrin 97b’de ise bilgeler, kurtuluşun teşuvaya nasıl bağlı olduğunu ve halk dönmezse ne olacağını tartışır. Bu yorumlarda tartışılan şey Tanrı’ya dönüş ve kurtuluşun ilişkisidir. İsa’ya bağlılık şartı bu kaynaklarda bulunmaz.

Peygamberler vaat edilen krallığın sonuçlarını da açıklar. Yeşaya 11:1–12 doğru yargı, barış ve dağılmış halkın toplanmasını anlatır. Yeremya 23:5–8’de David soyundan adil kralın günlerinde Yehuda’nın ve İsrael’in güvenliği bildirilir. Yehezkel 37:21–28’de halkın birleşmesi, David soyundan yönetim ve Tanrı’nın kutsal yerinin yeniden halkın arasında bulunması birlikte vaat edilir. Zekeriya 9:9–10 da savaş araçlarının kaldırılmasından ve uluslara barış duyurulmasından söz eder.

“İsa’yı kabul ederseniz krallık gelir” iddiası önce İsa’nın Maşiah olduğunu varsayar; ardından İsrael’in onu kabul etmemesini vaatlerin gerçekleşmemesine açıklama olarak sunar. Oysa önce adayın peygamberlerin verdiği ölçülere uygunluğu gösterilmelidir. Devarim’deki Tanrı’ya dönüşü İsa’yı kabul etme şartına çevirmek, ayetin söylediğini değiştirir.

Tanah kaynakları: Devarim 30:1–10; Hoşea 14:2–5; Yeşaya 59:20; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28; Zekeriya 9:9–10. Yorumlar: Yoma 86b; Sanhedrin 97b.

Bu iddianın sayfası

250. İddia: Yeni antlaşma İsa’nın ölümüyle zaten kurulmuştur; fakat İsrael onu gelecekte ulusal olarak kabul edecektir

Yeremya, Tanrı’nın İsrael ve Yehuda’yla yeni bir antlaşma yapacağını bildirir. Tanrı’nın Tora’sını halkın yüreğine yazması, halkın Tanrı’yı bilmesi ve suçlarının bağışlanması aynı vaadin parçalarıdır. Antlaşmanın kiminle yapılacağı ve ne zaman gerçekleşeceği bu sözlerden araştırılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yeremya, Tanrı’nın İsrael ve Yehuda’yla yeni bir antlaşma yapacağını bildirir. Tanrı’nın Tora’sını halkın yüreğine yazması, halkın Tanrı’yı bilmesi ve suçlarının bağışlanması aynı vaadin parçalarıdır. Antlaşmanın kiminle yapılacağı ve ne zaman gerçekleşeceği bu sözlerden araştırılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, antlaşmanın kurulmasıyla bütün İsrael’in ona katılmasını iki ayrı zamana yerleştirirler. İsa’nın ölümüyle antlaşmanın zaten kurulduğunu, bugün ona inananların katılabildiğini söylerler. Onlara göre İsrael halkı gelecekte İsa’ya dönecek ve antlaşmayı halk olarak kabul edecektir.

Tanah’ın Cevabı:

Hristiyan yorumu, antlaşmanın temelini geçmişe, İsrael’in halk olarak dönüşünü geleceğe yerleştirir. Peygamber ise antlaşmanın İsa’nın ölümüyle başladığını veya İsrael ve Yehuda’nın ona yüzyıllar sonra katılacağını söylemez.

Yeremya 31:31’de Tanrı, İsrael Evi ve Yehuda Evi ile yeni bir antlaşma yapacağını bildirir. 31:33’te נָתַתִּי אֶת־תּוֹרָתִי בְּקִרְבָּם, “Tora’mı onların içine koyacağım” der ve onu yüreklerine yazacağını söyler. 31:34’te küçükten büyüğe hepsinin Tanrı’yı bileceği ve suçlarının bağışlanacağı bildirilir.

Peygamber, Tanrı’nın antlaşmayı hangi halklarla yapacağını ve halkta neyi değiştireceğini birlikte anlatır. Metinde İsa’nın ölümü, onun kanıyla ilk aşamanın kurulması veya halkın yüzyıllar sonra bu aşamaya katılması anlatılmaz. Antlaşmanın kurulmasıyla halkın ona katılması arasına yüzyıllar koyan takvim, Hristiyan yorumunda kurulur.

Yeremya 31:35–37, İsrael’in Tanrı’nın önünde ulus olarak devamını güneş, ay ve yıldızların düzeniyle ilişkilendirir. 31:38–40, Yeruşalayim’in yeniden kurulmasından söz eder. Tanrı, antlaşmayı İsrael ve Yehuda’yla yapacağını söylemesinin ardından İsrael’in bir ulus olarak devam edeceğini de bildirir. Peygamber antlaşma için İsrael’in yerine başka bir halk belirlemez.

Yehezkel 36:24–28 de İsrael’in uluslar arasından toplanmasını, arındırılmasını ve ona yeni yürek verilmesini anlatır. Tanrı bunun sonucunu halkın kendi kurallarında yürümesi ve hükümlerini yapması olarak açıklar. Yeni yüreğin sonucu, halkın Tanrı’nın buyruklarını uygulamasıdır.

Devarim 30:1–10’da sürgündeki halkın Tanrı’ya dönmesi ve O’nun sesini dinlemesiyle yeniden toplanması birlikte anlatılır. Hoşea 14:1–4 de İsrael’i Tanrı’ya dönmeye çağırır ve Tanrı’nın İsrael’in O’ndan uzaklaşmasına son vereceğini bildirir. Malaki 3:22, Hristiyan numaralandırmasında 4:4, Moşe’nin Tora’sının hatırlanmasını ister.

Hagay 2:5’te Tanrı, Babil sürgününden dönen halka Mısır’dan çıkış sırasında verdiği sözü ve ruhunun onların arasında durduğunu hatırlatır. Tanrı’nın halkıyla ilişkisi ve ruhunun onlar arasında bulunması, İsa’dan önce, halk Babil sürgününden döndüğünde de açıkça dile getirilir.

Bir antlaşmanın kurulmasıyla sonuçlarının farklı zamanlarda yaşanması mümkündür. Yeremya’nın anlattığı durumun tamamlandığını söylemek için halkın bütünüyle Tanrı’yı bilmesi, Tora’nın yüreklere yazılması ve bağışlanma da hesaba katılır. Bunlar peygamberin aynı antlaşma içinde saydığı sonuçlardır.

Yeremya yeni antlaşmayı İsrael ve Yehuda’ya, Tanrı’nın Tora’sına ve halkın dönüşümüne bağlar. Tanrı’nın İsrael ve Yehuda’yla yapacağını söylediği bu antlaşmayı, İsa’nın ölümünün çok daha önce başlattığı bir düzen olarak tanımlamak için Yeremya’da dayanak yoktur.

Kaynaklar: Yeremya 31:31–40; Yehezkel 36:24–28, 37:21–28; Devarim 30:1–14; Hoşea 14:1–4; Malaki 3:22; Hagay 2:5.

Bu iddianın sayfası

208. İddia: Şelomo’nun Tapınak duası Yom Kippur’da yapıldı; bu yüzden sürgündeki bağışlanma bile sunakta dökülen kana dayanır

Şelomo, Bet HaMikdaş Tanrı’ya adanırken dua eder. Duasında, ileride ülkesinden sürülecek olan halkın Tanrı’ya dönüp bağışlanma dilemesi de yer alır. Tapınağın adanması sırasında yapılan sunular ile yıllar sonra sürgünde edilecek duanın şartları farklı ayetlerde açıklanır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Şelomo, Bet HaMikdaş Tanrı’ya adanırken dua eder. Duasında, ileride ülkesinden sürülecek olan halkın Tanrı’ya dönüp bağışlanma dilemesi de yer alır. Tapınağın adanması sırasında yapılan sunular ile yıllar sonra sürgünde edilecek duanın şartları farklı ayetlerde açıklanır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tapınağın adandığı günlerin Yom Kippur’u, yani kapara gününü de içerdiğine ve törende sunakta korbanlar sunulduğuna dikkat çekerler. Onlara göre Şelomo’nun duası, sürgündeki halk dua ettiğinde bağışlanacaksa bunun sebebinin adama sırasında sunakta dökülen kan olduğunu gösterir.

Tanah’ın Cevabı:

Tapınak’ın adanması sırasında korbanlar sunulmuştur. Adama günleri ve Sukkot bayramı yedişer gün sürdü. Yom Kippur’un bu döneme denk geldiğini söyleyen yorum, günlerin bu sırasına dayanır. Ancak bundan, Şelomo’nun sürgündeki halk için istediği her bağışlanmanın geçmişte dökülmüş kana bağlı olduğu sonucu çıkmaz. Duanın kendisi bu şartı söylemez.

Melahim Alef 8:65 ve Divre HaYamim Bet 7:8–10, adama ve bayram günlerini anlatır. Talmud’un Moed Katan 9a bölümü, adama günlerinin Yom Kippur’u da içerdiğini anlatır ve halkın o yıl yeme içmesini tartışır. Bu, takvim bağlantısının Yahudi kaynaklarında bulunduğunu gösterir. Fakat Şelomo’nun duasının tam olarak Yom Kippur günü yapıldığı veya yalnız o günün kan işlemi sayesinde geçerli olduğu bu kayıtlarda söylenmez.

Şelomo’nun Tapınağı Tanrı’ya adadığı tören boyunca sunakta korbanlar sunuldu. Vayikra 16 da Yom Kippur’da yapılan özel işlemleri bildirir. Bu işlemler arasında kutsal yerin kanla arındırılması da vardır. Törende korban sunulmuş olması, yüzyıllar sonra sürgünde edilen duanın kabul edilmesi için o sırada dökülen kanın şart olduğunu göstermez.

Melahim Alef 8:46–50’de Şelomo, günah işleyip yabancı ülkeye sürülen halkı anlatır. Halkın sürgünde suçunu anlayıp kabul edeceği durumu anlatır. İnsanlar bütün yürekleri ve canlarıyla Tanrı’ya döner, ülkelerine, Yeruşalayim’e ve Tapınağa yönelerek dua ederler.

Ardından Tanrı’dan halkın duasını göklerden işitmesini, davalarına bakmasını ve וְסָלַחְתָּ לְעַמְּךָ, “halkını bağışlamasını” ister. Divre HaYamim Bet 6:36–39 aynı duayı aktarır.

Şelomo bu ayrımı, duanın önceki bir bölümünde de yapar. Melahim Alef 8:38–39’da her kişinin kendi yüreğindeki acıyı bilip ellerini Tapınağa doğru açması, Haşem’in de göklerde işitip bağışlaması istenir. Haşem her birine kendi davranışına göre karşılık verecektir, çünkü herkesin yüreğini bilir. Böylece hem kişinin kendi sıkıntısından dolayı ettiği dua hem de sürgündeki bütün halk için yapılan yakarış, Tanrı’nın işitmesine ve kişinin dönüşüne dayanır. (Melahim Alef 8:38–39).

İbranice fiiller de ayrıdır. 8:50’deki ve-salahta, סלח kökünden “bağışla” anlamına gelir. Vayikra 16:22’de keçinin gönderilmesi için kullanılan ve-şillah ise שלח, “göndermek” köküne dayanır. İki fiil kulağa benzer gelse de biri bağışlamayı, öteki keçinin gönderilmesini anlatır.

Daniel 9:4–19’da da sürgündeki Daniel halkın suçlarını kabul eder, Tanrı’nın merhametine dayanır ve “Efendim, bağışla” diye yakarır. Yeşaya 55:6–7, kötü kişinin yolunu bırakıp Tanrı’ya dönmesini ve Tanrı’nın bolca bağışlayacağını söyler. Bu ayetler Tanrı’ya dönüşle bağışlanmayı birlikte anlatır. Geçmişte sunulmuş bir kanlı korbanı veya gelecekte bir insanın ölmesini şart koşmaz. Şelomo da sürgündeki halk için bağışlanma dilerken adama sırasında dökülen kanı bir şart olarak anmaz.

Tanah ve yorum kaynakları: Melahim Alef 8:22–53 ve 8:65–66; Divre HaYamim Bet 6:36–39 ve 7:8–10; Moed Katan 9a; Vayikra 16; Daniel 9:4–19; Yeşaya 55:6–7; Hoşea 14:2–4.

Bu iddianın sayfası