6 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası
57. İddia: Tehilim 2’de ‘Bugün seni doğurdum’ fiziksel veya mucizevi doğumu anlatır
Tehilim, Tanah’taki dua ve ilahilerin kitabıdır. İkinci mezmurda Haşem bir kralı göreve getirir. Kral da kendisine “Bugün seni doğurdum” dendiğini aktarır. Bu sözün ne anlattığını anlamak için, söylendiği gün kralın başına ne geldiğine bakmak gerekir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Tehilim, Tanah’taki dua ve ilahilerin kitabıdır. İkinci mezmurda Haşem bir kralı göreve getirir. Kral da kendisine “Bugün seni doğurdum” dendiğini aktarır. Bu sözün ne anlattığını anlamak için, söylendiği gün kralın başına ne geldiğine bakmak gerekir.
Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Tehilim 2:7’deki “Sen Benim oğlumsun; bugün seni doğurdum” sözünü, David’in soyuna verilen “Ben ona baba olacağım” vaadiyle birlikte okurlar. Bu iki sözden, Tanrı’nın Maşiah’ı, yani Mesih’i mucizevi biçimde dünyaya getireceği sonucunu çıkarırlar. Onlara göre bu vaat, İsa’nın insan babası olmadan doğmasıyla gerçekleşti.
Tanah’ın Cevabı:
Tehilim 2:2–9, hükümdarların Haşem’e ve O’nun meshedilmiş kralına karşı birleşmesiyle başlar. Meshetmek, göreve getirilen kişinin başına yağ sürmektir. Haşem “Ben kralımı kutsal dağım Siyon’a yerleştirdim” der. Ardından kral, kendisine verilen hükmü aktarır: “Sen Benim oğlumsun; bugün seni doğurdum.” Sonra uluslar ona miras, yeryüzünün uçları mülk olarak vaat edilir. Oğulluk sözü, kralın seçilmesi ve ona verilen yetkiyle birlikte anlatılır.
Radak, “bugün” sözünü David’in kral olarak görevlendirildiği günle ilişkilendirir. Ona göre o gün David, Haşem tarafından oğul olarak alınmış ve Tanrı’nın ruhu onun üzerine gelmiştir. Mezmur, kralın annesinin nasıl gebe kaldığını anlatmaz.
David’e verilen diğer vaat, baba-oğul sözünün kullanımını gösterir. Haşem, David’in ardından kendi soyundan bir kral çıkaracağını ve bu kralın O’nun adına Tapınak olarak kullanılacak bir ev yapacağını bildirir. “Ben ona baba olacağım, o Bana oğul olacak” der; yanlış yaptığında terbiye edileceğini de ekler (Şemuel Bet 7:12–14; 7:15–16).
Divre HaYamim Alef 22:9–10, Tapınağı yapacak oğlun adını verir: Şelomo. Şelomo’nun insan babası David’dir. Haşem’in ona oğul demesi, insan babası bulunmayan bir doğum anlamına gelmez.
Tehilim 89:27–28’de kral Haşem’e “Sen benim Babamsın, Tanrım ve kurtuluşumun kayasısın” der. Haşem de onu “ilk doğan, yeryüzü krallarının en yücesi” yapacağını söyler. Mezmur David’i seçilmiş kul olarak tanıtır ve ona verilen üstün konumu anlatır (Tehilim 89:20–30).
Bu aile dili halkın bütünü için de kullanılır. Şemot 4:22’de İsrael, Haşem’in ilk doğan oğlu diye adlandırılır. Devarim 14:1–2’de İsraellilere Haşem’in çocukları oldukları söylenir. Hoşea 2:1 ise daha önce “Halkım değilsiniz” denenlere “Yaşayan Tanrı’nın çocukları” deneceğini bildirir. Halkın anne babaları değişmez; anlatılan, Haşem’le ilişkisidir.
“Doğurmak” fiili de Tanah’ta bu ilişki için kullanılır. Devarim 32:18, İsrael’e “Seni doğuran Kaya’yı unuttun” der. Burada Tehilim 2:7’dekiyle aynı İbranice ילד kökü kullanılır. Bir halkın doğuşundan söz edilmesi, o halkın üyelerinin insan babaları olmadan doğduğu anlamına gelmez.
Tehilim 2 gelecekteki David kralına da uygulanabilir. Fakat krallığın yeryüzünün uçlarına uzanması veya vaadin Şelomo’nun ömrünü aşması, kralın nasıl dünyaya geldiğini söylemez. Şelomo örneği, baba-oğul sözünün insan babası bulunan bir krala uygulandığını gösterir.
7. ayetteki חֹק (hok) bir hükmü ifade eder. Kral, kendisine bildirilen bu hükmü aktarır. Önceki ayette Siyon’a yerleştirilmiş, sonraki ayette uluslar ona miras kılınmıştır. “Bugün seni doğurdum” sözü, tam bu iki krallık cümlesinin arasında yer alır. Ayetin işlevi, kralın Haşem’le bağını ve bu bağı taşıyan yetkinin başlangıcını bildirmektir. Tehilim 2:6–9.
Yeşaya 7:14 de bu oğulluk sözünün açıklaması olarak kullanılırsa iki ayet kendi cümleleri içinde sınanır. Tehilim’de “bugün” Siyon’a yerleştirilen kralın hükmüne, Yeşaya’da ise küçük çocuğun yaşı Ahaz’ın korktuğu iki kralın sonuna bağlanır. Bu iki metinde ne bir insan babasının yokluğu ne de bakire halde başlayan bir gebelik bildirilmektedir. İki ayrı metin bir araya getirildiğinde ikisinin de vermediği bir bilgi kendiliğinden ortaya çıkmaz. Yeşaya 7:14–16.
Bazı Hristiyan yorumlar “Bugün seni doğurdum” sözünü İsa’nın diriltilip yüceltilmesine, bazıları ise Oğul’un Tanrı’yla başlangıcı olmayan ilişkisine bağlar. Bunlar insan babası olmadan doğum iddiasından ayrı açıklamalardır. Mezmurda Haşem kralı seçer; kral O’ndan ister ve yetkisini O’ndan alır. Bu sahne, İsa’nın doğum biçimini bildirmez.
Tanah kaynakları: Tehilim 2:2–9; Şemuel Bet 7:12–16; Divre HaYamim Alef 22:9–10; Tehilim 89:20–30; Şemot 4:22 (özgün metin); Devarim 14:1–2; Devarim 32:18; Hoşea 2:1. Ayet numaraları Masoretik metne göredir; Tehilim 89:27–28 bazı çevirilerde 89:26–27, Hoşea 2:1 ise 1:10 olarak geçer.
58. İddia: ‘Tanrı’nın Oğlu’ tek bir ilahi kişiyi ifade eder
Tanah’ta Haşem bazen İsrael’in tamamına, bazen de bir krala “oğlum” diye seslenir. Aynı sözün hem bir halk hem de bir kişi için kullanılabilmesi, sözcüğün ne anlattığını anlamak için kime, hangi durumda söylendiğine bakmayı gerektirir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Tanah’ta Haşem bazen İsrael’in tamamına, bazen de bir krala “oğlum” diye seslenir. Aynı sözün hem bir halk hem de bir kişi için kullanılabilmesi, sözcüğün ne anlattığını anlamak için kime, hangi durumda söylendiğine bakmayı gerektirir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tanah’ta İsrael’e ve krallara da Tanrı’nın oğulları dendiğini kabul ederler. Maşiah’ın, yani Mesih’in oğulluğunun ise yalnız ona özgü bir bağ olduğunu söylerler. David’in soyuna verilen baba ve oğul vaadini ve Tehilim 2’deki “Seni doğurdum” sözünü dayanak gösterirler. Bir Hristiyan yorumu bu bağı, İsa’nın bir insan anneden doğmasına rağmen insan babasının bulunmamasıyla açıklar. Üçleme öğretisinde ise İsa, Tanrı’nın ezeli, yani başlangıcı olmayan Oğlu olarak görülür.
Tanah’ın Cevabı:
Haşem “İsrael Benim oğlum, ilk doğanımdır” dediğinde, birçok aileden oluşan halkı tek bir oğul diye adlandırır (Şemot 4:22). Aynı halka “Siz Tanrınız Haşem’in çocuklarısınız” diye seslenilir ve seçilmiş halk olduğu söylenir (Devarim 14:1–2). Haşem’in halkıyla kurduğu bağ gerçektir; bu sözler halkın insan anne ve babalardan doğduğu gerçeğini değiştirmez.
Hoşea 2:1’de daha önce “Halkım değilsiniz” denilenlere “Yaşayan Tanrı’nın çocukları” deneceği bildirilir. Yeremya 31:9’da Haşem, “İsrael’e baba oldum; Efrayim Benim ilk doğanımdır” der. Oysa Efrayim, Menaşe’nin küçük kardeşidir; Yaakov kutsarken onu öne geçirir (Bereşit 48:14, 19–20). Efrayim daha sonra doğduğu halde ön sıraya konur. Yeremya’daki “ilk doğan” sözü, doğum sırasını değil, ona verilen önceliği anlatır.
Oğulluk sözü tek bir insan için de kullanılır. Haşem, David’in soyundan gelecek ve Tapınağı yapacak kral için “Ben ona baba olacağım, o Bana oğul olacak” der. Yanlış yaptığında onu terbiye edeceğini ve sevgisini ondan çekmeyeceğini ekler (Şemuel Bet 7:12–14; 7:15–16). Divre HaYamim Alef 22:9–10 aynı sözü Şelomo’ya uygular. Şelomo hem David’in oğludur hem Haşem tarafından oğul diye anılır.
Tehilim 2:6–8’de Siyon’a yerleştirilen kral “Sen Benim oğlumsun” sözünü duyar ve egemenliği Haşem’den ister. Tehilim 89:27–28’de de kral O’na “Babamsın, Tanrım” diye seslenir; Haşem onu yeryüzü krallarının en yücesi, yani “ilk doğan” yapacağını söyler.
Gelecekteki David kralının daha geniş bir egemenliğe sahip olması, bu sözlere kendiliğinden yeni bir doğum biçimi eklemez. İyov 1:6’da Haşem’in huzuruna gelen göksel varlıklar da “Tanrı oğulları” diye anılır. Aynı dilin halk, kral ve göksel varlıklar için kullanılması, onu tek bir kişinin değişmez kimlik adı olarak okumaya yeterli değildir.
Tehilim 2:12’de bazı çevirilerde “Oğul’u öpün” diye verilen ifadede kullanılan sözcük ayrıca ele alınmalıdır. Yedinci ayetteki “oğlum” ile on ikinci ayetteki בַר (bar) aynı kelime değildir. On ikinci ayetteki bar, bazı çevirilerde “oğul”, başka çevirilerde ise “saflık” ile ilişkilendirilir. Eski Grekçe çeviri “öğretiye sarılın” anlamında bir ifade kullanır. Sözü krala bağlılık olarak okumak da kralın Tanrı olduğunu göstermez.
Mezmurun 7. ayetinde Haşem’in krala hitabı בְּנִי אַתָּה (beni ata), “Sen Benim oğlumsun” şeklindedir. Kralın atanması önce 6. ayette, kendisine verilen hüküm 7. ayette, ulusların miras kılınması 8. ayette yer alır. Oğulluk, bir hükümdarın yetkisini Haşem’den aldığı bu düzenin parçasıdır. 12. ayetteki בַר kelimesinin nasıl çevrileceği, 7. ayetteki açık בְּנִי ifadesinin kullanımını değiştirmez. Tehilim 2:6–12.
Babasız doğum iddiası için Yeşaya 7:14, Şemuel Bet 7:14 ve Tehilim 2:7 birlikte kullanılır. Oysa Şemuel’deki oğulluk Şelomo’ya da uygulanır; Tehilim’deki söz krala verilen yetkiyle ilgilidir. Yeşaya 7:13–16’da ise çocuğun büyümesi Ahaz’ın korktuğu iki kralın sonuna bağlanır. Bu ayetlerin hiçbiri “Tanrı’nın oğlu” sözünü, insan babası bulunmayan veya Tanrı’yla aynı varlık olan tek bir kişiye özgü bir unvan olarak tanımlamaz.
Tanah kaynakları: Şemot 4:22 (özgün metin); Devarim 14:1–2 (14:1 özgün metin); Hoşea 2:1; Şemuel Bet 7:12–16; Divre HaYamim Alef 22:9–10; Tehilim 2:6–12 ve 89:27–28; Yeremya 31:9; Bereşit 48:14, 19–20 (48:14 özgün metin); İyov 1:6; Yeşaya 7:13–16. Yeremya’da Sefaria’nın numaralandırması kullanılmıştır; aynı cümle bazı İbranice baskılarda 31:8’dir. Hoşea 2:1 bazı çevirilerde 1:10, Tehilim 89:27–28 ise 89:26–27 olarak geçer.
50. İddia: Tanrı’nın oğlu unvanı, İsa’nın insan babası olmadan doğduğunu kanıtlar
Haşem, Tanah’ta David’in soyundan gelecek bir krala baba olacağını ve o kralın kendisine oğul olacağını söyler. Bu sözlerin bir doğumu mu, yoksa Haşem ile kral arasında kurulan bağı mı anlattığı, kralın kim olduğu ve anlatıda neler yaptığı üzerinden anlaşılır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Haşem, Tanah’ta David’in soyundan gelecek bir krala baba olacağını ve o kralın kendisine oğul olacağını söyler. Bu sözlerin bir doğumu mu, yoksa Haşem ile kral arasında kurulan bağı mı anlattığı, kralın kim olduğu ve anlatıda neler yaptığı üzerinden anlaşılır.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, David’in soyundan gelecek kral için söylenen “Ben ona baba olacağım, o Bana oğul olacak” sözünü, Maşiah’ın, yani Mesih’in insan babası olmadan doğacağına kanıt sayarlar. Onlara göre İsa’nın David’le soy bağı annesinden, oğulluk bağı ise doğrudan Tanrı’dan gelir. Tehilim 2’deki “Bugün seni doğurdum” sözünü ve Yeşaya 7:14’ü de bu görüşe dayanak gösterirler. İsrael ve Şelomo için kullanılan “oğul” sözünü benzetme olarak okur, İsa’nın ise bir erkekle ilişki sonucu dünyaya gelmediğini ve bu yüzden oğulluğunun farklı olduğunu savunurlar.
Tanah’ın Cevabı:
Haşem’in “O Bana oğul olacak” dediği Şelomo, David ile Batşeva’nın oğludur. Şemuel Bet 12:24 onun doğumunu anne ve babasıyla birlikte anlatır. Divre HaYamim Alef 22:9–10 ise Şelomo’nun adını vererek Tapınağı yapacağını ve Haşem’in ona baba olacağını söyler. Aynı kişinin David’in oğlu olması ve Haşem tarafından oğul diye anılması, iki ilişkinin farklı olduğunu gösterir. Biri Şelomo’nun hangi anne ve babadan doğduğunu, diğeri Haşem’in ona nasıl davranacağını anlatır.
Şemuel Bet 7:12–14’te gelecek kral, David’in bedeninden çıkacak soyu olarak tanıtılır. Haşem onun krallığını sağlamlaştıracak ve ona baba olacaktır. İbranice söz şöyledir: אֲנִי אֶהְיֶה־לּוֹ לְאָב וְהוּא יִהְיֶה־לִּי לְבֵן — “Ben ona baba olacağım, o Bana oğul olacak.” Burada bir çocuğun nasıl dünyaya geleceği değil, Haşem ile kral arasındaki ilişki anlatılır.
Aynı bölüm, kralın suç işlemesi halinde terbiye edileceğini de söyler. Devarim 8:5’te benzer bir anlatım vardır: “Bir insan oğlunu nasıl terbiye ederse, Tanrın Haşem de seni öyle terbiye eder.” Babalık dili, yakınlıkla birlikte sorumluluğu ve eğitimi anlatır.
Bu dil yalnız krallar için kullanılmaz. Haşem “İsrael Benim oğlum, ilk doğanımdır” der ve Firavun’dan halkı serbest bırakmasını ister: “Bana hizmet etsin” (Şemot 4:22–23). Devarim 14:1–2’de İsraellilere Tanrıları Haşem’in çocukları oldukları söylenir ve seçilmiş, kutsal bir halk oldukları hatırlatılır. Hoşea 11:1–4 de Mısır’dan çağrılan İsrael’i sevilen, kendisine yürümek öğretilen bir çocuk gibi anlatır. İnsan anne ve babalardan doğmuş halk için kullanılan bu sözler, Haşem’le kurulan bağı ifade eder.
Tehilim 89:27–28’de kral Haşem’e “Sen benim Babamsın, Tanrım ve kurtuluşumun kayasısın” der. Haşem de onu “ilk doğan, yeryüzü krallarının en yücesi” yapacağını söyler. Burada ilk doğanlık, kralın hangi anne ve babadan doğduğunu değiştirmez; ona verilen üstün konumu anlatır. Şemot’ta halkın, bu mezmurda kralın ilk doğan diye anılması aynı yakınlık ve seçilmişlik dilinin örnekleridir.
Tehilim 2:6–9’da “doğurdum” sözcüğü gerçekten vardır. Önce “Ben kralımı kutsal dağım Siyon’a yerleştirdim” denir. Ardından kral kendisine verilen hükmü aktarır: “Sen Benim oğlumsun; bugün seni doğurdum.” Sonraki söz, ulusların ona miras verilmesidir. Sahne kralın göreve getirilmesi ve ona yetki verilmesi etrafında kurulur. Radak, “bugün” sözünü kralın başına yağ sürülerek kral olarak görevlendirildiği günle ilişkilendirir. Mezmurda bir kadının erkek olmadan gebe kalacağı söylenmez.
İsa’nın oğulluğunun Şelomo ve İsrael’inkinden farklı olduğu ileri sürülürse, bu farkın ayrıca gösterilmesi gerekir. “Tanrı’nın oğlu” ifadesi tek başına böyle bir farkı kanıtlamaz; çünkü Tanah aynı dili insan babaları bulunan Şelomo ve İsrael için kullanır.
Yeşaya 7:1–2, 10–16’da peygamber, Ahaz döneminde David evine bir işaret verir. Çocuk kötüyü reddedip iyiyi seçmeyi öğrenmeden önce Ahaz’ın korktuğu iki kralın ülkesinin terk edileceği söylenir. Çocuğun doğumu ve büyümesi bu tarihsel güvenceyle bağlantılıdır. Ayette Tanrı’nın çocuğun insan babasının yerini aldığı söylenmez.
Bakireden doğum iddiası David’in soyuna ilişkin yeni bir soru da doğurur. Matta’nın soy listesi David’den Yosef’e kadar ilerler ve Yosef’i Miryam’ın kocası olarak tanıtır. Aynı anlatı gebeliğin Yosef ile Miryam birlikte olmadan başladığını söyler. Liste, verdiği soy bağlarını Yosef’e kadar gösterir. Miryam’ın David’e uzanan soy zinciri bu listede yer almaz. Bu soy zinciriyle ilgili ayrı bir iddia, “Tanrı’nın oğlu” sözünden çıkarılamaz. Matta 1:1–18.
Şelomo örneği açıktır: David ile Batşeva’nın oğlu, Haşem’in de oğul diye andığı kraldır. “Oğul” unvanını İsa’nın insan babası olmadan doğduğuna kanıt saymak, Tanah’ın bu sözü nasıl kullandığını değiştirmektir.
Tanah kaynakları: Şemuel Bet 12:24 ve 7:12–14; Divre HaYamim Alef 22:9–10; Devarim 8:5; Şemot 4:22–23; Devarim 14:1–2; Hoşea 11:1–4; Tehilim 89:27–28 ve 2:6–9; Yeşaya 7:1–2, 10–16. Tora ayetlerinin özgün metinleri: Şemot 4:22–23; Devarim 14:1.
51. İddia: Maşiah’ın aynı anda hem Tanrı hem insan olması gerekir
Maşiah, Tanah’ta David’in soyundan gelecek ve halkı adaletle yönetecek kraldır. Hristiyan iddiası bu görevin ötesine geçer ve kralın yalnızca insan olup olmadığı sorusunu ortaya atar. Bu soruya cevap vermek için kralın kim olduğu, Haşem’le ilişkisi ve David’le soy bağı ayrı ayrı ele alınmalıdır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Maşiah, Tanah’ta David’in soyundan gelecek ve halkı adaletle yönetecek kraldır. Hristiyan iddiası bu görevin ötesine geçer ve kralın yalnızca insan olup olmadığı sorusunu ortaya atar. Bu soruya cevap vermek için kralın kim olduğu, Haşem’le ilişkisi ve David’le soy bağı ayrı ayrı ele alınmalıdır.
Bu öğretiyi benimseyen Hristiyanlar, Maşiah’ın, yani Mesih’in aynı anda hem tam Tanrı hem tam insan olması gerektiğini savunurlar. İsa’nın insan doğasını annesi Miryam’dan aldığını, başlangıcı olmayan Tanrı’nın Oğlu olduğunu ve insan babası olmadan doğduğunu söylerler. David soyuna verilen oğulluk sözünü, İmmanuel adını ve Yeşaya 9’daki “Güçlü Tanrı” ifadesini buna dayanak gösterirler. David’le soy bağını açıklamak için iki yol önerirler. Birinde Yosef’in biyolojik baba olmadan baba sayıldığını, diğerinde Miryam’ın soyunun David’e uzandığını ileri sürerler.
Tanah’ın Cevabı:
Yehezkel 34:23–24’te Haşem, İsrael’in başına getireceği yöneticiyi “kulum David” diye adlandırır: “Ben onların Tanrısı olacağım, kulum David de aralarında önder olacak.” Yehezkel 37:24–27’de halk bu kralın yönetiminde Haşem’in hükümlerini yerine getirir; Haşem de kutsal yerini halkın arasında kurar. Tanrı halkının Tanrısıdır; görevlendirdiği kral ise O’nun kuludur.
Hristiyan açıklaması, İsa’nın insan doğasıyla kul, Tanrısal doğasıyla Tanrı olduğunu söyler. Bu açıklamada aynı kişiye iki ayrı nitelik yüklenir. Yehezkel ise kralı halkın arasındaki kul ve önder, Haşem’i de halkın Tanrısı olarak tanıtır. Kralın aynı zamanda Tanrı olduğunu söylemez. Hoşea 11:8–9’da Haşem, Efrayim’i yok etmeyeceğini söylerken “Ben Tanrı’yım, insan değilim; senin ortandaki Kutsal Olan’ım” der. Bamidbar 23:19’da da Tanrı’nın yalan söyleyen veya sözünden dönen bir insan olmadığı belirtilir. Halkının arasında bulunan ve sözünü yerine getiren Haşem’dir.
Krala “oğul” denmesi de onu Tanrı yapmaz. Şemuel Bet 7:12–14’te Haşem, David’in soyundan gelecek krala baba olacağını söyler. Divre HaYamim Alef 22:9–10 bu sözü Şelomo’ya bağlar. Şelomo, David ile Batşeva’nın oğludur (Şemuel Bet 12:24). Tehilim 2:6–8’de oğul ilanı kralın Siyon’a yerleştirilmesiyle birlikte gelir. Aynı aile dili Mısır’dan çıkarılan İsrael halkı için de kullanılır (Şemot 4:22–23; Devarim 14:1–2).
Yeşaya 7’de Ahaz döneminde bir çocuk işaret olarak verilir. Çocuk iyiyi kötüden ayırmayı öğrenmeden önce Ahaz’ın korktuğu iki kralın ülkesi terk edilecektir. Çocuğa verilen İmmanuel adı “Tanrı bizimle” demektir. Yeşaya 8:8–10’da aynı söz, düşmanların planlarının boşa çıkmasıyla ilişkilendirilir. Çocuğun adı Tanrı’nın halkıyla birlikte olduğunu bildirir; Tanrı’nın onun insan babasının yerini aldığını söylemez.
Tanah, Haşem’in çocuk sahibi olamayan veya yaşlanmış kadınlara çocuk verdiğini de anlatır. Sara, Avraam’a bir oğul doğurur (Bereşit 21:1–3); Haşem Hanna’yı hatırlar ve Şemuel doğar (Şemuel Alef 1:19–20); Manoah’ın eşine de bir oğul doğuracağı bildirilir (Şofetim 13:2–5). Bu olaylarda Tanrı’nın yardımı ile insanın soy bağı ayrı şeylerdir.
Yeşaya 9:5–6’daki “Güçlü Tanrı” sözü daha doğrudan bir kanıt olarak gösterilir. Aynı ifade Yeşaya 10:20–21’de Haşem için kullanılır. Yeşaya 9’daki adların nasıl gruplandırılacağı konusunda farklı okumalar vardır. Sorulardan biri, hangi sözlerin çocuğun adı olarak okunacağıdır. Ayetteki adların tümü çocuğa ait kabul edildiğinde de adın içindeki sözlerin kimi anlattığı ayrıca incelenmelidir. Yeremya 23:5–6’da David için çıkacak kral “Haşem doğruluğumuzdur” adıyla anılır; Yeremya 33:15–16’da aynı ad Yeruşalayim’e verilir. Ad, şehrin Tanrı olduğunu söylemez.
Yeşaya 9’da çocuk David’in tahtında adaletle yönetecektir; bunu gerçekleştirecek olanın Haşem olduğu söylenir. Yeşaya 9:3’teki Midyan benzetmesi 10:26’da Asur’un yenilgisi için de kullanılır. Haşem’in gayretinin bunu gerçekleştireceği sözü ise Yeruşalayim’in Asur’dan kurtuluşu anlatılırken yeniden geçer (Yeşaya 37:31–32). Kralın yönetimi, Haşem’in halkını kurtarmasıyla birlikte anlatılır.
David’in tahtına oturacak kralın soyu da önemlidir. Yeşaya 11:1–3 onu Yişay’ın kökünden çıkan bir filiz olarak anlatır; Haşem’in ruhu onun üzerindedir. Yeremya onu David için çıkarılacak doğru dal olarak adlandırır. David’e verilen vaat onun evini, soyunu ve tahtını kapsar (Şemuel Bet 7:12–16).
Tora’da halk ailelerine ve baba evlerine göre kaydedilir (Bamidbar 1:18). Bir kişinin Yahudi olması, hangi kabileden geldiği veya David’in krallık ailesine bağlı olup olmadığıyla aynı soru değildir. Hristiyan anlatısında Yosef’in David soyundan geldiği, fakat İsa’nın biyolojik babası olmadığı söylenir. Tanah’ta, David soyundan bir erkeğin kendisinden doğmayan bir çocuğu evlat edinmesiyle David’in krallık soyunun o çocuğa geçtiğini bildiren bir hüküm gösterilmez. Yosef’in biyolojik baba sayılması ise insan babası olmadan doğum iddiasıyla çelişir.
Luka’daki soy listesinin Miryam’a ait olduğu ve onun David soyundan geldiği de ileri sürülür. Anne tarafından akrabalık gerçektir ve Tanah’ta kaydedilir. Şeşan’ın kızı Mısırlı Yarha’dan Attay’ı doğurur; sonraki kuşaklar listelenir. Böyle bir listenin anneden gelen akrabalığı göstermesi, taht hakkını da o yolla verdiği anlamına gelmez.
Yair, Hetsron’un ailesinde sayılırken babasının annesi üzerinden bağlı olduğu Menaşe’nin adıyla da anılır. Huram’ın annesinin Dan soyundan, babasının Sur’lu olduğu bildirilir (Divre HaYamim Alef 2:21–23, 34–41; Bamidbar 32:41; Divre HaYamim Bet 2:13). Bu kayıtlar anne tarafından bağı gösterir; David’in tahtının o bağ yoluyla aktarıldığını söylemez. Kohenlikte de sunak görevi Aharon’a ve oğullarına verilmiştir (Bamidbar 18:7).
Tselofhad’ın kızları babalarının toprağını miras alır (Bamidbar 27:6–11). Miras başka bir kabileye geçmesin diye kendi babalarının kabilesi içinde evlenmeleri istenir; toprak babalarının kabilesinde kalır (Bamidbar 36:6–12). Bir kızın mülk alabilmesi, David’in krallık soyunun anne çizgisinden aktarıldığını göstermez.
Yeşaya 7’de çocuğun adıyla Haşem’in yaptığı iş birlikte okunur. İmmanuel “Tanrı bizimle” demektir. 8:10’da, düşmanların planının başarısız olması aynı sözle açıklandığında Tanrı’nın kim olduğu ve kimin yanında bulunduğu cümlenin içinden anlaşılır. Çocuğun adı bu desteği hatırlatır. 7:16’da verilen süre, çocuğun erken gelişimini Ahaz’ın korktuğu iki kralın sonuna bağlar. Adın taşıdığı ilahi mesaj, çocuğun Tanrısal bir doğaya sahip olduğunu veya insan babası olmadan doğduğunu bildiren bir söz içermez. Yeşaya 7:13–16 ve 8:8–10.
Matta’nın anlatısı İsa’nın gebeliğine dair özel iddiayı kendisi anlatır ve İmmanuel sözünü o anlatıya uygular. Yeşaya, Ahaz döneminde bir çocuğun doğumunu ve iki kralın sonunu anlatır. Bu iki cümle biçimi arasındaki fark, adın anlamıyla çocuğun doğasının aynı şey sayılmasına engeldir. Tanah’ın gelecekteki kralı için verdiği bilgi, kralın David soyundan çıkacağı ve Haşem’in onu halkının başına getireceğidir. Matta 1:18–25 ve Yehezkel 37:24–28.
Tanah, Haşem’i İsrael’in Tanrısı; David soyundan getireceği kralı da O’nun kulu olarak tanıtır. Oğulluk dili, Tanrı’nın halkıyla ve seçtiği kralla ilişkisini anlatır. Bu sözlerden hem Tanrı hem insan olan bir Maşiah sonucu çıkmaz.
Yeşaya 9 için Masoretik ayet numaraları kullanılmıştır. Buradaki 9:3 ve 9:5–6, birçok Hristiyan baskısında 9:4 ve 9:6–7 olarak geçer.
Tanah kaynakları: Yehezkel 34:23–24; Yehezkel 37:24–27; Hoşea 11:8–9; Bamidbar 23; Şemuel Bet 7:12–14; Şemuel Bet 12:24; Divre HaYamim Alef 22:9–10; Tehilim 2:6–8; Şemot 4; Devarim 14; Yeşaya 7; Yeşaya 8; Bereşit 21; Şemuel Alef 1:19–20; Şofetim 13; Yeşaya 9:5–6; Yeşaya 9; Yeşaya 10; Yeşaya 37; Yeremya 23; Yeremya 33; Yeşaya 11; Şemuel Bet 7:12–16; Bamidbar 1:18; Divre HaYamim Alef 2; Bamidbar 32; Divre HaYamim Bet 2; Bamidbar 18; Bamidbar 27:6–11; Bamidbar 36; Şemot 4:22; Devarim 14:1; Bamidbar 23:19.
92. İddia: Moşe’nin önce reddedilip sonra kabul edilmesi İsa’nın iki gelişini haber verir
Moşe, Mısır’da iki İbrani arasındaki kavgaya karıştıktan sonra Midyan’a kaçar. Daha sonra Haşem ona İsrael’i Mısır’dan çıkarma görevi verir. Moşe’nin ilk olayda neden ayrıldığıyla sonradan hangi görevle döndüğü, halkın ona nasıl karşılık verdiğini anlamak için önemlidir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Moşe, Mısır’da iki İbrani arasındaki kavgaya karıştıktan sonra Midyan’a kaçar. Daha sonra Haşem ona İsrael’i Mısır’dan çıkarma görevi verir. Moşe’nin ilk olayda neden ayrıldığıyla sonradan hangi görevle döndüğü, halkın ona nasıl karşılık verdiğini anlamak için önemlidir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Moşe’nin ilk gelişinde İsrael tarafından reddedildiğini, kırk yıl sonra Tanrı’nın gönderdiği kurtarıcı olarak dönünce halkın onu kabul ettiğini söylerler. Onlara göre bu sıra, İsa’nın ilk gelişinde reddedileceğini ve ikinci gelişinde İsrael tarafından kabul edileceğini önceden gösterir.
Tanah’ın Cevabı:
Moşe, Mısır’da halkının ağır işlerini görmeye çıktığında bir Mısırlının bir İbraniyi dövdüğünü gördü ve Mısırlıyı öldürdü. Ertesi gün kavga eden iki İbraniden saldırgan olana neden arkadaşına vurduğunu sordu. Adam, “Seni üzerimize yönetici ve yargıç olarak kim atadı?” diye karşılık verdi. Mısır hükümdarı Paro olayı öğrenip Moşe’yi öldürmek isteyince Moşe Midyan’a kaçtı. Bir İbrani, Moşe’nin kavgaya karışmasına karşı çıkmıştı. O sırada Haşem, Moşe’yi İsrael’e bir kurtuluş sözüyle göndermiş değildi. Bir kişinin bu itirazını İsrael’in kendisine gönderilen kurtarıcıyı topluca reddetmesi olarak okumak yanlıştır. (Şemot 2:11–15)
Moşe, Midyan’da evlendi ve Yitro’nun sürüsünü güttü. İsrael’i Mısır’dan çıkarma görevi kendisine orada, yanan çalının yanında verildi. Haşem onu Paro’ya göndereceğini söyledi. Moşe, Yitro’nun iznini aldı ve ailesiyle Mısır’a döndü. Aharon’la birlikte İsrael’in önderlerini topladığında halk, Haşem’in çektikleri sıkıntıları gördüğünü işitti ve inandı. Böylece Moşe, Haşem tarafından gönderildiği ilk seferde halk tarafından kabul edilir.
Moşe’nin Midyan’a kaçmasıyla geri dönmesi arasında kaç yıl geçtiği Şemot’ta verilmez. Kırk yıllık süre Hristiyan metninde yer aldığı gibi Bereşit Rabba’da da Moşe’nin Midyan dönemi için verilir. Kaldı ki bu sürenin uzunluğu, Moşe’nin kendi hayatı içinde yaptığı yolculuğu ölümden sonra gerçekleşecek bir dönüşe çevirmez. (Şemot 2:15–22, 3:10, 4:18–20, 29–31)
Moşe döndükten sonra da halkın tutumu hep aynı kalmadı. Paro iş yükünü artırınca İsraelli görevliler Moşe ile Aharon’u suçladılar. Daha sonra köleliğin ağırlığı yüzünden halk Moşe’nin kurtuluş sözlerine kulak veremedi. Deniz geçildikten sonra ise İsrael, Haşem’e ve kulu Moşe’ye güvendi. Çölde Korah ve yanındakiler yeniden Moşe’nin yetkisine karşı çıktılar. Kabul ve itiraz aynı görev boyunca birden çok kez yaşandı. Bunlardan ilk itiraz ile sonraki bir kabulü seçip öykünün bütününe iki geliş biçimi vermek, Şemot ve Bamidbar’ın olay sırasını bozar. (Şemot 5:19–21, 6:6–9, 14:30–31, Bamidbar 16:1–4)
Devarim, Moşe’ye benzeyecek peygamberin hangi bakımdan ona benzeyeceğini kendi cümlesinde açıklar. Haşem, halka hangi sözleri söyleyeceğini o peygambere bildirecek, peygamber halka kendisine emredileni söyleyecektir. Benzerlik, Haşem’in sözünü halka iletme göreviyle ilgilidir. Moşe’nin kavga eden iki kişiye rastlamasını veya Midyan’a gitmesini gelecekteki bir peygamberin yaşamında tekrarlanacak olaylar haline getirmez. Hristiyan anlatısının Şemot’taki itirazı bir kurtarıcının ulusal ölçekte reddedilmesi olarak okuması da bu olayın daha önce Tora’da öyle anlatıldığını kanıtlamaz. (Devarim 18:15–18)
Moşe’yi tanıtan şey, Mısır’dan ayrılıp sonra geri gelmesi değildir. Haşem’in verdiği görevi yerine getirdi, İsrael’in Mısır’dan çıkışına önderlik etti ve Sinay’da Haşem’in sözünü halka iletti. David soyundan gelecek kral da yerine getireceği işlerle tanınır. Yeşaya ve Yeremya onun adaletle hükmettiği, İsrael’in toplandığı ve ülkesinde güvenle yaşadığı bir gelecek anlatır. Moşe’nin Midyan’dan dönmüş olması, İsa’nın İsrael’i topladığını veya vaat edilen krallığı kurduğunu göstermez. Moşe’nin hayatından seçilen bir benzerlik, Tanah’ın Maşiah’ı tanımak için verdiği ölçülerin yerini tutamaz. (Şemot 12:50–51, 19:3–8, Yeşaya 11:1–12, Yeremya 23:5–8)
Tanah kaynakları · Şemot 2 (2:11–15, Sefaria) · 3:10 · Şemot 4 (4:29–31, Sefaria) · Devarim 18 (18:15–18, Sefaria).
54. İddia: Doğum ‘işaret’ olduğuna göre doğaüstü olmak zorundadır
Bir işaret, insanın başka bir şeyi anlamasını sağlar. Yeşaya’nın Yehuda kralı Ahaz’a verdiği işarette bir çocuğun doğumu ve büyümesi, iki düşman kralın tehdidiyle bağlantılıdır. Buradaki soru, bir doğumun işaret sayılması için doğaüstü olması gerekip gerekmediğidir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Bir işaret, insanın başka bir şeyi anlamasını sağlar. Yeşaya’nın Yehuda kralı Ahaz’a verdiği işarette bir çocuğun doğumu ve büyümesi, iki düşman kralın tehdidiyle bağlantılıdır. Buradaki soru, bir doğumun işaret sayılması için doğaüstü olması gerekip gerekmediğidir.
Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Yeşaya 7:14’teki doğumu Haşem’in verdiği bir işaret olduğu için olağanüstü sayarlar. Ahaz’a derinlerde veya göklerde bir işaret isteme imkanı verilmesini de bu görüşe dayanak gösterirler. Onlara göre Ahaz zamanında bir çocuk doğmuş olsa bile işaret asıl ve daha büyük anlamıyla İsa bakireden doğduğunda gerçekleşmiştir.
Tanah’ın Cevabı:
Haşem’in Ahaz’a sözü, iki komşu kralın Yeruşalayim’i ele geçirip David’in tahtını değiştiremeyeceğidir. Ardından Ahaz, bu sözün doğruluğunu gösterecek bir işaret istemeye çağrılır. 7:11’de “derinleştir” ve “yükselt” denilmesi Ahaz’a geniş bir seçim alanı verildiğini gösterir. Ahaz işaret istemeyi reddeder. 7:14–16’da verilen işaretin ne olduğunu bundan sonra Haşem’in söylediği cümleler belirler. Yeşaya 7:11–16.
Aram Kralı Retsin ile İsrael Kralı Pekah, Yehuda’ya saldırıp tahta kendi seçtikleri kişiyi geçirmek ister. Haşem bu tasarının gerçekleşmeyeceğini bildirir. Ahaz kendisine sunulan işareti istemeyince David hanedanına seslenilir ve çocuğa İmmanuel, yani “Tanrı bizimle” adı verileceği söylenir. Çocuğun adı güvenceyi taşır; büyümesi ise iki kralın tehdidinin sonuna kadar geçecek süreyi gösterir (Yeşaya 7:1–16).
Yeşaya’nın çocukları da adlarıyla mesaj taşır. Ahaz’la görüşmeye götürülen Şear Yaşuv’un adı “Bir kalıntı dönecek” demektir. Diğer oğlu Maher Şalal Haş Baz’ın adı yaklaşan yağmayı bildirir. Yeşaya’nın kadın peygamberle birleşmesi ve çocuğun doğumu anlatıldıktan sonra, çocuk daha “babam” ve “annem” demeden Şam’ın servetiyle Şomron’un ganimetinin Asur kralına götürüleceği söylenir. Yeşaya kendisinin ve çocuklarının İsrael için işaretler ve belirtiler olduğunu açıklar (Yeşaya 7:3; 8:1–4; 8:18).
İbranice אוֹת (ot), yani “işaret”, bir şeyin başka bir gerçeği göstermesi için kullanılır. Bir yol levhasının değeri metalinden değil, gösterdiği yoldan gelir. Tora sünneti Haşem’le yapılan antlaşmanın işareti olarak adlandırır (Bereşit 17:11). Şabat, Haşem ile İsrael arasında O’nun halkını kutsal kıldığını bildiren bir işarettir (Şemot 31:13). El üzerine konan işaret de Mısır’dan kurtuluşla ilişkilidir. Tefilin, içinde Tora’dan bölümler bulunan ve kola ve başa bağlanan küçük deri kutulardır. Bu emir, Haşem’in yaptığını hatırlatır (Şemot 13:9, 13:16).
Tora’da gökkuşağı da bir אוֹת (ot) olarak tanımlanır. Bulutlarda göründüğünde tufandan sonra verilen antlaşmayı hatırlatır. Gökkuşağı, berit mila ve Şabat aynı şeyi göstermez. Üçünde ortak olan, işaretin Tanrı’nın belirttiği bir söz veya antlaşmayla ilişkilendirilmesidir. Bu kullanım, bir olayı işaret yapan şeyin yalnız doğaüstülük olduğu iddiasını baştan çürütür. Bereşit 9:12–17.
Bir peygamberin davranışı da işaret olabilir. Yeşaya üç yıl çıplak ve yalınayak yürür; Haşem bunu Mısır ve Kuş halklarının Asur tarafından aynı durumda sürgüne götürüleceğinin işareti ve belirtisi olarak gösterir (Yeşaya 20:3–4). Peygamber, gelecekte yaşanacak aşağılanmayı davranışıyla gösterir.
Tanah’ta olağanüstü işaretler de vardır. Moşe’ye verilen işaretlerde asa yılana dönüşür ve hastalanan eli iyileşir (Şemot 4:1–9). Hizkiyahu’ya verilen işarette gölge geri döner (Yeşaya 38:7–8). Şemot 3’te çalının yanıp tükenmediği anlatılır; 12. ayette işaret sözüyle, halkın kurtarıldıktan sonra o dağda Tanrı’ya hizmet edeceği bildirilir. Her örnekte olayın niteliği anlatının kendisinden anlaşılır.
Ahaz’a derinlerde veya yüksekte bir işaret isteme imkanı verilmiştir; o bunu reddeder. Ardından verilecek işareti Haşem bildirir ve çocuğun büyümesini iki kralın sonuna bağlar. Ahaz’a çok farklı türde işaretler isteyebilme olanağı verilmesi, sonradan verilen işaretin gebelik biçimini belirlemez.
Yeşaya, ilan ettiği olayın hangi sürede gerçekleşeceğini çocuğun büyümesine bağlar. Çocuğun doğumu başlangıcı, büyümesi de son sınırı gösterir. İmmanuel adı verilen sözün içeriğini taşır. İki kralın bu süre dolmadan iktidardan düşmesi, adla duyurulan güvencenin o tarihsel durumda karşılık bulduğunu gösterir. Melahim bu iki kralın sonunu kaydeder. Melahim Bet 15:29–30 ve 16:5–9.
Olağanüstü bir doğum da insan babasının bulunmamasıyla aynı şey değildir. Sara ileri yaşında Haşem’in sözüyle Avraam’a bir oğul doğurur (Bereşit 21:1–2). Gölgenin geri dönmesi veya bir ordunun yenilmesi ise başka türlü olaylardır. “İşaret” sözü, bunlardan hangisinin gerçekleşeceğini tek başına söylemez.
İşaretin daha büyük bir anlam taşıdığı iddia edildiğinde bu yeni anlamın metinde nerede bildirildiğine bakılır. Ayet bir çocuğun erken gelişimini Retsin ile Pekah’ın tehdidine bağlar. Matta’nın yüzyıllar sonra anlattığı doğum, 7:16’da ölçülen süreyi yerine getiren ikinci bir olay olarak Yeşaya’da yer almaz. Bir işaretin ilahi olması, ona ayette bildirilmeyen bir gebelik biçimi ekleme hakkı vermez.
Tanah kaynakları: Bereşit 21:1–2; Yeşaya 7:1–16, 8:1–4, 8:18, 20:3–4, 38:7–8; Bereşit 17:11 (İbranice metin); Şemot 31:13 (İbranice metin), 13:9, 13:16, 3:1–12, 4:1–9.
