Misyoner İddiaları Arşivi

3 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

182. İddia: Hristiyanlığın iki bin yıldır var olması İsa’nın tarihsel kişi olduğunu ve iddialarının ciddiye alınması gerektiğini gösterir

Hristiyanlık birinci yüzyılda ortaya çıktı ve zamanla geniş bir alana yayıldı. Hristiyanlığın nasıl yayıldığı ve Nasıralı İsa’nın hayatı hakkında neler bilindiği, tarihle ilgili iki ayrı sorudur. İsa hakkında ileri sürülen Maşiah iddiası ise Tanah’ın vaat ettiği kralın yapacağı işlerle ilgilidir.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Hristiyanlık birinci yüzyılda ortaya çıktı ve zamanla geniş bir alana yayıldı. Hristiyanlığın nasıl yayıldığı ve Nasıralı İsa’nın hayatı hakkında neler bilindiği, tarihle ilgili iki ayrı sorudur. İsa hakkında ileri sürülen Maşiah iddiası ise Tanah’ın vaat ettiği kralın yapacağı işlerle ilgilidir.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsa hiç yaşamamışsa milyonlarca insanın iki bin yıl boyunca ona inanmasının ve inançlarını dünyaya yaymasının açıklanmasının güç olacağını söylerler. Hristiyanlığın bu kadar uzun süre var olmasını, İsa’nın tarihsel bir kişi olduğunu ve onun hakkındaki Hristiyan iddialarının dikkate alınması gerektiğini gösteren bir neden sayarlar.

Tanah’ın Cevabı:

Hristiyanlığın ortaya çıkışı ve yayılması, tarihçilerin açıklaması gereken gerçek bir olaydır. İsa’nın yaşayıp yaşamadığı ise eski kayıtlar incelenerek araştırılır. Tarihçilerin çoğu, Nasıralı İsa’nın birinci yüzyılda yaşamış bir kişi olduğunu kabul eder. Bu sonuç, ilk yüzyıllardan kalan farklı kaynakların birlikte incelenmesine dayanır. Daha sonra kaç kişinin İsa’ya inandığı, bu kayıtların yerini tutmaz.

Erken Hristiyan yazıları ile Yosefus ve Tacitus gibi daha sonraki tarihçilerin metinleri bu araştırmada kullanılır. Bu kaynakların her biri ne zaman yazıldığı, ne söylediği ve o bilginin ne kadar güvenilir olduğu bakımından ayrı ayrı değerlendirilir. Bir kişinin yaşamış olması, onun hakkında sonradan anlatılan her olayın doğru olduğunu kendiliğinden göstermez.

Yahudi tarihçi Joseph Klausner de Jesus of Nazareth adlı çalışmasında İsa’yı tarihsel bir kişi olarak incelemiştir. Bir kişinin yaşamış olması, Tanah’ın Maşiah için saydığı görevleri yerine getirdiğini göstermez.

Bir inancın uzun süre yaşaması ve geniş kitlelere yayılması, o inancın tarihsel etkisini gösterir. Taraftar sayısı veya inananların inançları uğruna fedakarlık yapması, öğretinin bütün iddialarını kendi başına doğrulamaz. Şemot 32’de büyük bir topluluk altın buzağıya yönelir. Melahim Alef 18’de Baal peygamberleri sayıca çoktur. Bu iki olayda da sayı, izlenen yolun doğruluğunu sağlamaz. Devarim 7:7’de İsrael’in sayıca büyük olduğu için seçilmediği söylenir.

Devarim 13:2–6, bir kişinin söylediği işaret gerçekleştiğinde de, o kişi halkı başka ilahlara yöneltiyorsa çağrısına uyulmamasını emreder. Tora, etkileyici bir olayın veya geniş desteğin Tanrı’ya bağlılığın ölçüsü yerine geçmesine izin vermez.

Maşiah kimliği ise Tanah’ın bildirdiği vaatlerle değerlendirilir. Yeşaya 11:1–12 adalet, barış ve İsrael’in toplanmasını anlatır. Yeremya 23:5–8 David soyundan adil kralı ve halkın güvenliğini bildirir. Yehezkel 37:21–28 halkın birleşmesini ve kutsal yerin yeniden halk arasında bulunmasını anlatır. İsa’nın tarihsel varlığına ilişkin kayıtlar bu olayların gerçekleştiğini göstermez. Hristiyanlığın iki bin yıl sürmesi de bu vaatlerin yerine geldiğine kanıt olamaz.

Tanah kaynakları: Devarim 7:7; 13:2–6; Şemot 32; Melahim Alef 18; Şemuel Bet 7:12–16; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28. Tarih araştırmaları: Joseph Klausner, Jesus of Nazareth; E. P. Sanders, The Historical Figure of Jesus; Robert E. Van Voorst, Jesus Outside the New Testament.

Bu iddianın sayfası

150. İddia: Moşe’nin Tora’sı sonsuz yaşam veya diriliş umudu vermez

Moşe’nin beş kitabı, İsrael’e yaşamı seçmesini söyler ve yaşamla ölüm üzerindeki yetkinin Haşem’e ait olduğunu bildirir. Tanah’ın başka kitapları ölülerin yeniden yaşamasını daha açık anlatır. Bu metinleri kendi bağlamlarında okuyunca diriliş umudunun hangi kaynaklarda ve ne açıklıkta bulunduğu anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Moşe’nin beş kitabı, İsrael’e yaşamı seçmesini söyler ve yaşamla ölüm üzerindeki yetkinin Haşem’e ait olduğunu bildirir. Tanah’ın başka kitapları ölülerin yeniden yaşamasını daha açık anlatır. Bu metinleri kendi bağlamlarında okuyunca diriliş umudunun hangi kaynaklarda ve ne açıklıkta bulunduğu anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Moşe’nin Tora’sının insana diriliş veya sonsuz yaşam umudu vermediğini söylerler. Onlara göre gerçek kurtuluş ancak İsa’yla ortaya çıkmıştır.

Tanah’ın Cevabı:

Tanah ölümden sonraki yaşam ve dirilişi açıkça anlatır. Yeşaya 26:19’da “Ölülerin yaşayacak, cesetler kalkacak” denir. Daniel 12:2, toprakta uyuyanların uyanacağını, bazılarının sonsuz yaşama erişeceğini bildirir. Şemuel Alef 2:6, Tanrı’yı öldüren, yaşatan, ölüler diyarına indiren ve çıkaran olarak över.

Yeşaya 26:19’da יִחְיוּ מֵתֶיךָ נְבֵלָתִי יְקוּמוּן הָקִיצוּ וְרַנְּנוּ שֹׁכְנֵי עָפָר, “Ölülerin yaşayacak, cesetlerim ayağa kalkacak; toprakta yatanlar uyanıp sevinçle seslenecek” denir. Daniel 12:2 ise וְרַבִּים מִיְּשֵׁנֵי אַדְמַת־עָפָר יָקִיצוּ אֵלֶּה לְחַיֵּי עוֹלָם וְאֵלֶּה לַחֲרָפוֹת לְדִרְאוֹן עוֹלָם ifadesini kullanmaktadır: “Toprakta uyuyanların çoğu uyanacak; kimi sonsuz yaşama, kimi utanca ve sonsuz aşağılanmaya.” Yakitsu (יָקִיצוּ) “uyanacaklar”, le-hayye olam (לְחַיֵּי עוֹלָם) “sonsuz yaşama” anlamındadır. Toprakta uyuyanlar ölülerdir. Uyanmaları yeniden yaşamalarını, “sonsuz yaşama” sözü ise bu uyanışın ardından kimi insanların kavuşacağı hayatı anlatır. Dolayısıyla Tanah’ın dirilişi hiç bildirmediği iddiası açık metinlerle bağdaşmamaktadır.

Devarim 32:39’da Tanrı “Ben öldürür, ben yaşatırım” der. Devarim 30:15–20, İsrael’e yaşamı seçmesini ve Tanrı’nın buyruklarını yerine getirmesini söyler. Vayikra 18:5, Tanrı’nın hükümlerine uyan kişinin onlarla yaşayacağını bildirir. Bu ayetler her yerde aynı yaşam türünün ayrıntısını vermese de Tanrı’nın yaşamın kaynağı olduğunu açıkça anlatır.

Devarim 32:39’da אֲנִי אָמִית וַאֲחַיֶּה מָחַצְתִּי וַאֲנִי אֶרְפָּא, “Ben öldürür ve yaşatırım; yaralar ve iyileştiririm” denir. Bu cümle Tanrı’nın yaşam ve ölüm üzerindeki egemenliğini bildirir; burada Daniel 12:2’deki gibi açık bir diriliş sırası ayrıca anlatılmamaktadır. Devarim 30:15–20’deki yaşamı seçme buyruğu ise halkın antlaşmaya bağlı kalması, mitsvaları yani buyrukları uygulaması ve ülkesinde yaşamayı sürdürmesiyle ilgilidir. Bu iki metni birbirine karıştırmadan okumak önemlidir: Tora yaşamı seçmeyi emreder ve ölüm üzerindeki Tanrısal yetkiyi açıklar; Yeşaya ve Daniel ise ölülerin yeniden yaşaması hakkındaki vaadi daha ayrıntılı biçimde bildirir.

Devarim 30:11–14, emrin insanın yerine getirebileceği kadar yakın olduğunu; 30:15–20, yaşamı seçerek Tanrı’ya bağlı kalması gerektiğini bildirir. Devarim 7:8–9 ve 9:5, Haşem’in İsrael’le bağını, Avraam, Yitshak ve Yaakov’a ettiği yeminle açıklar. Devarim 30’daki dönüş ve ülkeye yeniden yerleşme de bu sürekliliğin içindedir.

Moşe’nin beş kitabındaki yaşam sözleriyle Yeşaya ve Daniel’in daha sonraki diriliş ifadeleri ayrı kaynaklardır. Yeşaya ve Daniel’in sözleri, diriliş umudunun İsa ile başladığı iddiasını çürütür; fakat bu ayetler Moşe’nin beş kitabındaki açık ifadeler olarak gösterilemez.

Vayikra 18:5, buyrukları yerine getiren kişinin “onlarla yaşayacağını” söyler. Ayetin doğrudan bağlamında Tora’nın hükümlerine uygun yaşam vardır. Raşi, Sifra’ya dayanarak bu sözü gelecek dünyadaki yaşamla ilişkilendirir. Bu, ayetin sonraki yorumudur; Daniel 12:2’deki açık diriliş anlatısıyla aynı türden bir ifade değildir. Vayikra 18:5, Raşi, Vayikra 18:5.

Benzer biçimde Talmud’un Sanhedrin 90b bölümü, dirilişe Tora’da hangi ayetlerin işaret ettiğini tartışır. Bu yorumlar, Tora ile diriliş arasında bir bağ kurar. Moşe’nin kitaplarında dirilişin Daniel’deki kadar açık anlatılmaması ise Tora’nın geçersiz olduğu veya bağışlanma için bir insanın ölümü gerektiği sonucunu vermez. Yeşaya ve Daniel, İsa’dan önce Tanah’ta diriliş umudunun açıkça bulunduğunu gösterir.

Tanah kaynakları: Yeşaya 26:19; Daniel 12:2; Şemuel Alef 2:6; Devarim 32:39, 30:11–20, 7:8–9 ve 9:5; Vayikra 18:5.

Bu iddianın sayfası

110. İddia: İki bin yıllık inanç ve fedakarlık İsa’nın yaşadığını gösterir

Bir inanç kuşaktan kuşağa aktarılabilir. İnsanlar onun uğruna baskıya dayanabilir ve hayatlarını tehlikeye atabilir. Bir topluluğun inancına ne kadar bağlı olduğu, o inancın merkezindeki kişinin yaşayıp yaşamadığından ve ona verilen görevin gerçekleşip gerçekleşmediğinden ayrı bir sorudur.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Bir inanç kuşaktan kuşağa aktarılabilir. İnsanlar onun uğruna baskıya dayanabilir ve hayatlarını tehlikeye atabilir. Bir topluluğun inancına ne kadar bağlı olduğu, o inancın merkezindeki kişinin yaşayıp yaşamadığından ve ona verilen görevin gerçekleşip gerçekleşmediğinden ayrı bir sorudur.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, milyonlarca insanın iki bin yıl boyunca İsa’ya inandığını, baskıya rağmen bu inancı yaydığını ve uğrunda hayatını tehlikeye attığını hatırlatırlar. Bu kadar çok insanın hiç yaşamamış birine bağlanıp onun uğruna tehlikeyi göze almasını inandırıcı bulmazlar. İnancın uzun sürmesini ve gösterilen fedakarlığı İsa’nın yaşadığına kanıt sayarlar.

Tanah’ın Cevabı:

Bir inancın iki bin yıl boyunca sürmesi, o inançla ilişkilendirilen kişinin gerçekten yaşayıp yaşamadığı sorusunu doğurur. Bu sorunun cevabı için tarihsel kayıtlar incelenir; inananların sayısı veya inançlarını sürdürmeleri tek başına kişinin yaşamış olduğunu kanıtlamaz. Bir kişinin yaşamış olması ile onun Maşiah olduğu iddiası da ayrı sorulardır. İsrael’in seçilmesi, halkın sayıca üstünlüğüne bağlanmamıştır. Tora bunun nedenini Haşem’in sevgisinde ve atalara verdiği sözü tutmasında gösterir; halkın kalabalık oluşunda aramaz. Aynı yerde İsrael’den beklenen de Haşem’i sevmesi ve mitsvalarını, yani buyruklarını yerine getirmesidir. Böylece bir topluluğun Tanrı’yla bağı, büyüklüğünden önce hangi söze bağlı olduğuyla anlaşılır. Hristiyanlığın kaç yüzyıldır var olduğu ve kaç kişiye ulaştığı, öğretisinin Tora’ya uygunluğunu belirleyen bu ölçünün yerine konulamaz. Devarim 7:7–9.

Kalabalığın nasıl yanılabildiği, altın buzağının çevresinde toplanan halkta görülür. Toplanan altınlar, sunulan kurbanlar ve yapılan kutlama, Haşem’in bu tapınmayı onaylamasını sağlamamıştır. Bu olay, emredilen yoldan sapma olarak mahkum edilir. Karmel’de ise Eliyahu’nun karşısında dört yüz elli Baal peygamberi vardır. Sabah başlayıp uzun süre devam eden çağrıları, gösterdikleri coşku ve kendilerini yaralamaları bir cevap getirmez. Haşem’e yönelen Eliyahu’nun duasına cevap verilir. Kalabalık, çaba ve çekilen acı aynı anlatıda bulunur; hiçbiri yanlış tapınmayı doğruya dönüştürmez. Şemot 32, Melahim Alef 18:19–40.

Birinci Korintliler 15’te Pavlus, cemaatten öğrendiğini söylediği ölüm, gömülme ve diriliş inancını kendi mektubunda aktarır. Bu erken belge, inancın o tarihte ne biçimde anlatıldığını gösterir. Daha geç Roma yazılarında aynı topluluğun varlığı ve ibadeti hakkında başka bilgiler bulunur. Bu belgelerin her birini kendi anlattığı olay üzerinden okumak, bir gelenek için fedakarlık yapılmasından olayın doğruluğuna geçerken neyin eksik kaldığını gösterir. (Birinci Korintliler 15:3–8).

Üstelik Tora, bir işaretin gerçekten gerçekleştiği durumu da ele alır. Böyle bir işaret karşısında bile hangi öğretinin kabul edileceğini Tora belirler. Bir peygamber veya düş gören kişi böyle bir işaretten sonra başka ilahlara kulluğa çağırırsa ona uyulması yasaktır. Haşem’e bağlılık ve O’nun mitsvalarını yerine getirme yükümlülüğü sürer. Gerçekleşen işaretin bile değiştiremediği bu hüküm, bir dinin yayılmasıyla değişmez. Azlık veya çokluk kendi başına doğruluğu belirleyemez; öğretinin yönelttiği kulluk ve Tanrı’nın buyruğuyla ilişkisi sınanır. Devarim 13:2–6.

İnancı uğruna acı çeken kişinin bağlılığı ile inandığı şeyin doğruluğu da bu yüzden ayrı değerlendirilir. Böyle bir hareketin ortaya çıkması, tarihsel bir kurucu hakkında soru sormayı gerektirir. Fakat birbirine karşıt inançları savunan insanlar da aynı kararlılığı gösterebilir. İki kişi birbirine zıt iddialara aynı içtenlikle inanabilir. İçtenlik, bu iki iddiadan hangisinin doğru olduğunu göstermez. İsa’ya bağlı bir hareketin tarihini araştırmak, hareketin nasıl doğduğu ve yayıldığı hakkında bilgi verir. Kurucunun gerçekten yaşadığı gösterildikten sonra da onun Maşiah olduğu iddiası ayrıca sınanmalıdır. Yüzyıllar boyunca yeni takipçilerin eklenmesi, eksik kalan bu adımı tamamlamaz.

Maşiah’ın döneminde gerçekleşecek olanlar, insan sayısındaki artıştan çok daha belirgindir. Yeşaya’da Haşem’in bilgisiyle dolan dünya, adaletli yönetim ve dağılmış İsrael’in toplanmasıyla birlikte anlatılır. Uluslar Tora’yı öğrenmeye gelir ve savaşmayı bırakır; Mika aynı barışın içinde insanların korkusuzca yaşayacağını söyler. Yeremya’da Yehuda kurtulur ve İsrael güven içinde yaşar. Yehezkel’de halk kendi toprağında tek kralın yönetiminde birleşir, Haşem’in hükümlerine uyar ve kutsal yer aralarında bulunur. Hristiyanlığın başka halklara yayılması, bu vaatlerin gerçekleşmesi değildir. Bu görevlerin İsa’nın ikinci gelişinde tamamlanacağı savı, bir dinin uzun ömürlü olmasını görevin İsa’ya verildiğine dair kanıta dönüştürmez. Yeşaya 11:1–12, 2:2–4, Mika 4:1–4, Yeremya 23:5–8, Yehezkel 37:21–28.

İtiraz eden kişinin tepkisine gizli bir suçluluk yüklenmesi de bu somut vaatlerden uzaklaşır. Bir kimsenin İsa’nın yaşadığını kabul etmesi tarihsel varlığa, reddetmesi ise Maşiah iddiasından kaçışa delil sayılırsa, o kişinin her cevabı baştan aynı sonuca bağlanmış olur. Oysa öğretinin doğru olup olmadığı, tartışanın öfkesinden veya sakinliğinden anlaşılamaz. Tora’nın buyruğuna aykırı bir öğreti, milyonlarca kişi tarafından benimsenince doğru hale gelmez. İsa’nın Maşiah olduğu iddiası da Hristiyanlığın yayılmasıyla doğrulanamaz; Tanah’ın vaat ettiği kurtuluşun yerine bir dinin büyümesi geçirilmiştir.

Tanah kaynakları · Şemot 32 (Sefaria özgün metin) · Devarim 7:7–9, 13:2–6 · Melahim Alef 18:19–40 · Yeşaya 11:1–12, 2:2–4 · Mika 4:1–4 · Yeremya 23:5–8 · Yehezkel 37:21–28.

Bu iddianın sayfası