17. İddia: Levililer 17:11 her kefarette kan dökülmesi gerektiğini söyler
Hristiyan İddiası:
Vayikra 17 kanın yenmesini yasaklar ve Haşem’in kanı sunakta ne amaçla verdiğini açıklar. Kanın bu görevi ile kefaretin bütün biçimleri arasındaki fark, ayetin kapsamını belirler.
Vayikra 17:11, bu Hristiyan yorumunda bütün bağışlanmalar için geçerli bir kural olarak okunur. Buna göre her günahın bağışlanması için bir can verilmeli ve kan dökülmelidir. Bu görüşü savunan Hristiyanlar, hayvan sunularının bu görevi tam olarak yerine getiremediğini ve bu sunuların işaret ettiği asıl kurbanın İsa’nın ölümü olduğunu söylerler.
Tanah’ın Cevabı:
Vayikra’da kanın nerede ve ne için kullanılacağı açıkça belirlenir. Bir sığır, koyun ya da keçi sunulduğunda kohen, yani kutsal hizmet görevlisi, onun kanını Buluşma Çadırı’nın girişindeki sunağa serper. Sunak, sunuların sunulduğu yerdir. עַל־הַמִּזְבֵּחַ, “sunak üzerinde” ifadesi 11. ayette de yer alır. Canla ilişkili olan kan, Haşem tarafından bu işte kefaret için verilmiştir. Ayette kefaret, insanların canları için sunakta yapılan hizmetle ilişkilendirilir. Kanın yenmesi yasaktır. Bu yasağı çiğneyen kişinin halkının arasından çıkarılacağı söylenir. Yenebilen bir av hayvanı ya da kuş avlandığında kanı toprağa dökülüp örtülür. Aynı bölüm kanla ilgili bu iki işi ayrı ayrı düzenler. İsa’nın öldürülmesi, ayette tarif edilen sunak hizmetini yerine getirmez. Sonraki bir ölümün bu hizmetin manevi karşılığı sayılması da Vayikra’daki hükmün yerine geçemez. (Vayikra 17:3–6, 10–14)
Aynı sunakta günah için ince un da yakılır. Tora, bölümde sayılan günahlardan biri için iki kuş almaya da gücü yetmeyen kişinin ince un sunmasını ister. Un, Haşem’e ateşte sunulan sunuların üzerinde yakılır. Buradan, yoksulun başka bir sununun kanıyla bağışlandığı sonucu çıkarılır. Oysa bu kişi için getirilecek malzeme ince undur. Kohen bir avuç un yakar, o kişi için kefaret yapar ve kişinin günahı bağışlanır. Başka bir sununun kanının una katılması veya o kişi için kullanılması buyurulmaz. Bu hüküm belirli günahlara aittir ve tek başına “her bağışlanma için kan gerekir” savını çürütür. (Vayikra 5:11–13)
Kefaret sözü başka olaylarda da kullanılır. Yapılan işlem ve ondan beklenen sonuç, anlatılan olaya göre değişir. Halkın içinde salgın başladığında Moşe, Aharon’a bir kaba sunaktan ateş alıp üstüne tütsü koymasını, sonra da halkın arasına koşmasını söyler. Aharon tütsüyü sunarak halk için kefaret yapar ve salgın durur. Başka bir olayda savaştan dönen komutanlar, Haşem’in önünde canları için kefaret amacıyla altın eşyalar getirir. Birinde salgın durdurulur, diğerinde savaş sonrasında canları için sunu verilir. Bu iki yerde de kefaret sözü kullanılır. Yoksulun günahının bağışlanması ise ayrı bir hüküm olarak verilir. (Bamidbar 17:11–13, bazı çevirilerde 16:46–48, Bamidbar 31:49–54)
Mişle, sevgiye dayalı bağlılığı ve sadakati suçun giderilmesiyle, Haşem’e saygıyı da kötülükten uzaklaşmakla birlikte anar. Yehezkel’de kötü yollarını bırakıp Haşem’in hükümlerine uyan kişinin önceki suçları artık ona karşı anılmaz. Hoşea’da İsrael’e putlara güvenmekten vazgeçmesi, Haşem’e dönmesi ve suçunun kaldırılmasını O’ndan dilemesi öğretilir. Böylece Tanah, suçun giderilmesi ve insanın davranışını değiştirmesi arasındaki bağı kurar. Vayikra 17:11 kanın sunakta ne için kullanıldığını belirler. İsa’nın kanını her bağışlanmanın zorunlu şartı saymak, hem bu ayetin kapsamına hem Tora’nın un sunusu için verdiği bağışlanma hükmüne aykırıdır. (Mişle 16:6, Yehezkel 18:21–22, Hoşea 14:2–4)
Vayikra 17:11, kanla yapılan sunak işleminin ne işe yaradığını söyler. Tora’nın başka yerlerde kan dışında araçlarla düzenlediği kefareti ve açıkça bildirdiği bağışlanmayı bu ayetle geçersiz saymak, bir sunak hükmünü kapsamı dışına taşır.
Tanah kaynakları: Vayikra 17:3–6, 10–14; Vayikra 5:11–13; Bamidbar 17:11–13 (bazı çevirilerde 16:46–48), 31:49–54; Mişle 16:6; Yehezkel 18:21–22; Hoşea 14:2–4. Tora ayetlerinin özgün metinleri: Vayikra 17:10–14, 5:11–13.



