Misyoner İddiaları Arşivi

6 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

215. İddia: Yeşu’nun adı ve Kenaan’a iki aşamalı girişi İsa’nın iki gelişini önceden gösterir

Yehoşua, Moşe’nin Kenaan ülkesini araştırmak için gönderdiği kişiler arasındaydı. Halk onunla Kalev’in sözüne güvenmedi. Kırk yıl sonra Yehoşua bu kez Moşe’nin ardından halkın başına geçti ve yeni kuşağı ülkeye götürdü. Bu iki görevin nasıl başladığı anlatının kendi içinde açıklanır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yehoşua, Moşe’nin Kenaan ülkesini araştırmak için gönderdiği kişiler arasındaydı. Halk onunla Kalev’in sözüne güvenmedi. Kırk yıl sonra Yehoşua bu kez Moşe’nin ardından halkın başına geçti ve yeni kuşağı ülkeye götürdü. Bu iki görevin nasıl başladığı anlatının kendi içinde açıklanır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yehoşua ile İsa için kullanılan adların aynı ad ailesinden olmasını ve halkın önce Yehoşua’yı dinlememesini, yıllar sonra ise yeni kuşağın onun önderliğinde ülkeye girmesini bir işaret sayarlar. Onlara göre bu sıra, İsa’nın ilk seferde reddedilip sonra yeniden geleceğini gösterir. Yeşaya 53:1’de inanılmayan haberi ve Yehezkel 20:35’teki “halkların çölü” ifadesini de bu okumanın parçası yaparlar.

Tanah’ın Cevabı:

Yehoşua ile İsa için kullanılan adlar arasında dil bakımından bir bağ vardır. Yehoşua da yaşamı boyunca iki farklı görev üstlenmiştir. Tora bu görevlerden söz ederken gelecekte başka birinin ölüp yeniden geleceğini haber vermez. Hristiyan yorumu, metindeki olaylarla kendi öğretisi arasında ayrıca kurulması gereken bir bağlantıyı varsayar.

Bamidbar 13:8, Nun’un oğlunu Hoşea adıyla tanıtır. 13:16’da Moşe onun adını יְהוֹשֻׁעַ, Yehoşua olarak değiştirir. Nehemya 8:17 aynı kişiden יֵשׁוּעַ, Yeşua diye söz eder. Yehoşua ve Yeşua aynı ad ailesindendir. Eski Yunanca çeviride Yehoşua için kullanılan Ἰησοῦς adı, Hristiyan metinlerinde İsa için kullanılan adla aynıdır.

Bu dil ilişkisi, aynı adı taşıyan kişilerin hayatları arasında otomatik olarak kehanet ilişkisi kurmaz. Nitekim Ezra ve Nehemya’da Yeşua adını taşıyan başka kişiler de vardır (Ezra 2:2; 3:2; Nehemya 8:7). Bir adın ortak olması, o adı taşıyan herkesin aynı görevi üstlendiği anlamına gelmez.

Yehoşua, Moşe’nin ülkeyi araştırmak için gönderdiği on iki kişiden biridir. Ülkeyi inceleyen kişiler döndükten sonra Yehoşua ve Kalev, halka Tanrı’nın vaadine güvenerek ülkeye girmelerini söyler. Halk onları dinlemez ve onları taşlamaktan bile söz eder (Bamidbar 13:26–33; 14:6–10). Halkın reddettiği, ülkeyi gözleriyle gören iki kişinin verdiği haberdir.

Tora kırk yılın nedenini de açıklar. Ülkenin araştırıldığı kırk günün her biri için bir yıl belirlenmiştir (Bamidbar 14:34). Ülkeye daha sonra girenler, sözü reddeden yetişkin kuşağın tamamı değildir. O yetişkin kuşak çölde ölür. Yehoşua ve Kalev yaşar. Çölde ölen kuşağın çocukları ise ülkeye girer (14:30–38; Devarim 1:34–39).

Yehoşua ilk görevi sırasında ülkeyi inceleyen kişilerden biridir. Daha sonra Moşe’nin ardından halkın önderi olur ve yeni kuşağı ülkeye götürür (Devarim 31:7, 23; Yehoşua 1–4). Raşi, Devarim 31:7’de bu geçişi önderlik yetkisi üzerinden açıklar. Yehoşua bu iki görev arasında ölmez, göğe çıkmaz ve yüzyıllar sonra geri dönmez. Aynı kişinin hayatındaki iki görev, ölümden sonra ikinci gelişin kanıtı değildir.

Yeşaya 52:15’te krallar, kendilerine anlatılmamış olanı görür ve daha önce duymadıklarını kavrar. Bir sonraki ayet bunu “Duyduğumuza kim inandı?” sorusuyla sürdürür (53:1). Şaşıranlar, bir zamanlar hor gördükleri İsrael’in yüceltilişine tanık olan uluslardır. Raşi ve İbn Ezra da Yeşaya’daki sesi bu şaşkınlıkla ilişkilendirir. Bamidbar’da ise ülkeyi inceleyenlerin haberi çölde kendi halkına getirilir (13:26, 32). İki anlatının konuşanları, dinleyenleri ve haberin konusu ayrıdır. Bir İngilizce çeviride iki haberin de “report” diye verilmesi, İbranice sözcüklerin ortak olduğu anlamına gelmez.

Yeşaya 53:1’de “duyduğumuz” için שְׁמֻעָתֵנוּ (şemuatenu) kullanılır. Bamidbar 13:26’da haber veren söz için davar, 13:32’de kötü haber için dibba geçer. “Haşem’in kolu” anlamındaki זְרוֹעַ (zeroa) da “tohum, soy” anlamındaki זֶרַע (zera) ile aynı sözcük değildir. Yeşaya 52:10 bu kolun bütün ulusların gözleri önünde açığa çıkmasını kurtuluşla birlikte anlatır. Böylece 53:1’deki kol, bir kişinin adını veya soyunu gizleyen işaret değil, Haşem’in halkını kurtarırken gösterdiği kudrettir.

Yehezkel 20:35’teki “halkların çölü” de çöldeki yargı sahnesinin parçasıdır. Tanrı İsrael’i ulusların arasından toplayacağını, onunla yargılaşacağını, halkı değneğin altından geçirip yeniden antlaşmanın yükümlülüklerine bağlayacağını ve isyancıları ayıracağını bildirir (20:33–38). Bölümün önceki kısmında Tora hükümlerine ve Şabatlara karşı gelinmesinden söz edilir (20:10–24). Metin bu olayları İsa’nın reddedilmesine veya onun ikinci gelişine bağlamaz.

Tanah’ta Maşiah ile ilgili vaatler, David soyundan gelen yönetim, İsrael’in toplanması ve Tanrı bilgisinin yayılması gibi somut sonuçlarla anlatılır (Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28). Yehoşua’nın adı ve iki farklı görevi, bu vaatlerin İsa’nın ölümünden sonra ikinci kez gelmesiyle yerine getirileceğini göstermez. Tora’nın anlattığı sıra, aynı önderin yaşamı içinde görev değiştirmesi ve yeni kuşağın Kenaan’a girmesidir.

Kaynaklar: Bamidbar 13–14; Devarim 1:34–39, 31:7 ve 23; Yehoşua 1–4; Nehemya 8:7, 17; Ezra 2:2, 3:2; Yeşaya 53:1 ve Raşi, İbn Ezra; Yehezkel 20:10–24, 33–38; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28; Raşi, Devarim 31:7.

Bu iddianın sayfası

116. İddia: Devarim 17’nin yargı yetkisi sonraki rabbilere geçmedi

Devarim 17, bir dava yerinde çözülemediğinde yetkili görevlilere götürülmesini ve verilen kararın uygulanmasını ister. Metin hem kohenleri, yani kutsal hizmet görevlilerini, hem yargıcı anar. Yargı görevinin sonraki kuşaklarda nasıl sürdüğünü anlamak için bu iki görevin şartlarına ve o günkü mahkemenin yetkisine bakmak gerekir.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Devarim 17, bir dava yerinde çözülemediğinde yetkili görevlilere götürülmesini ve verilen kararın uygulanmasını ister. Metin hem kohenleri, yani kutsal hizmet görevlilerini, hem yargıcı anar. Yargı görevinin sonraki kuşaklarda nasıl sürdüğünü anlamak için bu iki görevin şartlarına ve o günkü mahkemenin yetkisine bakmak gerekir.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tora’nın eski yargı kararlarına uyulmasını emrettiğini kabul ederler. Sonraki rabbilerin ise bu yetkiyi devralmadığını söylerler. Kohen soylarının kanıtlanamamasını ve rabbilerin birbiriyle anlaşamamasını buna gerekçe gösterirler. Ayrıca eski görevlilerin bile yeni bir davaya hüküm vermek yerine yalnızca Tora’daki mevcut hükümleri tekrar ettiğini ileri sürerler.

Tanah’ın Cevabı:

Tora’da yargıçların kararına uyulması emredilmiştir; yargıçlık için Aharon’un soyundan gelme şartı konmamıştır. Rabbilerin kohen soyundan gelmediği gerekçesiyle yargı yetkisinin reddedilmesi, Tora’da ayrı tanımlanmış iki görevin birbirine karıştırılmasına dayanır. Kohenlik, Aharon’un soyuna bağlı kutsal hizmettir. Yargıç ise davanın ayrıntılarını dinler ve Tora’nın hangi hükmünün nasıl uygulanacağına karar verir. Aynı kişi iki görevi üstlenebilir; ancak yargıç seçimi için aranan şartlar, kohenlik soyunun belirlenmesinde aranan şartlardan ayrıdır.

Devarim 17:9’da başvurulacak kişiler “Levili kohenler ve o günlerde bulunacak yargıç” diye sıralanmıştır. הַשֹּׁפֵט (haşofet), “yargıç” demektir; kohenlerden sonra ayrı bir görev adı olarak verilmiştir. 17:12’de de “orada hizmet eden koheni veya yargıcı” dinlemeyen kişiden söz edilir. Her iki ayette kohenle birlikte yargıcın da anılması, görevin yalnız kohenlere verilmediğini gösterir. 17:10–11’de onların öğrettiğinin yapılması ve bildirdikleri hükümden sağa veya sola sapılmaması emredilir. 17:12–13’te kasıtlı itaatsizlik için ölüm cezası öngörülmüştür.

Yargıçların nasıl seçildiği Şemot 18’de doğrudan görülebilir. Moşe’den yeterli, Haşem’den korkan, güvenilir ve haksız kazançtan uzak kişiler seçmesi istenir. Halkın davaları bu görevliler tarafından görülecek, güç meseleler Moşe’ye getirilecektir (18:13–26). Moşe, Aharon’un kardeşidir; onun soyundan gelmez (Şemot 6:20). Devarim 16:18–20’de her şehir için adaletle hükmedecek yargıçların atanması emredilir. Bamidbar 11:16–17, 24–25’te de halkın işlerini yönetme yükünü Moşe’yle paylaşacak yetmiş ihtiyar, İsrael’in bilinen ihtiyarları ve görevlileri arasından seçilir. Seçimde aranan, bu işin gerektirdiği yeterlik ve halkın içindeki sorumluluktur.

Karar verecek kişiyi “o günlerde görevde olan yargıç” diye tanımlayan Devarim 17:9, kuşak değiştiğinde davaların kime götürüleceğini de belirler. Sonraki kuşağın davalarına, o anda yetkiyi taşıyan görevli bakar. Bu hüküm, her yerel yargıca bütün İsrael üzerinde aynı yetkiyi vermez. Tora 16:18’de kentlerdeki yargıçlardan, 17:8–13’te de orada çözülemeyen davaların taşınacağı yetkili yerden söz eder. (Devarim 16:18–20).

Yehoşua’ya önderlik yetkisi verilirken de kohenliğin ayrıca korunduğu görülür. Yehoşua, Moşe tarafından kohen Elazar’ın ve bütün topluluğun önüne çıkarılır; halkın kendisini dinlemesi için ona yetki verilir. Urim aracılığıyla Haşem’e danışma görevi ise Elazar’a aittir (Bamidbar 27:18–23). Urim, başkohenin göğüs giysisinde bulunur ve Haşem’e danışmak için kullanılır.

Yehoşafat’ın Yeruşalayim’de kurduğu yargıda Leviler, kohenler ve aile başkanları birlikte görevlendirilmiştir. Kan davaları, buyruklar ve hükümlerle ilgili uyuşmazlıklar onların önüne getirilir. Haşem’le ilgili işler için başkohen Amaryahu, kralla ilgili işler için Zevadyahu görevlidir (Divre Hayamim Bet 19:8–11). Yargı, yalnız para davalarıyla sınırlandırılmamış; dini yükümlülüklerle ilgili uyuşmazlıklar da görev alanına alınmıştır.

Kohenlik soyu itirazında dayanılan Ezra 2:61–63’te ise başka bir mesele vardır. Bazı aileler soy kayıtlarını bulamadıkları için kohenlikten uzak tutulmuş, Urim ve Tumim’e başvuracak bir kohen ortaya çıkıncaya kadar en kutsal yiyeceklerden yemelerine izin verilmemiştir. Bu ailelerden kayıt istenmesinin nedeni, Aharon’un soyundan geldiklerini ve kohenlik hizmetini yapabileceklerini göstermeleridir. Ezra’daki bu şartın bütün yargıçlara uygulanması, kohenlik için gereken soy belgesini yargıçlığın şartı haline getiren bir metin çarpıtmasıdır. Tora’da yargıç seçilirken güvenilirlik ve yeterlik aranmışken, bu kişilerin yetkisi başka bir göreve ait şart üzerinden reddedilir.

Görüş ayrılıkları da yargı yetkisini ortadan kaldıran bir gerekçe olarak kullanılamaz. Devarim 17:8’de yargıca başvurma nedeni zaten çözülemeyen bir uyuşmazlıktır. Taraflar kendi aralarında karar veremediği için mesele yetkili görevlilere götürülür. Ayrıca yalnız geçmişteki bir yargıcın hükmünü beklemek emredilmemiştir. “O günlerde bulunacak yargıç” denilerek her kuşak kendi dönemindeki görevliye yöneltilmiştir. Dava bugün ortaya çıkmışsa, bugünün yetkili yargıcına başvurulacaktır. Yargı kararının da yalnız bir ayetin tekrarından ibaret olduğu iddiası, davanın neden bu görevliye götürüldüğünü açıklamaz: Yargıç uyuşmazlığı incelemeli ve hangi hükmün uygulanacağına karar vermelidir.

Bir görevin sonraki kuşaklarda sürmesi, bütün yetkilerinin her yerde aynı biçimde kullanılmasını gerektirmez. Devarim 17:8–12’de merkezi başvuru yeri, Haşem’in seçtiği yerdir. Rabbinik hukukta da yerle yetki arasındaki bu bağ korunur. Sifrei Devarim 153’te Yavne’deki mahkeme ele alınırken, 154. bölümde Yeruşalayim’deki Büyük Mahkeme ile Yavne mahkemesinin hangi özel cezayı uygulamaya yetkili oldukları ayrı ayrı ele alınır.

Mişna Sanhedrin 11:2’de bir bilgenin kendi görüşünü öğretmesiyle merkezi hükme karşı uygulama emri vermesi farklı değerlendirilir. Bet Hamikdaş çevresindeki merkezi mahkemeye ait özel ceza yetkisi, sonraki her mahkemeye aynen geçirilmemiştir. Tora’nın öğrenilmesi, hükümlerinin aktarılması ve yetkili kişilerce hukuki karar verilmesi ise kendi şartları içinde sürer.

Kohen bulunmayan mahkemenin durumu da aynı kaynaklarda açıkça ele alınmıştır. Sifrei Devarim 153’te mahkemede kohen ve Levi bulunması istenir; bulunmamaları halinde mahkemenin yine hüküm verebilmesi, Devarim 17:9’daki ayrı “yargıç” sözcüğüyle açıklanır. Aynı bölümde kişinin kendi dönemindeki ehil yargıca başvurması vurgulanır.

Öğretimin aktarılması ise Mişna Avot 1:1’de Moşe, Yehoşua, ihtiyarlar, peygamberler ve Büyük Meclis üyeleri üzerinden anlatılır. Rambam’ın Mişne Tora girişinde öğretmen ve öğrenciler daha ayrıntılı sıralanmıştır. Bu kayıtlar geleneğin aktarımı nasıl anlattığını gösterir. Burada anlatılan bağ, öğretmen ile öğrenci arasındadır. Kohenliğin babadan oğula geçen soy bağı başka bir görevle ilgilidir; birinin kaydı diğerinin yerine kullanılamaz.

Bir sözün yetkisi, kimin hangi görevle konuştuğuna bağlıdır. Hukuk profesörünün görüşüyle yüksek mahkemenin kararı aynı ağırlığı taşımaz. Benzer biçimde bir ayet yorumu, belirli bir soruya verilen hukuki cevap, yerleşmiş uygulama, aggada denilen anlatı ve öğretiler ile merkezi mahkeme hükmü kendi dayanaklarıyla değerlendirilir.

Büyük Sanhedrin’in, daha küçük mahkemelerin, sonraki yetkilendirme usullerinin ve bugünkü rabbilerin görevleri bu ayrımlarla belirlenir. Mişna Eduyot 1:4–6’da farklı görüşlerin kaydedilmesiyle önceki mahkeme kararlarının değiştirilmesi ayrı şartlarla ele alınır. Dolayısıyla bir rabbinin İsa hakkındaki kişisel görüşü, unvanından dolayı Büyük Sanhedrin hükmü sayılmaz. İsa hakkında ileri sürülen iddia, Tanah’ta bildirilen şartlarla sınanır.

Yargı kararıyla yeni vahiy arasındaki fark, Bava Metsia 59b’deki tartışmanın da merkezindedir. Rabbi Eliezer’in görüşünü destekleyen göksel ses karşısında Rabbi Yehoşua tarafından לֹא בַשָּׁמַיִם הִיא, “O gökte değildir” sözü söylenir. Talmud’daki açıklamada, Tora’nın Sinay’da verilmiş olduğu ve kararın onun yargılama kurallarıyla alınacağı açıklanır; karar, o davaya bakan yargıçların çoğunluğuna göre verilir. Hakimin görevi, verilmiş Tora’nın hukukuyla hükmetmektir. Nehemya 8:7–8’de de Leviler, halka okunan Tora’nın anlamını açıklar. Öğretim ve uygulama, verilmiş metin üzerinden yürütülür.

Rabbilerin yetkisini reddetmek için ileri sürülen kohenlik şartı, yargıç için Tora’da konmamış bir şarttır. Ezra’daki soy kaydının konusu kohenlik hizmetidir; Devarim’deki başvuru emrinin konusu ise uyuşmazlığın karara bağlanmasıdır. Kohenlik için soy belgesi aranması, Tora’nın yargıçlık emrini ortadan kaldırmaz. Hristiyan iddiasındaki yanlışlık bu görev karışıklığından doğar.

Tanah kaynakları: Devarim 17 (17:8–13); Devarim 16:18–20; Şemot 18 (18:13–26) ve 6:20; Bamidbar 11:16–17, 24–25; Bamidbar 27:18–23; Ezra 2:61–63; Divre Hayamim Bet 19:8–11; Nehemya 8:7–8.

Rabbinik açıklama ve aktarım kayıtları: Sifrei Devarim 153–154; Mişna Sanhedrin 11:2; Mişna Avot 1:1; Mişna Eduyot 1:4–6; Bava Metsia 59b; Rambam, Mişne Tora, Giriş, özellikle 3–5 ve 21.

Bu iddianın sayfası

117. İddia: Rabbinik görüş ayrılıkları dini hukuk otoritesinin geçersizliğini gösterir

İki yargıç, bir davada aynı kuralı farklı uygulayabilir. Mahkeme bu görüşleri dinler ve uygulanacak kararı verir. Bir hatanın nasıl düzeltileceği de ayrı bir konudur. Tora’nın bu konularda ne dediğine bakarak görüş ayrılığının mahkemenin karar verme yetkisini etkileyip etkilemediği anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

İki yargıç, bir davada aynı kuralı farklı uygulayabilir. Mahkeme bu görüşleri dinler ve uygulanacak kararı verir. Bir hatanın nasıl düzeltileceği de ayrı bir konudur. Tora’nın bu konularda ne dediğine bakarak görüş ayrılığının mahkemenin karar verme yetkisini etkileyip etkilemediği anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Bet Şammay ile Bet Hillel adlı iki Yahudi okulunun hukuk konularında farklı görüşleri olduğuna dikkat çekerler. Rabbilerin Maşiah, yani Mesih hakkında da farklı açıklamalar yaptığını söylerler. Onlara göre yanılabilen veya birbirine karşı çıkan rabbilerin İsa hakkındaki sözleri Tanrısal ilhama, yani Tanrı’dan gelen bir bilgiye dayanmış sayılamaz. Bu ayrılıklardan, rabbilerin dini hukuk alanındaki yetkisinin de geçersiz olduğu sonucunu çıkarırlar.

Tanah’ın Cevabı:

Tora’da uyuşmazlıkları karara bağlama yetkisi insan yargıçlara verilmiş, insanın yanılması halinde ne yapılacağı da düzenlenmiştir. Görüş ayrılıklarından yargı yetkisinin yokluğuna ulaşılması, bu iki açık hükümle çelişir. Devarim 17:8–13’te güç davaların yetkili kohenlere ve yargıca götürülmesi, verilen kararın uygulanması emredilir. Vayikra 4:13–21’de ise topluluğun yanılarak bir yasağı çiğnemesi ve yanlış öğrenildiğinde günahın giderilmesi için ne yapılacağı, yani kefaret düzenlenir.

Bir borcun ödenip ödenmediği konusunda anlaşmazlık çıktığında, iki tarafın kendi görüşünü söylemesiyle dava çözülmez. Tanıkların ne bildiği, ödemenin yapılıp yapılmadığı ve hangi kuralın uygulanacağı belirlenmelidir. Devarim 17:8 bu ihtiyaçtan başlar: כִּי יִפָּלֵא מִמְּךָ דָבָר לַמִּשְׁפָּט, “Yargılanacak bir mesele sana güç gelirse.” Kan, dava ve deri belirtisiyle ilgili ayrımlar ve şehirlerdeki uyuşmazlıklar sayıldıktan sonra, Haşem’in seçtiği ortak yargı yerine gidilip görevli kohenlere ve o dönemin yargıcına başvurulması istenir. 17:11’de, “Sana öğretecekleri Tora’ya ve bildirecekleri hükme göre yapacaksın” denir. Anlaşmazlık yüzünden yargıya başvurulması emredilmişken, anlaşmazlığın kendisinin yargı yetkisini yok ettiği söylenemez.

Moşe’nin bütün davaları tek başına gördüğü dönemde yük ağırlaşınca başka yargıçlar atanmış, güç meselelerin Moşe’ye getirilmesi kararlaştırılmıştır (Şemot 18:13–26). Devarim 16:18–20’de de şehirlerde yargıçların görevlendirilmesi emredilmiş; rüşvet ve taraf tutma yasaklanmıştır. Atama, yargılama ve yanlış davranışın önlenmesi aynı düzenin içindedir. Tıpta yanlış teşhis konduğunda teşhis yeniden incelenir; mühendislikte hatalı hesap bulunduğunda hesap düzeltilir. Bir hatanın bulunması, ilgili işin bütün uzmanlık ve denetim yollarının geçersiz olduğunu göstermez. Hatanın ne olduğu ve hangi gerekçeyle düzeltilmesi gerektiği gösterilir.

Vayikra 4:13’te וְאִם כָּל־עֲדַת יִשְׂרָאֵל יִשְׁגּוּ, “Bütün İsrael topluluğu yanılırsa” denir. Yapılmaması gereken bir fiil işlenmiş, fakat yapılan hata topluluğun gözünden kaçmıştır. Sonraki ayette günahın öğrenilmesi ve topluluk adına getirilecek sunu belirtilir. Bir davranışta topluca birleşilmiş olması, o davranışı doğruya çevirmemiştir. Hata öğrenildiğinde onun gereği yerine getirilecektir. Devarim 4:2’de de Haşem’in buyruklarına ekleme ve onlardan çıkarma yapılması yasaklanmıştır. Yargıçlara verilen görev, Haşem’in buyruklarını uygulamaktır; yanlış bir kararla yasak fiilin doğruya dönüştürülmesi değildir.

Yanlış bir mahkeme kararına güvenerek hareket eden kişiyle, kararın yanlış olduğunu bildiği halde onu uygulayan kişinin sorumluluğu da rabbinik hukukta ayrılmıştır. Sifra’nın Vayikra Dibbura de-Hovah 4:2 açıklamasında “İsrael topluluğu” Büyük Sanhedrin’le, yani merkezdeki en yetkili mahkemeyle ilişkilendirilir. Mişna Horayot 1:1–2’de mahkemenin kararına güvenen kişi, hatayı bilen ve hüküm verebilecek yeterlikte olduğu halde aynı fiili işleyen kişiden ayrı değerlendirilir. Mahkemenin hatasını fark edip kararından dönmesi de ayrıca ele alınmıştır. Böylece sorumluluk, hem kişinin bildiğine hem de mahkemenin kararına göre belirlenir.

Talmud’un Eruvin 13b bölümü, Bet Şammay ile Bet Hillel’in tartışmasını ve hangi görüşün uygulanacağını ayrı ayrı anlatır. İki okulun üç yıllık tartışmasının ardından göksel sesle iki tarafın sözleri “yaşayan Tanrı’nın sözleri” diye anılır; uygulanacak hüküm ise Bet Hillel’e bağlanır. Bet Hillel’in karşı tarafın görüşünü öğrenmesi ve kendi görüşünden önce aktarması da övülür. Karşı delilin öğrenilmesi, verilecek kararın dayanağını anlamak içindir. Bir görüşün öğrenilmeye değer bulunmasından, birbirine karşıt iki kararın aynı davada birlikte uygulanacağı sonucu çıkmaz.

Uygulanmayan görüşlerin neden korunduğu Mişna Eduyot 1:4–6’da açıklanır. Şammay ile Hillel’in bazı görüşlerinden dönmesi, kendi kanaatinde inat edilmemesi için kaydedilmiştir. Azınlık görüşü, ileride bir mahkeme tarafından değerlendirilebilmesi için saklanır; önceki mahkeme kararının değiştirilmesi de belirli şartlara bağlanır. Rabbi Yehuda tarafından başka bir gerekçe verilir: Bir kişiye belli bir gelenek ulaştığında, bunun kimin görüşü olduğu tanınabilmelidir. Bir hesap dosyasında ara işlemler korunduğunda sonucun nasıl bulunduğu izlenebilir. Bu kayıtlarda da karara ulaşılırken değerlendirilen görüşler korunur.

Devarim bir kentin yargıçlarını tayin etmeyi ve gerektiğinde çözülemeyen davayı ortak yargı yerine taşımayı ayrı ayrı emreder. Birinci aşamada farklı kararlar ortaya çıkabilir. İkinci aşamada taraflar, hangi hükmün uygulanacağını yetkili yerden öğrenir. Bu düzen, farklı görüşlerin hangi noktaya kadar tartışılabileceğini ve hangi noktadan sonra fiili kararın tarafları bağladığını belirler. (Devarim 16:18 ve 17:8–13).

Rabbi Meir’in büyük bilgisine rağmen hükmün neden her zaman onun görüşüne bağlanmadığı da Eruvin 13b’de tartışılır.

Bava Metsia 59b’de Rabbi Eliezer’in görüşüyle diğer bilgelerin kararı birlikte kaydedilir. Eruvin 46b’de ise Rabbi Meir ile Rabbi Şimon arasındaki görüş ayrılığında hangi ilkenin uygulanacağı sorulur. Soru תֵּיקוּ (teyku) sözüyle, yani çözüme bağlanmadan bırakılır. Bu örneklerde kabul edilmiş hükümler, reddedilmiş görüşler ve henüz çözülmemiş sorular vardır. Bunların hepsi aynı anda uygulanması gereken emirler gibi gösterilirse, bir tartışmanın kaydıyla o tartışmada alınmış karar birbirine karıştırılır.

Hukuki açıklamaların tamamının peygamberlik gibi değerlendirilmesi de aynı karışıklığın başka biçimidir. Devarim 17’de davayı inceleyip hükme bağlayan görevliler, 18:15–22’de ise Haşem’in sözünü bildiren peygamber ve O’nun söylemediğini O’nun adına söyleyen kişi ele alınır. Nehemya 8:7–8’de halka okunan Tora’nın anlamı Leviler tarafından açıklanır. Bir davada karar vermek, peygamberlik sözünü aktarmak ve yazılı metni öğretmek ayrı işlerdir. Hepsine “ilham” adı verilip birindeki görüş ayrılığından diğerlerinin geçersizliği çıkarılamaz.

Bava Metsia 59b’de Rabbi Yehoşua’nın “O gökte değildir” sözü de yargılamanın verilmiş Tora üzerinden yürütülmesine bağlanır. Rabbi Yirmeya tarafından Tora’nın Sinay’da verildiği ve Şemot 23:2’deki “çoğunluğa göre yönelme” ifadesi hatırlatılır. Aynı ayette kötülük için çoğunluğun ardından gidilmesi ve davanın eğilip bükülmesi yasaklanmıştır. Çoğunlukla karar verilmesi, bu hukuk içinde uygulanan bir usuldür. Bir fiziksel olay hakkında çok sayıda kişinin aynı kanaatte olması olayın kendisini değiştirmez; mahkemede ise bir uyuşmazlık hakkında hangi hükmün uygulanacağı karara bağlanır.

Tosafot, Bava Metsia 59b’deki göksel ses ile Eruvin’de Bet Hillel hakkında duyulan sesi karşılaştırır. İlkinde ses, Rabbi Eliezer’in görüşünü mahkemedeki çoğunluğa karşı destekler. Bet Hillel ise zaten çoğunluktur.

Maşiah hakkındaki farklı sözlerin aktarılmasında da görüşle ona verilen cevap birlikte korunmalıdır. Sanhedrin 98b–99a’da Rabbi Hillel’in Maşiah’la ilgili beklentinin Kral Hizkiyahu’nun döneminde zaten gerçekleştiğini söyleyen görüşü aktarılır. Rav Yosef tarafından buna Zekeriya 9:9 ile itiraz edilir: Hizkiyahu’dan sonra yaşamış olan peygamber, Yeruşalayim’e kralının geleceğini bildirir. Gelecekteki vaadin daha önce bütünüyle gerçekleştiği söylenirse, peygamberin tarih içindeki yeriyle sözü birbirine aykırı hale getirilir. Rabbi Hillel’in bu sözü, Bet Hillel okulunun kabul edilmiş bir hukuk hükmüyle aynı türden değildir. Hukuki hüküm, aggada denilen anlatı ve öğretiler, ayet yorumu ve geleceğe ilişkin tahminler aynı gerekçelerle doğrulanmaz. Leo Baeck’e atfedilen, Maşiah’ın ideallerin kişileştirilmesi olduğu görüşü de bir yorumcuya atfedilen düşüncedir; Tanah’taki vaadin yerine geçirilemez.

İsa hakkındaki bir iddianın doğruluğu da bir rabbinin unvanıyla belirlenmez; Tanah’ın ifadeleri ve gerçekleşmesi gereken olaylarla belirlenir. Bir rabbinin yanlış görüşü gösterildiğinde o görüş yanlışlanmış olur. Bundan Tora’nın yargıç atama ve yetkili hükme uyma emirlerinin geçersizliğine ulaşılamaz. Görüş ayrılıklarının varlığından bütün rabbinik yetkinin yokluğu sonucunu çıkaran Hristiyan iddiası, uyuşmazlığı çözmek için verilmiş yetkiyi uyuşmazlığın kendisiyle reddeder. Devarim’de ise tam da bu uyuşmazlık ortaya çıktığında yetkili yargıya başvurulması emredilmiştir.

Tanah kaynakları: Devarim 17 (17:8–13); Devarim 16:18–20; Devarim 4:2; Devarim 18:15–22; Şemot 18:13–26; Şemot 23:1–3; Vayikra 4:13–21; Nehemya 8:7–8; Zekeriya 1:1 ve 9:9.

Rabbinik açıklama ve tartışma kaynakları: Sifra, Vayikra Dibbura de-Hovah 4:2; Mişna Horayot 1:1–2; Mişna Eduyot 1:4–6; Eruvin 13b ve 46b; Bava Metsia 59b; Tosafot, Bava Metsia 59b, “Lo başamayim hi”; Sanhedrin 98b–99a. Leo Baeck’e atfedilen görüş, aktarıldığı biçimiyle ele alınmıştır.

Bu iddianın sayfası

230. İddia: Devarim 17 sonraki rabbinik otoriteyi desteklemez; yargıçlar yalnız mevcut Tora’yı tekrarlıyordu

Devarim 17, bir şehirde çözülemeyen zor bir davada ne yapılacağını anlatır. Kişi Tanrı’nın seçeceği yerde görevli kohenlere ve yargıca gider. Bu kişilerin yetkisi, Tora’yı okumalarının yanı sıra önlerine gelen anlaşmazlık hakkında ne yapmalarının istendiğine bakılarak anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Devarim 17, bir şehirde çözülemeyen zor bir davada ne yapılacağını anlatır. Kişi Tanrı’nın seçeceği yerde görevli kohenlere ve yargıca gider. Bu kişilerin yetkisi, Tora’yı okumalarının yanı sıra önlerine gelen anlaşmazlık hakkında ne yapmalarının istendiğine bakılarak anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, kohenlerin görevini Moşe’nin Tora’sında zaten yazılı olan ilgili hükmü tekrarlamakla sınırlarlar. Bu yüzden ayetin daha sonraki rabbinik yorumlara veya günümüzdeki rabbilerin İsa hakkındaki görüşlerine herhangi bir yetki vermediğini ileri sürerler.

Tanah’ın Cevabı:

Devarim 17, çözülmeyen bir davada kimin karar vereceğini ve halkın bu karara nasıl uyacağını anlatır. Ayetin verdiği yetki, görev başındaki yargı kurumuna aittir. Metin, çözülmesi güç bir anlaşmazlıkta yetkili kişilerin öğreteceği hükme uyulmasını emreder.

Devarim 17:8’de kan, dava ve yaralanmayla ilgili tartışmalı yargı meselelerinden söz edilir. Sorunu çözemeyen kişi Tanrı’nın seçeceği yere gider; o günlerde görev yapan kohenlere ve yargıca başvurur.

Onlar kararı bildirir. Halkın, עַל־פִּי הַתּוֹרָה אֲשֶׁר יוֹרוּךָ, “sana öğretecekleri Tora’ya göre” ve söyleyecekleri hükme göre davranması istenir (17:9–11).

Taraflar aynı ayeti biliyor olsalar da onun davaya nasıl uygulanacağı konusunda farklı düşünebilir. Devarim 17’de yetkili kişiler bu görüş ayrılığını çözer ve önlerindeki olay hakkında hüküm verir.

Şemot 18:13–26’da Moşe’nin davaları dinlemesi ve yargıçların görevlendirilmesi anlatılır. Devarim 16:18–20 şehirlerde yargıçlar atanmasını ve adaletle hükmedilmesini ister. Nehemya 8:7–8 ise Tora okunurken halka anlamının açıklanmasından söz eder. Tora’nın öğretilmesi ve uygulanması, harflerin seslendirilmesinden daha geniş bir görevdir.

İddiaya göre sonraki rabbiler kohen soyunu gösteremediği için ayetteki yetkiye dayanamaz. Fakat Devarim 17:9, kohenlerin yanında “o günlerde bulunacak yargıç”tan da söz eder. Ayet, kohenliği ve yargıçlığı iki ayrı görev olarak anar. Avot 1:1 de kimlerin bir kohenin soyundan geldiğini sıralamak yerine, öğretinin kimden kime aktarıldığını anlatır.

Rabbinik kaynaklar Devarim 17’yi merkezi mahkemenin karar yetkisiyle ilişkilendirir. Sifrei Devarim 154, mahkemenin öğrettiği ve hükmettiği konularda kararına uyulmasını açıklar. Sanhedrin 88b’de anlaşmazlıkların alt mahkemelerden Büyük Mahkeme’ye taşınması ele alınır.

Rambam, Mişne Tora, Mamrim 1:1–2’de merkezi mahkemenin görevlerini açıklar. Bunlar arasında aktarılan gelenekleri korumak, Tora’nın yorumundan çıkan hükümleri belirlemek ve koruyucu düzenlemeler yapmak vardır. Bunlar ayetin rabbinik yorumlarıdır.

Bu kaynaklardaki Büyük Mahkeme ile günümüzdeki her rabbinin kişisel görüşü aynı yetkiye sahip değildir. Rabbinik gelenekte Tora kaynaklı hükümler ile sonradan getirilen koruyucu düzenlemeler ayrı değerlendirilir. Daha çok yargıcın desteklediği görüş mahkeme kararı olur. Azınlıkta kalan görüş, mahkeme kararıyla aynı yetkiyi taşımaz. Bir rabbinin İsa hakkındaki sözü, sırf o söylediği için Devarim 17’deki mahkeme kararı veya yeni bir peygamberlik kitabı olmaz.

Devarim 4:2, verilen söze ekleme ve ondan çıkarma yapmayı yasaklar. Aynı Tora’nın Devarim 17’de zor davaları karara bağlayacak bir mahkeme öngörmesi bununla çelişmez. Yeni bir ilahi emir ilan etmek ile mevcut hükmün belirli bir olaya nasıl uygulanacağını belirlemek farklı işlemlerdir. Devarim 13 de başka ilahlara yönelten kişiye, gösterdiği işaretler nedeniyle uyulamayacağını söyler.

Devarim 17, zor ve ihtilaflı meselelerde bağlayıcı hüküm verilmesini öngörür. Bu yetkiyi yalnızca yazılı satırın tekrarıyla sınırlamak, ayetin anlattığı öğretme ve karar verme görevini karşılamaz.

Kaynaklar: Devarim 17:8–13, 4:2, 13:1–6, 16:18–20; Şemot 18:13–26; Nehemya 8:7–8; Sifrei Devarim 154; Sanhedrin 88b; Avot 1:1; Rambam, Mişne Tora, Mamrim 1:1–2.

Bu iddianın sayfası

115. İddia: Devarim 17’deki görevliler yalnız yazılı Tora ayetini tekrar ediyordu

Bir dava, taraflar aynı kuralı bildiği halde çözümsüz kalabilir. Örneğin ikisi de hırsızlığın yasak olduğunu bilir, ama eşyanın kime ait olduğu konusunda anlaşamaz. Devarim 17, böyle güç bir mesele çıktığında kime başvurulacağını ve verilen kararla ne yapılacağını açıklar.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Bir dava, taraflar aynı kuralı bildiği halde çözümsüz kalabilir. Örneğin ikisi de hırsızlığın yasak olduğunu bilir, ama eşyanın kime ait olduğu konusunda anlaşamaz. Devarim 17, böyle güç bir mesele çıktığında kime başvurulacağını ve verilen kararla ne yapılacağını açıklar.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Devarim 17’deki kohenlerin, yani kutsal hizmet görevlilerinin ve yargıçların, halka yalnızca yazılı Tora’nın ilgili ayetini tekrar ettiklerini söylerler. Hüküm zaten Tora’da bulunduğu için, bu görevlilere kuralı yorumlama veya eldeki dava hakkında karar verme yetkisi verilmediğini ileri sürerler.

Tanah’ın Cevabı:

Devarim 17’de çözülemeyen bir davanın yetkili görevlilere götürülmesi ve onların vereceği hükmün uygulanması emredilir. Görevlilerin yalnızca ayet tekrar ettiği iddiası, bu yargılama emrini ortadan kaldırır. Bir eşyanın çalındığı öne sürüldüğünde, hırsızlığın yasak olduğunu okumakla dava çözülmez. Eşyanın kime ait olduğu, nasıl el değiştirdiği ve tanıkların neyi doğruladığı belirlenmelidir. Aynı olay birden fazla hükmü ilgilendiriyorsa, yargıç, bu kurallardan hangisinin eldeki olaya nasıl uygulanacağına da karar vermelidir. Tora’da başvurulması emredilen görevlilere tam olarak bu iş için gidilir.

Devarim 17:8, כִּי יִפָּלֵא מִמְּךָ דָבָר לַמִּשְׁפָּט, “Yargılanacak bir mesele senin için fazla güç olursa” sözleriyle başlar. Kan dökülmesi, davalar ve yaralanmalar konusunda çözülmesi güç anlaşmazlıklar sayıldıktan sonra, Haşem’in seçeceği yere gidilmesi istenir. Oradaki Levili kohenlere ve o dönemin yargıcına başvurulacak, karar onlardan öğrenilecektir.

17:11’de yükümlülük açıkça belirtilmiştir: “Sana öğretecekleri öğretiye ve sana söyleyecekleri hükme göre davranacaksın; sana bildirecekleri sözden sağa veya sola sapmayacaksın.” יוֹרוּךָ (yoruha), “sana öğretecekler”; הַמִּשְׁפָּט (hamişpat), “hüküm, yargı” demektir. Öğretilecek ve karara bağlanacak mesele, önceki ayetlerde çözülememiş olan davadır. Ardından, orada görev yapan koheni veya yargıcı kasıtlı olarak dinlemeyen kişi için ölüm cezası öngörülür (17:12). Mahkeme kararına uyulması böylece doğrudan Tora’nın emrine bağlanmıştır.

Bu yetkiyi yalnızca okuma hizmeti saymak için, halkın çoğunun kişisel Tora nüshası bulunmadığı ve okuyamadığı öne sürülür. Kohenin yaptığı işin ilgili satırı tomarda göstermek olduğu iddia edilir. Oysa şehirdeki yargıcın çözemediği bir davayı yetkili mahkemeye götürme nedeni ayette zaten verilmiştir: Dava çözülememiştir. Okuryazar bir insanın da mülkiyetin kime ait olduğu veya bir eylemin hangi hükme girdiği konusunda yargıya ihtiyacı vardır. Üstelik şehirlerde yargıçlar bulunması ayrıca emredilmiştir. Devarim 16:18–20’de bu yargıçlardan adaletle hükmetmeleri istenir; taraf tutmak ve rüşvet almak yasaklanır. Şehirde görülen dava ile orada çözülemeyip merkezi kuruma taşınan dava, aynı yargı düzeninin iki aşamasıdır.

Moşe’nin önüne getirilen uyuşmazlıklarda da yalnız emirlerin okunmasıyla yetinilmemiştir. Taraflar arasında hüküm verilmiş, Haşem’in kuralları öğretilmiştir. İş yükü ağırlaşınca güvenilir kişiler yargıç olarak görevlendirilmiş; küçük davaların onlar tarafından görülmesi, güç davaların Moşe’ye getirilmesi kararlaştırılmıştır (Şemot 18:13–26). Öğretimle yargı arasındaki bağ, daha sonra Yehoşafat’ın Yeruşalayim’de görevlendirdiği Leviler, kohenler ve aile başkanlarında da görülür. Şehirlerden gelen kan davaları ve hukuki uyuşmazlıklar onların önüne getirilir; halkın suç işlemesini önlemek için doğru uygulama kendilerine öğretilecektir (Divre Hayamim Bet 19:8–11). Her iki olayda da bir kuralın belirli bir davaya nasıl uygulanacağı karara bağlanır.

“Sağa veya sola sapmamak” ifadesinin başka ayetlerde Tora’ya bağlılık için kullanıldığı da itiraz olarak ileri sürülür. Devarim 5:29, 28:14; Yehoşua 1:7 ve 23:6’da gerçekten bu bağlılık emredilir. Devarim 17:11’de ise aynı ifade, görevlilerin bildirdiği hükme bağlanmıştır. Tora’ya itaatin içinde, Tora’nın kurduğu yargı düzenine itaat de bulunur. Yargıçlara başvurulmasını emredip onların vereceği kararı hükümsüz saymak, aynı emrin iki yarısını birbirinden koparmaktır.

Bir emri bilmekle onu uygulayabilmek arasındaki fark, günlük hayata ilişkin mitsvalarda, yani Tora’nın buyruklarında da görülür. Şabat’ta yapılması yasaklanan işlerin sınırlarının, zarar hukukundaki “göze göz” hükmünün ve tefillinin, yani içinde Tora bölümleri bulunan küçük kutuların nasıl yapılacağının öğrenilmesi gerekir. Şemot 20:10, 21:24 ve Devarim 6:8’de emirler verilmiştir; karşılaşılabilecek her olayın bütün ayrıntıları tek tek sıralanmamıştır. Matematikte bir formülün öğrenilmesi de hangi verinin nerede kullanılacağının öğrenilmesini gerektirir. Açıklama, bilinen kuralın doğru uygulanmasını sağlar. Nehemya 8:1–8’de Tora halka okunurken Leviler tarafından okunanın anlamının açıklanması, bu öğretimin somut bir örneğidir.

Tora’ya ekleme yasağı da yorum ve karar yetkisini reddetmek için kullanılır. Devarim 4:2 ve 13:1’de Haşem’in buyruklarına ekleme ve onlardan çıkarma yapılması yasaklanırken, 17:8–12’de yargıçların öğrettiğine ve hükmettiğine uyulması emredilmiştir. Bu emirler aynı Tora’da yan yana bulunur. Bir mitsvanın eldeki davada nasıl uygulanacağına karar verilmesi, yargıca verilmiş görevin yerine getirilmesidir. Bir anayasanın mahkemeye yetki vermesiyle, mahkemenin her kararında yeni bir anayasa yazılması nasıl ayrıysa, Tora’nın uygulanmasıyla Tora’ya yeni bir buyruk eklenmesi de ayrıdır. Devarim 13:2–6’da başka ilahlara çağıran kişiye karşı konulması emredilir. Böyle bir çağrıda Haşem’in buyruğundan uzaklaşılır; yetkili yargılamada ise o buyruğun gereği belirlenir.

Vayikra 23:40, Sukkot’ta dört tür bitkinin alınmasını emreder. Yargıç, bir bitkinin bu türlerden birine girip girmediğine ilişkin anlaşmazlığı çözebilir. Bir kişinin beşinci bir tür almayı da aynı mitsvanın zorunlu parçası ilan etmesi, Tora’nın verdiği ölçüyü değiştirir. Aynı örnekte Devarim 17’nin verdiği karar yetkisi ile Devarim 4:2’nin koyduğu ekleme yasağının hangi işlere ait olduğu görülür. (Vayikra 23:40).

Karara itaat edilmesi için onun önce yeni bir kutsal metne dönüşmesi gerektiği şartı da ayette bulunmaz. Devarim 17:10–12’de, görevlilerin bildirdiği hükmün uygulanması istenir; yeni bir Tanah kitabının yazılması beklenmez. Yetki, görevli kişilere belirli bir yerde yürüttükleri yargılama için verilmiştir. Bir rabbinin kişisel görüşü, yetkili mahkemenin hükmü ve peygamberlik bu yüzden aynı yetkiyi taşımaz. Vayikra 4:13–14’te bütün İsrael’in yanılarak bir yasağı çiğnemesi ve yanlış öğrenildiğinde gereken kefaret de düzenlenmiştir. Mahkemenin hükmüne uyulması ve bir yanlış ortaya çıktığında onun düzeltilmesi, aynı Tora’nın hükümleridir.

Rabbinik hukukta bu ayrımın nasıl uygulandığı Mişna Sanhedrin 11:2’de görülebilir. Aynı Tora’yı farklı yorumlayan bilgelerin anlaşmazlığı merkezi mahkemeye taşınır. Bir bilgenin önceki görüşünü öğretmeye devam etmesiyle, insanlara mahkemenin kararına aykırı davranmalarını buyurması ayrı değerlendirilir.

Şir Haşirim Rabba 1:2, Devarim 17:11’deki öğretme ve hüküm söyleme işlerinin görevlilere verildiğine dikkat çeker. Sifrei Devarim 154’te de merkezi mahkemenin hükmüne uyma yükümlülüğü açıklanırken, özel cezanın hangi mahkemenin hangi hükmüne karşı gelinmesiyle doğacağı belirtilir. Bir görüşün söylenmesiyle bağlayıcı bir hükmün verilmesi arasındaki fark, bu somut görevler üzerinden korunur.

Bu ayrımlar kuşaktan kuşağa öğretilir. Mişna Avot 1:1’de Moşe’den sonraki aktarım anlatılır; yargıda dikkatli olmak ve Tora’yı koruyacak önlemler almak öğütlenir. Mişna Eduyot 1:4–6 ise farklı görüşlerin neden kaydedildiğini ve bir mahkemenin önceki kararı hangi şartlarla değiştirebileceğini ele alır.

Midraş Tannaim’in Devarim 17:11 açıklaması üç ayrı kaynak gösterir: kuşaktan kuşağa aktarılan gelenek, Tora’nın sözlerinden belirli yorum kurallarıyla çıkarılan hükümler ve toplum için getirilen düzenlemeler. Sinay’dan aktarılan bir hükümle sonradan konmuş koruyucu bir düzenlemenin dayanağı aynı değildir.

Mişna ve Talmud’daki hukuki tartışmalarla sonraki kararlar, bir davada hangi hükmün uygulanacağını belirlemeye yardımcı olur. Aggada denilen anlatı ve öğretiler, yerel gelenekler ve kişisel yorumlar da bulunur. Bunların her biri kendi dayanağıyla değerlendirilir. Bunların tamamını “yazılı ayetin dışında kalan sözler” diye tek grupta toplamak, Tora’nın emrettiği öğretim ve yargılamayı da göz ardı eder. Devarim 17’nin açık hükmü bunun tersidir: Çözülemeyen dava yetkili görevlilere götürülecek ve verdikleri hüküm uygulanacaktır.

Tanah kaynakları: Devarim 17 (17:8–13); Şemot 18 (18:13–26); Devarim 16:18–20; Devarim 4:2; Devarim 13:1–6; Devarim 5:29; 6:8; 28:14; Şemot 20:10; 21:24; Yehoşua 1:7; 23:6; Vayikra 4:13–14; Divre Hayamim Bet 19:8–11; Nehemya 8:7–8 ve 8:1–6. Devarim 5:29, bazı Hristiyan çevirilerinde 5:32 olarak numaralanır.

Yorum tarihi kaynakları: Mişna Avot 1:1; Mişna Eduyot 1:4–6; Mişna Sanhedrin 11:2; Şir Haşirim Rabba 1:2; Sifrei Devarim 154; Midraş Tannaim, Devarim 17:11.

Bu iddianın sayfası

231. İddia: Devarim 17’deki kararlar Kutsal Yazı olarak kaydedilmediği için sonraki rabbinik gelenek bağlayıcı değildir

Tora, yargıçlara anlaşmazlıkları çözme görevi verir. Tanah’ta ayrıca Moşe’nin bir soruyu doğrudan Tanrı’ya sorduğu ve cevap aldığı anlatılar bulunur. Bir mahkemenin Tora’ya göre verdiği kararla Tanrı’nın doğrudan bildirdiği sözün nasıl işlediği bu örneklerden anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora, yargıçlara anlaşmazlıkları çözme görevi verir. Tanah’ta ayrıca Moşe’nin bir soruyu doğrudan Tanrı’ya sorduğu ve cevap aldığı anlatılar bulunur. Bir mahkemenin Tora’ya göre verdiği kararla Tanrı’nın doğrudan bildirdiği sözün nasıl işlediği bu örneklerden anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Devarim 17’nin kohenlerin kararlarını Tanrı’nın bildirdiği yeni bir kutsal metin olarak kaydetmeyi emretmediğini söylerler. Devarim 4:2’deki Tora’ya ekleme yasağını da buna bağlarlar. Onlara göre bu iki ayet birlikte okunduğunda sonraki rabbinik öğretiler bağlayıcı sayılamaz.

Tanah’ın Cevabı:

Yetkili bir mahkeme, önündeki davada uyulması gereken bir karar verir. Vahiy, Tanrı’nın bildirdiği sözdür. Devarim 17, zor bir davada yetkili kişilerin kararına uyulmasını emreder. Kararların bağlayıcılığını, her birinin yeni Kutsal Yazı olarak kaydedilmesine bağlamaz.

Devarim 17:8–11’de çözülmesi güç bir yargı meselesi ortaya çıktığında kişi görevdeki kohenlere ve yargıca başvurur.

עַל־פִּי הַתּוֹרָה אֲשֶׁר יוֹרוּךָ וְעַל־הַמִּשְׁפָּט אֲשֶׁר־יֹאמְרוּ לְךָ תַּעֲשֶׂה: “Sana öğretecekleri Tora’ya ve sana söyleyecekleri hükme göre yapacaksın.” Karara neden uyulacağı ayette yazılıdır. Tora, bu kararı yetkili kişilerin vermesini ve halkın ona uymasını emreder.

Şemot 18:13–26’da görevlendirilen yargıçlar halkın davalarını çözer. Devarim 16:18–20 adaletle hüküm vermelerini emreder. Bu kararların her birinin Tanah’a eklenmesi gerektiği söylenmez. Bir kararın yazılması, sonraki kuşaklara aktarılması ve hangi durumda bağlayıcı olduğu ayrı meselelerdir.

Devarim 4:2’deki ekleme ve eksiltme yasağı da aynı Tora’dadır. “Tanrı yeni bir emir vahyetti” demekle, mevcut bir emrin anlaşmazlık konusu olan bir olayda nasıl uygulanacağını belirlemek farklıdır. Devarim 17 ikinci görevi yetkili yargı kurumuna verir.

Bamidbar 27:1–11’de Tselofhad’ın kızlarının miras talebiyle ilgili Moşe’nin izlediği yol anlatılır. Moşe meseleyi doğrudan Tanrı’ya sunar ve Tanrı’dan cevap alır. Devarim 17’de ise yetkili mahkeme, önüne gelen zor davada Tora’ya göre hüküm verir. Tselofhad’ın kızlarına verilen doğrudan ilahi cevap, her mahkeme kararının kendiliğinden yeni vahiy olduğu anlamına gelmez.

Devarim 12:21’de sıradan etin kesilmesi için “sana emrettiğim gibi” denir; pasaj bütün uygulama ayrıntılarını burada tekrar etmez. Sifrei Devarim 75 bu ifadeyi aktarılan kesim kurallarıyla ilişkilendirir. Bu rabbinik açıklama, kesimle ilgili ayrıntıların öğretildiğini söyler. Sonraki geleneğin her ayrıntısını tek bir ayetten çıkarmak için yeterli değildir. Ayet, daha önce verilen emre gönderme yapar. O emrin ayrıntılarını yeniden saymaz.

Sanhedrin 88b, bilginler arasındaki anlaşmazlıkların daha yüksek mahkemelere taşınmasını anlatır. Bava Metsia 59b’de Rabbi Yehoşua, göksel bir ses Rabbi Eliezer’i desteklediğinde “Tora göklerde değildir” der. Rabbinik anlatı, mahkemenin her görüş ayrılığında yeni bir ilahi bildirim beklemeden karar verdiğini gösterir.

Günümüzdeki her rabbinin kişisel görüşü vahiy değildir; bireysel bir karar verici ile Büyük Sanhedrin de aynı makam değildir. Tora kaynaklı hükümlerle rabbinik düzenlemeler arasında da ayrım yapılır. Rambam, Mamrim 1:1–2’de merkezi mahkemenin yorum ve karar yetkisini Devarim 17 ile ilişkilendirir.

Bir kararın Tanah’a eklenmemiş olması, Tora’nın kurduğu yargı düzeninde bağlayıcı olamayacağını göstermez. Devarim 17’de yetkili yargıcın hükmüne uymak için, hükmün yeni bir vahiy olarak kayda geçirilmesi şart koşulmaz.

Kaynaklar: Devarim 17:8–13, 4:2, 12:21, 16:18–20; Şemot 18:13–26; Bamidbar 27:1–11; Nehemya 8:7–8; Sifrei Devarim 75, 154; Sanhedrin 88b; Bava Metsia 59b; Rambam, Mişne Tora, Mamrim 1:1–2.

Bu iddianın sayfası