Misyoner İddiaları Arşivi

Yeşaya 53 dosyası

193. İddia: İsa’nın “kötüye direnmeyin” öğretisi Tanah’ın ruhuyla aynıdır

Tora kin tutmayı ve öç almayı yasaklar. Bir insanın tehlikedeki birini korumasını ve adaletin sağlanmasına yardım etmesini de ister. Bir saldırıyı durdurmakla daha sonra saldırgandan öç almak farklı davranışlardır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora kin tutmayı ve öç almayı yasaklar. Bir insanın tehlikedeki birini korumasını ve adaletin sağlanmasına yardım etmesini de ister. Bir saldırıyı durdurmakla daha sonra saldırgandan öç almak farklı davranışlardır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsa’nın “kötüye direnmeyin” sözünün Tora’nın kişisel ilişkilerde öğrettiği tutumu özetlediğini söylerler. David’in kendisini öldürmeye çalışan Şaul’u bağışlamasını ve Yosef’in kendisine kötülük yapan kardeşlerinden öç almamasını buna örnek gösterirler.

Tanah’ın Cevabı:

Tora kişisel öcü ve kin tutmayı yasaklar. Aynı zamanda insanı tehlikedeki kişiyi korumak ve adaleti sağlamakla yükümlü tutar. Kendisine yapılan bir kötülüğün intikamını almamak ile başkasına yapılan kötülüğü durdurmak farklı davranışlardır.

Vayikra 19:17–18 önce הוֹכֵחַ תּוֹכִיחַ אֶת־עֲמִיתֶךָ, “Arkadaşını mutlaka uyaracaksın”, ardından לֹא־תִקֹּם וְלֹא־תִטֹּר, “Öç almayacak ve kin tutmayacaksın” der. Aynı bölümde “Komşunu kendin gibi seveceksin” buyruğu bulunur. Vayikra 19:16 da başkasının kanı karşısında kayıtsız kalmayı yasaklar.

Mişle 20:22 kişisel kötülüğün karşılığını verme isteğine kapılmamayı öğütler. Mişle 25:21–22, düşman açsa ona ekmek, susamışsa su verilmesini söyler. Şemot 23:4–5, düşmanın kaybolmuş hayvanını geri götürmeyi ve yük altında kalan hayvanına yardım etmeyi emreder. Düşmana iyilik etme buyruğu Tora’da zaten vardır.

David, kendisini öldürmeye çalışan Şaul’u öldürme fırsatı bulduğu halde onu bağışlar (Şemuel Alef 24:5–8; 26:8–11). David, Şaul’dan uzaklaşıp kaçar. Böylece onu öldürmekten vazgeçerken kendisini saldırıdan korur. Yosef de kendisine kötülük yapan kardeşlerini daha sonra bağışlar (Bereşit 45:4–8; 50:15–21). Bu örneklerde kişisel intikamdan vazgeçmek, her tehlikeye karşı hareketsiz kalmak anlamına gelmez.

Tora adil yargıçlar atanmasını ve adaletin izlenmesini emreder (Devarim 16:18–20). Tanıklıkların araştırılmasını ve yalancı tanığın sorumluluğunu düzenler (19:15–21). Yeşaya 1:17, yetimin ve dulun savunulmasını ister. Mişle 24:11, ölüme götürülenlerin kurtarılmasını ister. Sanhedrin 73a da Vayikra 19:16’dan, tehlikedeki kişiyi kurtarma yükümlülüğünü açıklar.

Matta 5:38–42, “göz karşılığında göz” sözünün ardından yanağa vurulması, giysi istenmesi ve yol yürümeye zorlanma gibi kişisel durumları örnek verir. Şemot 21:23–25’teki “göz karşılığında göz” ise birine zarar verildiğinde uygulanacak hukukla ilgilidir.

Mişna Bava Kamma 8:1 ve Bavli Bava Kamma 83b–84a, bu hükmü mahkemenin belirlediği tazminat olarak açıklar. Tazminat, verilen zararın karşılanmasıdır. Kararı zarar gören kişi kendi öfkesiyle vermez.

Matta’daki söz kişisel intikamdan vazgeçme olarak okunduğunda, Tora’nın öç almayı yasaklayan buyruğuyla örtüşür. Bu söz, kötülüğü durdurmak için hiçbir durumda harekete geçmemek gerektiği şeklinde okunursa Tora’yla çatışır. Tora, tehlikedeki insanın korunmasını ve zarar verildiğinde adaletin sağlanmasını emreder.

Tanah kaynakları: Vayikra 19:16–18; Şemot 21:23–25 ve 23:4–5; Devarim 16:18–20 ve 19:15–21; Mişle 20:22, 24:11 ve 25:21–22; Yeşaya 1:17; Şemuel Alef 24:5–8 ve 26:8–11; Bereşit 45:4–8 ve 50:15–21. Rabbinik açıklamalar: Sanhedrin 73a; Mişna Bava Kamma 8:1; Bavli Bava Kamma 83b–84a. Karşılaştırılan Hristiyan kaynakları: Matta 5:38–42.

Bu iddianın sayfası

194. İddia: Maşiah’ın barış sözleri ile İsa’nın bölünme sözleri iki geliş sayesinde uzlaşır

Tanah, David soyundan gelecek kralın döneminde ulusların barış içinde yaşayacağını bildirir. Matta’da ise İsa, gelişinin aynı evin içindeki insanları bile birbirine düşüreceğini söyler. Bu iki metin arasında kurulan bağ, Tanah’ta vaat edilen barışın ne zaman ve nasıl gerçekleşeceği sorusunu doğurur.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tanah, David soyundan gelecek kralın döneminde ulusların barış içinde yaşayacağını bildirir. Matta’da ise İsa, gelişinin aynı evin içindeki insanları bile birbirine düşüreceğini söyler. Bu iki metin arasında kurulan bağ, Tanah’ta vaat edilen barışın ne zaman ve nasıl gerçekleşeceği sorusunu doğurur.

Bu iddiayı savunan Hristiyanlar, ailelerdeki bölünmeyi İsa’nın ilk gelişine, Tanah’ın vaat ettiği barışı ise ikinci gelişine bağlarlar. Onlara göre Maşiah ilk geldiğinde reddedilip öldürülecek, daha sonra dönerek barış krallığını kuracaktır.

Tanah’ın Cevabı:

Bu açıklama barışın geleceğe ertelendiği iki aşamalı bir anlatı kurar. Tanah’ın bu konudaki ayetlerinde, aynı Maşiah’ın önce öldürüleceği ve sonra dönüp yarım kalan işleri tamamlayacağı yazmaz. İleri sürülen çözümün kendisi, Tanah’tan gösterilmesi gereken ayrı bir iddiadır.

Zekeriya 9:9’da Siyon’a gelen kral alçakgönüllü ve eşeğe binmiş olarak anlatılır. Hemen sonraki ayette Efrayim’deki savaş arabalarının, Yeruşalayim’deki savaş atlarının ve savaş yayının ortadan kaldırılacağı söylenir. Kral וְדִבֶּר שָׁלוֹם לַגּוֹיִם, “uluslara barış bildirecek” ve egemenliği denizden denize uzanacaktır. Metin, geliş ile barış arasına bir ölüm ve yüzyıllar sonra ikinci geliş yerleştirmez.

Yeşaya 11:1–12’de Yişay’ın kökünden gelen yönetici adaletle hükmeder. Kötülük yargılanır, yeryüzü Tanrı bilgisiyle dolar ve İsrael’in dağılmışları toplanır. Yeremya 23:5–8’de David soyundan adil kralın günlerinde Yehuda kurtulur ve İsrael güven içinde yaşar. Yehezkel 37:21–28’de halkın birleşmesi, David soyundan yönetim ve kutsal yerin yeniden halk arasında bulunması birlikte anlatılır.

Yeşaya 2:2–4 ve Mika 4:1–4’te uluslar Siyon’dan Tora öğrenir ve artık savaş öğrenmez. Savaş eğitiminin sona ermesi, uluslar arasında yaşanacak bir değişikliktir. Ayetler barışı toplumların nasıl yaşayacağı üzerinden anlatır.

Matta 10:34’teki “barış değil kılıç getirdim” sözü, devamındaki aile içi ayrışmayla birlikte okunmalıdır. Oğul ile baba, kız ile anne ve gelin ile kayınvalide arasındaki çatışma Mika 7:6’da anlatılan, aynı evde bile güvenin bozulduğu dönemi hatırlatır. Mişna Sota 9:15 de bu ayeti Maşiah öncesindeki çözülmeyle ilişkilendirir. Fakat bir dönemden önce çatışma yaşanması, aynı Maşiah’ın önce gelip öleceğini ve sonra geri döneceğini söylemez.

Sanhedrin 98a, Daniel’deki bulutlarla geliş ile Zekeriya’daki eşeğe binmiş kralı iki ayrı geliş olarak açıklamaz. İsrael’in durumuna göre tek gelişin iki farklı biçimde olabileceğini anlatır. Sukka 52a’da öldürülen Maşiah ben Yosef ile Maşiah ben David ayrı kişilerdir. Bu yorumlar da Hristiyan öğretisindeki aynı kişinin ölümünden sonra ikinci kez gelişiyle aynı anlatıyı kurmaz.

Rambam, Maşiah adayının Tora’yı güçlendirmesi ve görevlerinde başarılı olması gerektiğini yazar. Bet HaMikdaş’ın, yani kutsal tapınağın kurulması ve sürgündekilerin toplanmasıyla Maşiah’ın kimliğinin kesinleşeceğini açıklar. Bu rabbinik açıklama da görevlerin gerçekleşmesine önem verir.

Gerçekleşmeyen vaatlerin ileride tamamlanacağı beklentisi, görevlerin gerçekleştiğini veya Tanah’ın iki geliş öğrettiğini kanıtlamaz. Peygamberler barışı, adaleti ve halkın toplanmasını vaat eder. İkinci geliş iddiası bu vaatleri geleceğe erteler. Zekeriya’nın kralın gelişiyle birlikte anlattığı barışın gerçekleştiğini göstermez.

Tanah kaynakları: Zekeriya 9:9–10; Yeşaya 2:2–4 ve 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28; Mika 4:1–4 ve 7:6. Rabbinik yorumlar: Mişna Sota 9:15; Sanhedrin 98a; Sukka 52a; Rambam, Mişne Tora, Melahim 11:3–4. Karşılaştırılan Hristiyan kaynakları: Matta 10:34–37; Luka 12:51–53.

Bu iddianın sayfası

195. İddia: Dünya çapındaki Hristiyanlık Yeşaya 49’daki uluslara ışık kehanetini gerçekleştirir

Yeşaya 49’da Tanrı, kuluna hem İsrael’i toplama hem de uluslara ışık olma görevi verir. Bu iki görev aynı konuşmada yer alır. Bir dinin dünyaya yayılmasının bu sözleri karşılayıp karşılamadığına bakmak için, ayetin her iki görevden ne anladığını görmek gerekir.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yeşaya 49’da Tanrı, kuluna hem İsrael’i toplama hem de uluslara ışık olma görevi verir. Bu iki görev aynı konuşmada yer alır. Bir dinin dünyaya yayılmasının bu sözleri karşılayıp karşılamadığına bakmak için, ayetin her iki görevden ne anladığını görmek gerekir.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yeşaya 49’daki kulun Maşiah olduğunu ve İsrael’den beklediği karşılığı bulamadığını söylerler. Onlara göre bunun üzerine kul uluslara ışık olarak gönderilmiştir. Hristiyanlığın dünyaya yayılmasını, İsa’nın bu görevi tamamladığına kanıt sayarlar.

Tanah’ın Cevabı:

Yeşaya 49:6, kulun uluslara ışık olmasından söz eder. Aynı ayet, Yaakov’un kabilelerinin ayağa kaldırılmasını ve İsrael’den sağ kalanların geri getirilmesini de bildirir. Hristiyanlık geniş bir coğrafyaya yayılmıştır. Ayetteki görevlerin yerine geldiğini göstermek için İsrael’in geri getirilip getirilmediğine de bakılır.

Bölümün üçüncü ayetinde Tanrı kula עַבְדִּי־אָתָּה יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר־בְּךָ אֶתְפָּאָר, “Sen kulumsun, İsrael; seninle yüceleceğim” der. 49:5–6’da ise kulun Yaakov’u geri getirmesi ve İsrael’i toplaması anlatılır.

Kulun İsrael diye adlandırılması ile İsrael’i toplamakla görevlendirilmesi birlikte açıklanmalıdır. Bazı yorumcular burada halk adına hareket eden sadık bir kul görür. Bazıları ise görevi bir peygamberle veya halkın başka bir temsilcisiyle ilişkilendirir.

49:6’da לְהָקִים אֶת־שִׁבְטֵי יַעֲקֹב וּנְצוּרֵי יִשְׂרָאֵל לְהָשִׁיב, “Yaakov’un kabilelerini ayağa kaldırmak ve İsrael’in korunmuş olanlarını geri getirmek” denir. Ardından וּנְתַתִּיךָ לְאוֹר גּוֹיִם לִהְיוֹת יְשׁוּעָתִי עַד־קְצֵה הָאָרֶץ, “Seni uluslara ışık yapacağım; kurtuluşum yeryüzünün ucuna kadar ulaşsın” sözü gelir. Yeşuati, “benim kurtuluşum” demektir. Ayette konuşan Tanrı, kendi kurtarışının yeryüzünün ucuna kadar ulaşacağını söyler. Bu söz İsa’nın adı olarak kullanılmaz.

Raşi, bölümün konuşanını peygamberlikle ilişkilendirir ve uluslara ışık sözünü kurtuluş haberinin duyurulması üzerinden açıklar. Bu, kulun kimliği hakkında bir Yahudi yorumudur. Ayet, İsrael’in geri getirilmesiyle uluslara ulaşan kurtuluşu aynı görev içinde anlatır. Bu görevi üstlenen kişi olarak İsa’nın adı geçmez.

Yeşaya 49:8–9 ülkenin yeniden kurulmasını ve tutsakların serbest bırakılmasını anlatır. 60:1–4’te uluslar Siyon’un ışığına gelirken oğulları ve kızları da uzaktan toplanır. Devarim 4:6–8’de İsrael’in Tora’yı yaşaması ulusların gözünde bilgelik olarak görülür.

Yeşaya 2:2–4’te uluslar Siyon’dan Tora öğrenir ve artık savaş öğrenmez. Zekeriya 8:20–23’te halklar Yeruşalayim’de Tanrı’yı arar ve İsrael’le birlikte olduğunu söyler. Peygamberler, ulusların Tora öğrenmesini, savaşı bırakmasını ve Yeruşalayim’de Tanrı’yı aramasını anlatırlar. Bir kişinin adının veya dini bir mesajın yayılması, bu olayların gerçekleştiğini göstermez.

İsa hakkında haberin farklı halklara ulaşması ile Yeşaya 49’daki kulun kimliği ve bütün görevlerinin gerçekleşmesi ayrı sorulardır. Ayetin “uluslara ışık” sözünü, aynı cümledeki İsrael’in geri getirilmesi görevinden ayırmak ayette kula verilen görevin bir kısmını dışarıda bırakır. Hristiyanlığın yayılması, Yeşaya’nın aynı kula verdiği bu görevlerin gerçekleştiğine veya kulun İsa olduğuna kanıt olamaz.

Tanah kaynakları: Yeşaya 49:1–9; Yeşaya 2:2–4, 11:9–12 ve 60:1–4; Devarim 4:6–8; Zekeriya 8:20–23. Yorum: Raşi, Yeşaya 49:1 ve 49:6.

Bu iddianın sayfası

196. İddia: Matta 16:28’deki yakın “krallık” sözü dönüşüm sahnesiyle gerçekleşmiştir

Matta 16’da İsa, orada bulunanlardan bazılarının ölmeden önce İnsanoğlu’nun krallığıyla gelişini göreceğini söyler. Bir sonraki bölümde üç öğrenci onunla bir dağa çıkar ve görünüşünün değiştiğini görür. Matta’daki bu sahneye dönüşüm denir.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Matta 16’da İsa, orada bulunanlardan bazılarının ölmeden önce İnsanoğlu’nun krallığıyla gelişini göreceğini söyler. Bir sonraki bölümde üç öğrenci onunla bir dağa çıkar ve görünüşünün değiştiğini görür. Matta’daki bu sahneye dönüşüm denir.

Bu yorumu savunan Hristiyanlar, dağdaki dönüşümün bu sözden yalnız altı gün sonra anlatılmasına dikkat çekerler. Öğrencilerin dağda gördüklerini İnsanoğlu’nun krallığıyla gelişi olarak okurlar. Onlara göre böylece Matta 16:28’de verilen söz gerçekleşmiştir.

Tanah’ın Cevabı:

Matta 17’de dönüşüm sahnesinin Matta 16:28’deki sözün hemen ardından gelmesi, Hristiyan yorumunda bu iki olayın neden birbirine bağlandığını açıklar. Üç öğrenci dağda bir görüm, yani olağan dışı bir görüntü yaşar. Tanah’ta vaat edilen krallığın kurulup kurulmadığını anlamak için peygamberlerin bu krallıkla birlikte nelerin olacağını söylediklerine bakılır.

Matta 16:27’de İnsanoğlu’nun melekleriyle geleceği ve herkese yaptıklarına göre karşılık vereceği söylenir. 16:28’de ise orada duranlardan bazılarının ölmeden önce onun krallığıyla gelişini göreceği bildirilir. Bir ayet geliş sırasında herkese yaptıklarına göre karşılık verileceğini, öteki de oradakilerden bazılarının bu gelişi göreceğini söyler. Dağda anlatılan olayın her iki sözle ilişkisine bakmak gerekir.

Matta 17:1–9’da altı gün sonra üç öğrenci İsa’yla dağa çıkar. İsa’nın yüzünün parladığı, Moşe ve Eliyahu’nun göründüğü, buluttan bir ses geldiği anlatılır. Markos 8:38–9:8 ve Luka 9:26–36 da benzer biçimde yakınlık sözüyle dönüşüm sahnesini art arda verir. Bu sıra, Hristiyanların iki anlatıyı birbirine bağlamasının metinsel dayanağıdır.

Dağdaki sahneyi gelecekteki krallığın görkeminin önceden gösterilmesi olarak okuyanlar vardır. Sahnede bütün halklara hükmeden bir krallığın kurulması veya Matta 16:27’de olduğu gibi herkese yaptıklarına göre karşılık verilmesi anlatılmaz. Bir görümde geleceğin gösterilmesi, o olayın dünyada gerçekleştiğini göstermez.

Daniel 7:13–14’te insan görünümündeki figür Atik Yomin’in, yani Günleri Eskiden Beri Var Olan’ın önüne gelir ve kendisine שָׁלְטָן וִיקָר וּמַלְכוּ, “egemenlik, görkem ve krallık” verilir. Bu yönetim, halkları ve ulusları kapsar. Egemenlik, yönetme gücü demektir.

Daniel 7:27’de göğün altındaki krallığın Yüceler Yücesi’nin kutsallarının halkına verileceği bildirilir. Daniel’in anlattığı olay, göğün altındaki yönetimin el değiştirmesidir.

Yeşaya 11:1–12 adaletli yönetim, İsrael’in toplanması ve Tanrı bilgisinin yayılmasını anlatır. Yeremya 23:5–8 halkın güvenliğini bildirir. Yehezkel 37:21–28 halkın birleşmesini ve kutsal yerin yeniden kurulmasını anlatır. Matta 17’deki üç kişilik sahne bu tarihsel sonuçların gerçekleştiğini söylemez.

Malaki 3:20’de, bazı Hristiyan baskılarında 4:2’de, Tanrı’nın adından korkanlar için kanatlarında şifa bulunan “doğruluk güneşi”nin doğacağı söylenir. Malaki’nin güneş benzetmesi gelecekte iyileşme ve iyilik yaşanacağını söyler. Ayette Maşiah’ın yüzünün güneş gibi parlayacağı yazmaz. Matta’daki parlak yüz ile bu güneş imgesi arasında benzerlik kurulması, Maşiah krallığı için verilen vaatlerin gerçekleştiğini göstermez. Matta 17’de üç öğrencinin gördüğü sahne, Tanah’ın dünyada kurulacağını bildirdiği krallığın yerine geçmez.

Hristiyan metinleri: Matta 16:27–28 ve 17:1–9; Markos 8:38–9:8; Luka 9:26–36. Tanah kaynakları: Daniel 7:13–14, 18 ve 27; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28; Malaki 3:20.

Bu iddianın sayfası

197. İddia: Matta 24:34’teki “bu nesil” gelecekteki incir ağacı neslidir

Matta 24’te İsa incir ağacının yaprak vermesini yazın yaklaştığını anlamaya örnek gösterir. Ardından “bu nesil” geçmeden anlattığı olayların gerçekleşeceğini söyler. Burada iki soru vardır. İncir ağacı neyi anlatır ve “bu nesil” sözü hangi insanları kapsar?

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Matta 24’te İsa incir ağacının yaprak vermesini yazın yaklaştığını anlamaya örnek gösterir. Ardından “bu nesil” geçmeden anlattığı olayların gerçekleşeceğini söyler. Burada iki soru vardır. İncir ağacı neyi anlatır ve “bu nesil” sözü hangi insanları kapsar?

Bu yorumu savunan Hristiyanlar, incir ağacını İsrael’le, ağacın yeniden yapraklanmasını da İsrael’in gelecekte Tanrı’ya dönüşüyle ilişkilendirirler. Bu yüzden Matta 24:34’teki “bu nesil” sözünü, İsa’nın karşısındaki dinleyicilerden sonraki bir çağda yaşayıp bu dönüşü görecek insanlara bağlarlar.

Tanah’ın Cevabı:

Matta 24:32–33’te incir ağacının yapraklanması, yazın yaklaştığını gösteren bir örnektir. Ardından dinleyicilere, anlatılan belirtileri gördüklerinde beklenen olayın yakın olduğunu anlamaları söylenir. İsa, ağacın yapraklarını görünce yazın yaklaştığının anlaşılmasını, bir olayın belirtilerinden onun yaklaştığını anlamaya benzetir. Metin ağacı İsrael, yaprakları da İsrael’in Tanrı’ya dönüşü diye tanımlamaz.

Luka 21:29’daki paralel anlatı Ἴδετε τὴν συκῆν καὶ πάντα τὰ δένδρα, “İncir ağacına ve bütün ağaçlara bakın” der. Ağaçların yapraklanması yazın yaklaştığını gösterir. Bu örnekteki açık ilişki, görülen belirti ile yaklaşan mevsim arasındadır.

Tanah’ta incir farklı bağlamlarda İsrael’le ilişkilendirilir. Hoşea 9:10 ataları ilk incirlere benzetir. Yeremya 24, iki incir sepetiyle Yehuda halkı içindeki farklı grupları anlatır. Mika 7:1–2 meyve arayan birinin örneğiyle doğru insanların yokluğunu, Yoel 2:22 ise ağacın ürün vermesiyle ülkenin bereketini anlatır. Bu farklı kullanımlar, incirin geçtiği her ayette aynı anlama geldiğini göstermez.

İddiaya kaynak olarak gösterilen Yeşaya 30:17’de ise incir ağacı bulunmaz. Ayet, insanların korkuyla kaçmasını ve geride kalanların dağ başındaki direğe veya sancağa benzemesini anlatır. Bu ayet, incir ağacının İsrael’in ruhsal dönüşü için kullanıldığını göstermez.

İsrael’in Tanrı’ya gelecekte dönüşü Tanah’ta ayrıca bildirilir. Devarim 30:1–10 sürgünden sonra dönüşü, Hoşea 3:4–5 Tanrı’yı ve David’i aramayı, Yehezkel 36:24–28 halkın yeni bir yürek alıp Tanrı’nın hükümlerine uyacağını anlatır. Bu vaatlerin varlığı, Matta’daki incir ağacının mutlaka onları temsil ettiğini tek başına kanıtlamaz.

Matta 24:34’te οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεὰ αὕτη ἕως ἂν πάντα ταῦτα γένηται, “Bütün bunlar gerçekleşinceye kadar bu nesil kesinlikle geçmeyecek” denir. Hē genea hautē “bu nesil” demektir. Matta 23:36’da aynı ifade o sırada konuşmayı dinleyenlerle ilgilidir. 24:33’te de öğrencilere “siz bütün bunları gördüğünüzde” diye seslenilir. Gelecekteki başka bir neslin kastedildiği yorumu ayrıca gerekçelendirilmelidir.

Matta 24:2’deki Tapınak yıkımı MS 70’teki Yeruşalayim yıkımıyla ilişkilendirilir. Bu olay, 24:4–31’de gökte görüleceği söylenen belirtilerin ve İnsanoğlu’nun gelişinin aynı biçimde gerçekleştiğini kendiliğinden göstermez. Devarim 18:20–22 de Tanrı adına bildirilen bir sözün gerçekleşmesini peygamberlik iddiasını sınamak bakımından ele alır. Bir sözün gerçekleştiğini söyleyebilmek için önce hangi olayın hangi zamanda beklendiği belirlenir. İncir ağacının yapraklanması, “bu nesil” sözünü gelecek bir nesle taşımak için gereken dayanağı vermez.

Hristiyan metinleri: Matta 24:2–34 ve 23:36; Markos 13:28–30; Luka 21:29–32. Tanah: Hoşea 9:10; Yeremya 24; Mika 7:1–4; Yoel 2:22; Yeşaya 30:17; Devarim 18:20–22 ve 30:1–10; Hoşea 3:4–5; Yehezkel 36:24–28.

Bu iddianın sayfası

198. İddia: “Haşem Elohim” adı “güçlü kişiler olacak olan” anlamına gelir ve Tanrı’nın çok sayıda yüceltilmiş kişide görünme amacını bildirir

Tora’da Haşem ve Elokim adları birlikte kullanılır. Bereşit, insanın yaratılışını anlatırken bu adlarla birlikte “biçimlendirdi” fiilini kullanır. Adların anlamını incelerken hem sözcüklerin nasıl kurulduğuna hem de cümlede nasıl kullanıldığına bakılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora’da Haşem ve Elokim adları birlikte kullanılır. Bereşit, insanın yaratılışını anlatırken bu adlarla birlikte “biçimlendirdi” fiilini kullanır. Adların anlamını incelerken hem sözcüklerin nasıl kurulduğuna hem de cümlede nasıl kullanıldığına bakılır.

Bu iddiayı savunan Hristiyanlar, “Haşem Elohim” sözünü yaklaşık olarak “güçlü kişiler olacak olan” diye çevirirler. Bu çeviriden yola çıkarak Tanrı’nın gelecekte kendisini çok sayıda yüceltilmiş varlıkta göstermek istediğini ileri sürerler.

Tanah’ın Cevabı:

יְהוָה אֱלֹהִים, Haşem Elokim, Tora’da birlikte kullanılan Tanrı adlarıdır. Bu ifade İbranicede “güçlü kişiler olacak olan” diye kurulmuş bir cümle değildir. Gelecekte birçok insanın yüceltileceği veya Tanrı’nın kendisini onlarda göstereceği iddiası, bu iki sözcüğün cümlede nasıl kullanıldığına bakılarak doğrulanamaz.

Bereşit 1:1’de בְּרֵאשִׁית בָּרָא אֱלֹהִים, “Başlangıçta Tanrı yarattı” denir. Bara, “yarattı” demektir ve burada tekil bir fiildir. Elokim’in sonundaki -im, İbranicede çoğul sözcüklerde de görülen bir ektir. Bu cümlede ise İsrael’in Tanrısı için “yarattılar” biçimi yerine “yarattı” kullanılır. Fiilin biçimi, cümlenin öznesini anlamaya yardım eder. Cümlenin öznesi, tekil olarak anılan Tanrı’dır. Tanrı hakkında başka sorular bu tek ayrıntıyla çözülmez.

Bereşit 2:7’de וַיִּיצֶר יְהוָה אֱלֹהִים אֶת־הָאָדָם, “Haşem Elokim insanı biçimlendirdi” denir. Vayitser, “biçimlendirdi” demektir ve yine tekil bir fiildir. Metin insanın yaratılışını anlatırken işi yapanın Haşem Elokim olduğunu söyler. Bu adları gelecekte ortaya çıkacak birçok kişiden söz eden bir cümle gibi kullanmaz.

Şemot 3:14’te אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה, ehye aşer ehye sözü bulunur. Ehye “olacağım” veya “var olacağım” biçiminde açıklanabilir. Tanrı’nın adıyla bu fiil arasındaki ilişki tartışılır. Ehye, konuşan kişinin kendi varlığından söz ettiği bir fiildir. Fiilin Tanrı’nın adıyla ilişkisi, Elokim’in bu cümlede “çok sayıda güçlü kişi” anlamına geldiğini göstermez.

Elohim sözcüğü bağlama göre farklı kullanımlara sahiptir. Şemot 7:1’de Tanrı, Moşe’yi Firavun karşısında elohim yaptığını ve Aharon’un onun peygamberi olacağını söyler. Burada Moşe’ye görev ve yetki verilir. Aynı sözcüğün insan için kullanılması, Moşe’nin yaratıcı Tanrı olduğu anlamına gelmez.

İnsan Tanrı’nın suretinde yaratılmıştır (Bereşit 1:26–27). Bu söz insanın Tanrı’nın özüne dönüşeceğini söylemez. Devarim 4:12, 15–16, İsrael’in Sinay’da ses işittiğini ve bir suret, yani gözle görülebilen bir biçim görmediğini anlatır. Ardından böyle bir biçimin yapılmasını yasaklar.

Şelomo da göklerin Tanrı’yı içine alamayacağını söyler (Melahim Alef 8:27). Yehezkel 1:26–28’de görülenler “benzerlik” ve “görünüş” sözcükleriyle aktarılır. Peygamber gördüğü sahneyi benzetmelerle anlatır. Peygamber bu benzetmelerle Tanrı’ya beden yüklemez.

Yeşaya 43:10’da לְפָנַי לֹא־נוֹצַר אֵל וְאַחֲרַי לֹא יִהְיֶה, “Benden önce bir tanrı oluşmadı, benden sonra da olmayacak” denir. Devarim 6:4 Tanrı’nın birliğini bildirir. Tanrı’nın insanlarla konuşması, onlara iradesini bildirmesi ve onları yüceltmesi, O’nun özünün insan bedeni olduğu veya yeni tanrıların oluşacağı anlamına gelmez. Bereşit’teki tekil fiiller ve Yeşaya’nın açık sözü, “güçlü kişiler olacak olan” çevirisini desteklemez.

Tanah kaynakları: Bereşit 1:1, 1:26–27 ve 2:4–7; Şemot 3:14 ve 7:1; Devarim 4:12, 15–16 ve 6:4; Melahim Alef 8:27; Yehezkel 1:26–28; Yeşaya 43:10, 44:6 ve 45:5–6.

Bu iddianın sayfası

199. İddia: İnsanların gelecekte bedenleriyle dirilecek olması, Tanrı’nın da fiziksel bir bedeni olduğunu gösterir

Tanah, ölülerin yeniden yaşamasından ve insanın Tanrı’nın suretinde yaratılmasından söz eder. İlk söz insanın ölümden sonra ne yaşayacağı, ikincisi Tanrı ile insan arasındaki benzerliğin ne anlama geldiğiyle ilgilidir. Bu benzerliğin neyi kapsadığı, Tanah’ın Tanrı hakkında söylediği diğer sözlerle birlikte anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tanah, ölülerin yeniden yaşamasından ve insanın Tanrı’nın suretinde yaratılmasından söz eder. İlk söz insanın ölümden sonra ne yaşayacağı, ikincisi Tanrı ile insan arasındaki benzerliğin ne anlama geldiğiyle ilgilidir. Bu benzerliğin neyi kapsadığı, Tanah’ın Tanrı hakkında söylediği diğer sözlerle birlikte anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, doğru insanların gelecekte bedenleriyle dirileceğini ve Tanrı’ya benzeyeceğini söylerler. Tanrı’nın bedeni olmasaydı insanın alacağı ödülün de bedensiz olması gerektiğini ileri sürerler. Buradan Tanrı’nın fiziksel bir bedene sahip olduğu sonucunu çıkarırlar.

Tanah’ın Cevabı:

Tanah ölülerin yeniden yaşamasından söz eder. Fakat dirilen insanın bedene sahip olması, onu dirilten Tanrı’nın da bedene sahip olduğunu göstermez. İnsan yaratılmış bir varlıktır. Diriliş, yaratılmış insanın başına gelecek bir olayı anlatır. Tanrı’ya fiziksel beden yüklemek için Tanah’tan ayrıca bir dayanak gösterilmesi gerekir.

Daniel 12:2’de וְרַבִּים מִיְּשֵׁנֵי אַדְמַת־עָפָר יָקִיצוּ, “Toprağın tozunda uyuyanların birçoğu uyanacak” denir. Daniel 12:13’te peygamberin günlerin sonunda payı için ayağa kalkacağı söylenir. Yeşaya 26:19’da da ölülerin yaşamasından ve kalkmasından söz edilir. Bu ayetlerde uyuyan, uyanan ve ayağa kalkan insandır. İnsanın dirilişini anlatan bu sözler Tanrı’ya beden yüklemez.

Yehezkel 37’deki kuru kemikler görümü, peygamber tarafından şöyle açıklanır: הָעֲצָמוֹת הָאֵלֶּה כָּל־בֵּית יִשְׂרָאֵל הֵמָּה, “Bu kemikler bütün İsrael Evi’dir” (37:11). Görüm, yani peygamberin gördüğü olağan dışı sahne, umudunu yitirmiş halkın yeniden ayağa kalkmasını anlatır. Kemiklerin canlanması diriliş düşüncesiyle de ilişkilendirilebilir. Görüm Tanrı’nın bedenli olduğunu bildirmez.

Bereşit 1:26–27, insanın Tanrı’nın suretinde yaratıldığını bildirir. Benzerliğin hangi bakımdan kurulduğuna da bakmak gerekir. Ayet Tanrı’nın insan yüzü, kolları veya bacakları olduğunu söylemez. Devarim 4:12 ve 15’te İsrael’in Sinay’da bir ses duyduğu, ancak hiçbir suret, yani gözle görülen bir biçim görmediği söylenir. Devamında böyle bir suret yapılması yasaklanır.

Şelomo, göklerin göğünün bile Tanrı’yı içine alamayacağını söyler (Melahim Alef 8:27). Hoşea 11:9’da Tanrı, “Ben Tanrı’yım, insan değilim” der. Yehezkel 1:26–28’deki görüm ise “benzerlik” ve “görünüş” sözcükleriyle anlatılır. Peygamber gördüğü sahnenin neye benzediğini tarif eder. Bu tarif Tanrı’nın kendi bedenine ilişkin bir açıklama olarak verilmez.

Saadia Gaon, Emunot ve-Deot eserinde Tanrı’ya bir beden yüklenmesini reddeder. Aynı eserde ölülerin dirilişini de savunur. Bu, iki öğretinin birlikte nasıl kabul edildiğine dair açık bir Yahudi düşüncesi örneğidir. Bir insanın bedeniyle dirileceğini söylemek, Tanrı’nın da et ve kemikten oluştuğu sonucunu vermez. İddia, dirilen insan için söylenen özelliği onu dirilten Tanrı’ya aktarmaktadır.

Tanah kaynakları: Daniel 12:2–3 ve 12:13; Yeşaya 26:19; Yehezkel 1:26–28 ve 37:1–14; Bereşit 1:26–27; Devarim 4:12–19; Yeşaya 40:18, 25; Bamidbar 23:19; Hoşea 11:9; Melahim Alef 8:27; İyov 19:25–27. Yorum: Saadia Gaon, Emunot ve-Deot, II ve VII. bölümler.

Bu iddianın sayfası

200. İddia: Malkitsedek’in soyağacının verilmemesi İsa’nın David soyunun kanıtlanmasını gereksiz kılar

Bereşit’te Malkitsedek, Şalem’in kralı ve Yüce Tanrı’nın koheni, yani kutsal hizmet görevlisi olarak tanıtılır. Ailesinin kim olduğu söylenmez. Tanah’ın başka yerlerinde ise David’in tahtına kimin oturacağı ve Aharon’un soyunun hangi görevi yapacağı açıklanır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Bereşit’te Malkitsedek, Şalem’in kralı ve Yüce Tanrı’nın koheni, yani kutsal hizmet görevlisi olarak tanıtılır. Ailesinin kim olduğu söylenmez. Tanah’ın başka yerlerinde ise David’in tahtına kimin oturacağı ve Aharon’un soyunun hangi görevi yapacağı açıklanır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Malkitsedek’in soyağacı verilmeden kohen olarak tanınmasını İsa için örnek gösterirler. Onlara göre İsa’nın kohenliği de soyunun nasıl belgelendiğine bağlı değildir. Buradan İsa’nın David soyundan geldiğini kanıtlamanın da gerekli olmadığı sonucunu çıkarırlar.

Tanah’ın Cevabı:

Bereşit 14:18–20, Malkitsedek’i Şalem kralı ve Yüce Tanrı’nın koheni olarak tanıtır. Anne ve babasının adları veya soyağacı verilmez. Avraam ondan kutsama alır ve ona onda bir verir. Bereşit Malkitsedek’in anne babasının kim olduğunu açıklamaz. Bu sessizlikten onun anne babası olmadığı veya başka görevler için soy şartının kaldırıldığı sonucu çıkmaz.

Malkitsedek, David’den önce yaşamıştır ve David’in tahtını talep etmez. David’e verilen krallık vaadi ise belirli bir soydan söz eder. Şemuel Bet 7:12’de Tanrı, David’den sonra אֲשֶׁר יֵצֵא מִמֵּעֶיךָ, “senin içinden çıkacak” soyunu yükselteceğini ve krallığını kuracağını bildirir. Bir kişinin soyunun anlatılmaması, başka bir krallığın belirli bir aileye verilmesi hakkındaki sözü ortadan kaldırmaz.

Tanah’ın bir soy kaydını verdiği yerde ondan hangi sonucu çıkardığı da önemlidir. Divre HaYamim, David’in oğullarını belirler ve Şelomo’nun Tapınağı yapacak kişi olarak seçilmesini ayrı bir yerde anlatır. Malkitsedek’in görevi, Bereşit’te kendi dönemindeki Şalem’e bağlanır. Bereşit, onun Şalem’deki krallığını ve Avraam’a verdiği kutsamayı kaydeder. İki görevin nasıl tanımlandığı, anlatıların kendi cümleleriyle belli olur. (Divre HaYamim Alef 28:4–7).

Yeşaya 11:1, David’in babası Yişay’ın kütüğünden çıkacak filizi anlatır. Yeremya 23:5, David’in soyundan çıkacak doğru dalı anlatır. Tehilim 132:11’de de David’in bedeninin meyvesinden birinin tahtına oturacağı söylenir. David soyuna ilişkin krallık iddiası, bu vaatlerdeki soy ve yönetim koşullarını karşılamalıdır.

Tehilim 110:4’te אַתָּה־כֹהֵן לְעוֹלָם עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק, “Melkitsedek düzenine göre sonsuza dek kohensin” sözü bulunur. Bu ayetin kime ve nasıl uygulandığı yorumlarda tartışılır. Malkitsedek’le yapılan bir kohenlik karşılaştırması, David’in krallığına ilişkin soy vaadinin kaldırıldığını söylemez.

Tora’da kohenlik için de belirli bir düzen vardır. Şemot 28:1, Aharon ile oğullarını kohenlik hizmetine ayırır. Bamidbar 18:1–7, bu hizmetin kimin sorumluluğunda olduğunu ve sınırlarını açıklar. Bereşit, Malkitsedek’in kendi zamanında yaptığı görevi anlatır. Şemot ve Bamidbar, daha sonra Aharon ve oğullarına hizmet için verilen buyrukları kaydeder. Bereşit’te bir soyağacının verilmemesi, açıkça bildirilen bu buyrukların sona erdiğini göstermez.

Yeremya 33:17–18 David’in krallığı ile Levili kohenlerin hizmetini birlikte anar. Malkitsedek’in anne babasının adının verilmemesi, İsa’nın kohenliği veya David hanedanıyla ilişkisi hakkındaki iddiaları kanıtlamaz. Yeremya iki görevi aynı yerde ayrı ayrı anarak her ikisini de korur. Bu yüzden Malkitsedek örneği, ne İsa’nın kohenlik iddiasını ne de David soyu şartının ortadan kalktığını kanıtlar.

Tanah kaynakları: Bereşit 14:18–20; Tehilim 110:1–4 ve 132:11; Şemuel Bet 7:12–16; Divre HaYamim Alef 17:11; Yeşaya 11:1; Yeremya 23:5–6 ve 33:17–18; Şemot 28:1; Bamidbar 18:1–7.

Bu iddianın sayfası

201. İddia: Yair, Şeşan ve Hiram örnekleri David soyunun anne üzerinden geçebileceğini kanıtlar

Tanah, ailelerin kaydını tutarken bazı kişilerin annelerini ve annelerinin hangi aileye bağlı olduğunu da belirtir. Yair, Şeşan’ın ailesi ve Hiram hakkında böyle bilgiler vardır. Bu kayıtların anlamı, her birinde bir akrabalığın mı, bir mirasın mı, yoksa bir yönetim hakkının mı söz konusu olduğuna bakılarak anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tanah, ailelerin kaydını tutarken bazı kişilerin annelerini ve annelerinin hangi aileye bağlı olduğunu da belirtir. Yair, Şeşan’ın ailesi ve Hiram hakkında böyle bilgiler vardır. Bu kayıtların anlamı, her birinde bir akrabalığın mı, bir mirasın mı, yoksa bir yönetim hakkının mı söz konusu olduğuna bakılarak anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yair’in Menaşe’yle akrabalığını, Şeşan’ın ailesinin kızı üzerinden sürmesini ve Hiram’ın annesinin kabilesiyle tanıtılmasını örnek gösterirler. Bu örneklerden bir kişinin soyunun anne üzerinden de belirlendiği sonucunu çıkarırlar. Onlara göre bu kayıtlar, İsa’nın David soyuna ilişkin itirazları geçersiz kılar.

Tanah’ın Cevabı:

Tanah, anne tarafından akrabalığı, kadınların miras almasını ve ailelerin kızları üzerinden devamını anlatır. Bir kadının çocuğuyla akrabalığının kaydedilmesi, bir kızın toprak mirası alması ve birine taht hakkının verilmesi farklı hukuki sonuçlar doğurur. İddiadaki örnekler, David tahtının anne üzerinden nasıl aktarılacağına ilişkin bir hüküm vermez.

Divre HaYamim Alef 2:21–23’te Yehuda soyundan Hetsron, Menaşe soyundan Mahir’in kızıyla evlenir. Oğulları Seguv’un da Yair adında bir oğlu olur. Böylece Mahir’in kızı, Yair’in babaannesidir.

Bamidbar 32:41’de Yair “Menaşe oğlu” olarak anılır. Yair’in Menaşe bağlantısı babaannesi üzerinden kurulur. Buna rağmen soy listesi babası Seguv’u ve babasının babası Hetsron’u da kaydeder. Radak bu kaydın nasıl anlaşılacağına dair farklı açıklamalar aktarır. Yair’in anılma biçimi, David krallığının anne üzerinden aktarılacağına ilişkin bir kural koymaz.

Divre HaYamim Alef 2:34–35, Şeşan’ın oğulları olmadığını, kızını Mısırlı hizmetkarı Yarha ile evlendirdiğini ve onlardan Atay’ın doğduğunu söyler. Aynı bölümde 2:31’de Şeşan ve Ahlay da soy listesinde anılır. Soy listesi Şeşan’ın kızından doğan torununu kaydeder. Ayet, bu akrabalığın torunlara bir kabile üyeliği veya krallık makamı verdiğini söylemez.

Hiram’ın annesi Melahim Alef 7:13–14’te Naftali ile, Divre HaYamim Bet 2:13–14’te ise Dan ile ilişkilendirilir. Bu iki ifadenin ve aile bağlarının nasıl anlaşılması gerektiği ayrıca tartışılır. Her iki kayıtta da Hiram tunç işleyen bir ustadır. Tanıtıldığı görev krallıkla ilgili değildir. Annesinin kökeninin belirtilmesi tahtın kimden kime geçtiği hakkında tek başına bir hüküm oluşturmaz.

Tselofhad’ın kızları, oğul bulunmadığında babalarının mirasını alır (Bamidbar 27:1–11). Bamidbar 36:6–9, kabile toprağının başka kabileye geçmemesiyle ilgili evlilik düzenini açıklar. Bu olay mülk ve kabile mirasına ilişkindir. Rabbinik kaynaklar, kuralın kime uygulandığını ve belirli bir kuşakla sınırlı olup olmadığını ayrıca tartışır.

Bamidbar 1:18’de kayıtlar “babalarının evlerine göre” düzenlenir. Bava Batra 109b bu sözü aile ve miras hukuku bağlamında ele alır. Rabbinik hukuk, bir çocuğun Yahudi sayılıp sayılmadığını da anneyle ilişkilendirir. Yahudi sayılmak, annenin kabilesine kaydolmak ve bir ailenin taht hakkını almak farklı hükümlere bağlıdır.

Şemuel Bet 7:12–16, David’den çıkacak soy ve krallık hakkında söz verir. Yeremya 23:5–6 David’e çıkarılacak adil kralı anlatır. Yair, Şeşan ve Hiram’ın aile kayıtları, bu krallığın anne hattından aktarılacağını söylemez. Dolayısıyla bu aile kayıtları İsa’nın David soyundan geldiğini veya taht hakkı kazandığını kanıtlamaz.

Tanah kaynakları: Bamidbar 1:18, 27:1–11, 32:41 ve 36:6–9; Divre HaYamim Alef 2:21–23 ve 2:31, 34–35; Melahim Alef 7:13–14; Divre HaYamim Bet 2:13–14; Şemuel Bet 7:12–16; Yeremya 23:5–6. Yorum: Radak, Divre HaYamim Alef 2:22; Bava Batra 109b ve 120a–121a.

Bu iddianın sayfası

202. İddia: Yosef’in evlat edinmesi İsa’ya David tahtı hakkı verir

Matta ve Luka, İsa’yla ilgili soy listelerinde Yosef’i anar. Matta, İsa’nın Miryam’dan doğduğunu söyler. Bu listeler, İsa’nın hangi aile içinde büyüdüğü ve David’le nasıl bir soy bağı kurulduğu sorularını gündeme getirir.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Matta ve Luka, İsa’yla ilgili soy listelerinde Yosef’i anar. Matta, İsa’nın Miryam’dan doğduğunu söyler. Bu listeler, İsa’nın hangi aile içinde büyüdüğü ve David’le nasıl bir soy bağı kurulduğu sorularını gündeme getirir.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, David soyundan gelen Yosef’in, biyolojik babası olmadığını söyledikleri İsa’yı oğlu olarak kabul ettiğini belirtirler. Onlara göre İsa bu yolla David’in tahtı üzerinde hak kazanmıştır. Ayrıca Luka’daki listenin aslında Miryam’ın soyu olduğunu ve Miryam’ın Heli’nin kızı sayılması gerektiğini ileri sürerler.

Tanah’ın Cevabı:

Bir çocuğu büyütmekle çocuğun dünyaya gelmesinde biyolojik anne veya baba olmak farklı ilişkilerdir. Bir ailede yetişmek gerçek bir aile bağı oluşturur. Bu aile bağı, David’e verilen krallık vaadindeki soy şartının nasıl karşılandığını kendi başına göstermez.

Şemuel Bet 7:12’de Tanrı David’e, kendisinden sonra אֲשֶׁר יֵצֵא מִמֵּעֶיךָ, “senin içinden çıkacak” soyunu yükselteceğini söyler. Divre HaYamim Alef 17:11, David’in oğullarından gelecek soyu anar. Tehilim 132:11’deki “bedeninin meyvesi” sözü ise David’in tahtına oturacak kişinin kendi soyundan geleceğini anlatır. Yeşaya 11:1 Yişay’ın kökünden çıkacak filizi, Yeremya 23:5 de David’e çıkarılacak adil dalı anlatır.

Yosef’in David soyundan geldiği ve İsa’yı oğlu olarak büyüttüğü iddiası, David’in tahtı üzerindeki hakkın evlat edinme yoluyla geçtiğini kanıtlamaz. Bunun için Tanah’ın bir ailede büyütülen çocuğa o ailenin taht hakkını verdiğini göstermek gerekir. Birinin “oğul” sayılması ile belirli bir atadan doğum yoluyla gelmesi aynı iddia değildir.

Tora farklı aile bağlarını tanır. Şemot 2:1–10’da Moşe Levili bir anne ve babadan doğar. Daha sonra Paro’nun kızı tarafından büyütülür ve “ona oğul oldu” denir.

Sanhedrin 19b de yetim bir çocuğu evinde büyüten kişiyi, onu doğurmuş gibi değerlendiren bir açıklama aktarır. Bu, bakım ve ebeveynlik bağının değerini gösterir. Aynı açıklama, büyüten kişinin kabilesinin veya hanedan hakkının çocuğa geçtiğine dair bir hüküm kurmaz.

Matta 1:16, Yosef’i Miryam’ın kocası olarak tanıtır ve İsa’nın Miryam’dan doğduğunu söyler. Luka 3:23 ise İsa’yı “sanıldığı üzere Yosef’in oğlu” olarak anar ve listede Yosef’i Heli’ye bağlar. Luka’daki listenin Miryam’ın soyu olduğu, Hristiyan yorumunda savunulan bir açıklamadır. Metinde Heli’ye bağlanan kişi Yosef’tir. Soy listesinde “Miryam, Heli’nin kızıdır” cümlesi yer almaz.

İddiaya dayanak gösterilen Yeruşalmi Hagiga 2:2’de geçen Miriam adı da doğrudan bu soy bağını kurmaz. Orada geçen ifade İsa’nın annesini ve Heli’yi açıkça aile ilişkisi içinde tanımlamaz. Bu nedenle söz konusu pasaj, Miryam’ın Heli’nin kızı olduğuna dair kesin bir soy kaydı gibi kullanılamaz.

David soyunun bugün belgelerle gösterilmesinin zor olabileceği ayrıca ileri sürülür. Eski bir kaydı bulmak güçleştiğinde, Şemuel’de David’in soyuna verilmiş olan söz aynen durur. Maşiah kimliği değerlendirilirken soy iddiasının yanı sıra adalet, İsrael’in toplanması ve halkın güvenliği de dikkate alınır (Yeşaya 11:1–12, Yeremya 23:5–8, Yehezkel 37:21–28). Yosef’in İsa’yı büyütmesi veya Luka listesinin Miryam’a ait olduğunun ileri sürülmesi, İsa’nın David’in tahtına hak kazandığını göstermez.

Tanah kaynakları: Şemuel Bet 7:12–16; Divre HaYamim Alef 17:11–14; Tehilim 132:11; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8; Yehezkel 37:21–28; Şemot 2:1–10. Rabbinik metinler: Sanhedrin 19b; Bava Batra 109b; Yeruşalmi Hagiga 2:2. Karşılaştırılan Hristiyan kaynakları: Matta 1:16; Luka 3:23.

Bu iddianın sayfası

203. İddia: Modern soy kayıtları kayıp olduğu için Yahudiler Maşiah’tan David soyunu kanıtlamasını isteyemez

Tanah, David’den sonra onun soyundan bir kralın geleceğini bildirir. Bir insanın bu aileden geldiğini göstermek için bir soy kaydı kullanılabilir. Eski kayıtların eksik olduğu durumlarda ise hem Tanah’ın ne vaat ettiğine hem de o soy bağının nasıl gösterilebileceğine bakılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tanah, David’den sonra onun soyundan bir kralın geleceğini bildirir. Bir insanın bu aileden geldiğini göstermek için bir soy kaydı kullanılabilir. Eski kayıtların eksik olduğu durumlarda ise hem Tanah’ın ne vaat ettiğine hem de o soy bağının nasıl gösterilebileceğine bakılır.

Bu iddiayı savunan Hristiyanlar, bugün David’e kadar uzanan eksiksiz soy kayıtları bulunmadığını söylerler. Onlara göre gelecekte Maşiah olduğu söylenen birinin David soyundan geldiğini belgelemek de mümkün olmayacaktır. Bu yüzden Yahudilerin İsa’dan bu şartı karşılamasını isteyemeyeceğini savunurlar.

Tanah’ın Cevabı:

Bir soy bağını kanıtlamanın zor olması ile o bağa ilişkin vaadin ortadan kalkması farklı şeylerdir. Tanah’ın ne söylediği ile bir adayın bunu hangi belgelerle göstereceği ayrı sorulardır. Kayıtların eksik olması David hanedanı hakkındaki sözü değiştirmez.

Şemuel Bet 7:12–16’da Tanrı, David’den sonra onun içinden çıkacak soyu ve krallığını anlatır. Yeşaya 11:1’de Yişay’ın kütüğünden filiz çıkacağı söylenir. Yeremya 23:5–6, David’e çıkarılacak adil kralı ve onun günlerinde Yehuda ile İsrael’in güvenliğini bildirir. Bu vaatler belirli bir hanedanla bağlantı kurar.

Tanah, David’in ailesinden gelecek kişiyi yalnız bir soy adıyla tanıtmaz. Yeremya onun yeryüzünde adalet uygulayacağını ve Yehuda’nın onun döneminde kurtulacağını da bildirir. Yöneticinin ailesini belirleme şartı ile yapacağı işleri görme şartı aynı vaadin içindedir. Bugün belirli bir soy zincirini belgelemekte yaşanan güçlük, ayetin tanıttığı aileyi ya da yöneticinin görevlerini değiştirmez. (Yeremya 23:5–8).

Ezra 2:61–63’te sürgünden dönen bazı kohen aileleri soy kayıtlarını arar fakat bulamaz. Bu nedenle bu ailelerin kohenlik hizmetine ait hakları tanınmaz. Durum açıklığa kavuşuncaya kadar en kutsal yiyeceklerden yemelerine de izin verilmez. Nehemya 7:63–65 aynı olayı anlatır. Kayıt bulunamaması, metinde soy şartının kaldırılması için gerekçe yapılmaz.

Kohenlik ile David krallığı farklı görevlerdir. Ezra’daki olay, gelecekteki bir kralın soyunun hangi belgeyle kanıtlanacağını belirlemez. Ezra, bir ailenin kaydı bulunamadığında da soy şartının geçerli kaldığını gösterir.

Yeremya 33:20–22, David’e verilen sözün sürekliliğini gece ve gündüz düzeniyle karşılaştırır. Ayet bütün eski belgelerin günümüze ulaşacağını söylemez. Gelecekteki kralı değerlendirirken eldeki kayıtların yanında peygamberlerin ona verdiği görevlere de bakılır. Yeşaya 11:1–12 adaleti ve İsrael’in toplanmasını, Yehezkel 37:21–28 halkın birleşmesini ve kutsal yerin yeniden kurulmasını anlatır.

Rambam da Maşiah adayını David hanedanından bir kral olarak tanımlar; Tora’ya bağlılık ve görevlerindeki başarıyla birlikte Bet HaMikdaş’ın kurulmasını ve sürgünlerin toplanmasını ele alır. Bu rabbinik açıklama, bugün hangi belgenin kullanılacağını söylemez. Rambam, adayın David hanedanından gelmesi gerektiğini söyler.

İsa için sunulan soy listeleri kendi içerikleri ve tarihsel dayanaklarıyla incelenebilir. Başka adayların kayıtlarının bulunmasının zor olması, İsa’nın soy zincirindeki boşlukları kapatmaz. Tanah’ın David’in soyuyla ilgili şartı, bugün eldeki kayıtların durumuna göre ortadan kalkmaz.

Tanah kaynakları: Şemuel Bet 7:12–16; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–6 ve 33:20–22; Ezra 2:61–63; Nehemya 7:63–65; Yehezkel 37:21–28. Yorum: Rambam, Mişne Tora, Melahim 11:4.

Bu iddianın sayfası

204. İddia: Yehoyahin’in soyuyla ilgili lanet yalnızca onun çocuklarını kapsar

Yeremya 22’de Yehuda Kralı Yehoyahin hakkında bir hüküm verilir. Ayet onun soyundan birinin David’in tahtında başarılı olup olmayacağını ele alır. Hükmün kaç kuşağı kapsadığını anlamak için ayette “soy” anlamında kullanılan İbranice sözcüğe bakılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yeremya 22’de Yehuda Kralı Yehoyahin hakkında bir hüküm verilir. Ayet onun soyundan birinin David’in tahtında başarılı olup olmayacağını ele alır. Hükmün kaç kuşağı kapsadığını anlamak için ayette “soy” anlamında kullanılan İbranice sözcüğe bakılır.

Bu yorumu savunan Hristiyanlar, Yeremya 22:30’da Yehoyahin’in soyu hakkında verilen hükmün yalnızca onun çocuklarını kapsadığını söylerler. Onlara göre torunlar ve sonraki kuşaklar hükmün dışında kaldığı için David’in tahtına geçmelerinin önünde bu ayetten kaynaklanan bir engel yoktur.

Tanah’ın Cevabı:

Yeremya 22:30’da kullanılan zera, “soy” sözcüğü, yalnızca ilk çocuk kuşağı anlamına gelmez. Ayetin kendi dilinde hükmün “sadece doğrudan oğullarla” sınırlandığı söylenmez. Yahudi yorum geleneğinde hükmün daha sonra nasıl geri çevrilmiş olabileceği de açıklanır. Bu yorumlar Yehoyahin’in teşuvasına, yani yanlışını bırakıp Tanrı’ya dönmesine ve Zerubbavel’e verilen söze dayanır.

Ayet önce כִּתְבוּ אֶת־הָאִישׁ הַזֶּה עֲרִירִי, “Bu adamı çocuksuz kaydedin” der. Ardından כִּי לֹא יִצְלַח מִזַּרְעוֹ אִישׁ יֹשֵׁב עַל־כִּסֵּא דָוִד, “Çünkü soyundan David tahtına oturup başarılı olacak kimse çıkmayacak” sözleri gelir. Hüküm, soyun David tahtında başarıyla hüküm sürmesiyle ilgilidir.

Yeremya 22:28’de Yehoyahin ve soyu birlikte anılır. Divre HaYamim Alef 3:17–19’da da onun ailesinin sonraki kuşakları kaydedilir. Bu nedenle “çocuksuz kaydedin” sözünü biyolojik olarak hiç çocuğu bulunmadığı anlamına indirgemek, hemen önceki ayetle ve soy listesiyle bağdaşmaz. Zera, oğulların yanı sıra torunları da kapsayabilen bir sözcüktür. Bu sözcüğe bakarak hükmü yalnız ilk kuşağa uygulamak için gerekçe bulunamaz.

Yeremya 22:24’te Tanrı, Yehoyahin sağ elindeki mühür yüzüğü olsa bile onu çıkaracağını söyler. Hagay 2:23’te ise Zerubbavel için וְשַׂמְתִּיךָ כַּחוֹתָם כִּי־בְךָ בָחַרְתִּי, “Seni mühür yüzüğü gibi yapacağım; çünkü seni seçtim” denir. İki metindeki mühür imgesi, yargıdan sonra David hanedanına yönelik yeni bir umutla ilişkilendirilir.

Şir HaŞirim Rabba 8:6, Yehoyahin hakkındaki hükmü onun dönemiyle ilişkilendiren bir açıklama aktarır. Bir başka açıklamada Tanrı’ya dönüşün hükmü ve yemini geri çevirdiği söylenir.

Rambam da Mişne Tora, Teşuva 7:6’da Yehoyahin’in sürgünde dönüşünü ve Zerubbavel hakkındaki mühür sözünü birlikte ele alır. Bunlar, hükmün sonsuza dek değişmez biçimde sürdüğünü varsaymayan klasik yorumlardır.

Hagay 1:1 ve 2:21 Zerubbavel’i Yehuda valisi olarak tanıtır; Ezra 5:2’de Tapınak’ın yeniden yapımında görev aldığı anlatılır. Bu kayıtlarda görevi valiliktir. David tahtında bağımsız bir kral olarak hüküm sürdüğü söylenmez. Hagay’daki mühür benzetmesi, onun seçilmesini Yehoyahin için anlatılan önceki hükümle ilişkilendirir.

Dolayısıyla Yehoyahin hakkındaki hükmü sırf “zera yalnız oğullar demektir” diyerek bir kuşakla sınırlamak desteklenmez. Hükmün teşuvayla geri çevrildiğini söyleyen yorumlar, olası bir değişikliği Yehoyahin’in Tanrı’ya dönüşüne bağlar. Bir engelin kaldırılmış olması, belirli bir kişinin gerçekten David soyundan geldiğini veya kralın görevlerini yerine getirdiğini ayrıca kanıtlamaz.

Tanah kaynakları: Yeremya 22:24–30; Hagay 2:20–23 ve 1:1; Divre HaYamim Alef 3:17–19; Ezra 5:2; Şemuel Bet 7:12–16. Yorumlar: Şir HaŞirim Rabba 8:6; Rambam, Mişne Tora, Teşuva 7:6.

Bu iddianın sayfası