78 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası
244. İddia: Yiftah’ın Tov ülkesinde sürgünde yaşaması İsa’nın gökte beklemesini sembolize eder
Şoftim kitabında Yiftah, kardeşleri tarafından aile mirasından uzaklaştırılınca Tov adlı bölgeye gider. Gilad’ın ileri gelenleri savaş tehlikesi ortaya çıktığında onu geri çağırır. İbranice tov sözcüğü “iyi” anlamına da gelir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Şoftim kitabında Yiftah, kardeşleri tarafından aile mirasından uzaklaştırılınca Tov adlı bölgeye gider. Gilad’ın ileri gelenleri savaş tehlikesi ortaya çıktığında onu geri çağırır. İbranice tov sözcüğü “iyi” anlamına da gelir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tov adının “iyi” anlamından yola çıkarak Yiftah’ın yaşadığı bölgeyi göğün simgesi sayarlar. Yiftah’ın reddedildikten sonra orada yaşamasını da İsa’nın, insanlar onu reddettikten sonra gökte beklemesinin önceden gösterilmiş bir örneği olarak okurlar.
Tanah’ın Cevabı:
Tov İbranicede “iyi” demektir. Şoftim 11’de Erets Tov, yani Tov ülkesi, Yiftah’ın gidip yerleştiği bölgenin adıdır. Bir yer adının sözlük anlamı, o yerin göğü temsil ettiğini tek başına göstermez.
Şoftim 11:1–3, Yiftah’ın kardeşleri tarafından aile mirasından uzaklaştırıldığını anlatır. Yiftah onların önünden kaçar ve בְּאֶרֶץ טוֹב, “Tov ülkesinde” yaşar. Başka kişiler de onun çevresinde toplanır. Yiftah orada yaşayan bir savaşçı olarak anlatılır. Bu olay sırasında öldüğü veya göğe çıktığı söylenmez.
Tov adı başka bir tarihsel bağlamda da geçer. Şemuel Bet 10:6 ve 10:8’de İş-Tov savaşçıları anılır. Şoftim’de yerin adı “iyi” sözcüğüyle bağlantılı olsa da peygamber bu bölgeyi gök veya ilahi alem olarak açıklamaz.
Ammonlular Gilad’a karşı savaştığında ileri gelenler Yiftah’ı Tov’dan almaya gider. Yiftah onlara daha önce kendisini neden kovduklarını sorar. Daha sonra anlaşırlar ve halk Yiftah’ı önderi ve komutanı yapar (Şoftim 11:5–11). Yiftah aynı hayat içinde uzaklaştırılmış ve daha sonra geri çağrılmıştır. Ölümden sonra başka bir alemden dönmez.
Bu anlatıda, bir topluluğun sıkıntı anında daha önce dışladığı öndere ihtiyaç duyması vardır. Başka bir öyküde de bir topluluk daha önce geri çevirdiği bir kişiye ihtiyaç duyabilir. Bu benzerlik tek başına gelecekte kimin geleceğini veya kaç kez geleceğini göstermez.
Öykünün devamında Yiftah, Ammon kralıyla toprak meselesini tartışır, savaşır ve ağır sonuçları olan bir adakta bulunur (11:12–40). Şoftim 12:7, altı yıl şofet olarak halka önderlik ettikten sonra öldüğünü ve gömüldüğünü bildirir. Bu ölümün ardından geri geldiği söylenmez.
David soyundan gelecek yöneticiye ilişkin vaatler ise Yeşaya 11:1–12 ve Yeremya 23:5–8’de adalet, halkın toplanması ve güvenlikle anlatılır. Yiftah’ın Tov’dan çağrılması, bu vaatlerin İsa’da gerçekleştiğini göstermez.
Tov bir yer adıdır. Yiftah orada yaşamış ve Giladlılar kendisini çağırınca dönmüştür. Bu geri dönüş Yiftah’ın yaşamı içinde, Giladlıların çağrısıyla gerçekleşir. Tov adının “iyi” anlamına gelmesi, İsa’nın gökte beklediğini veya ikinci kez geleceğini göstermez.
Kaynaklar: Şoftim 11:1–40, 12:7; Şemuel Bet 10:6, 8; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8.
247. İddia: Devora’ya yeterli destek verilmemesi İsrael’in İsa’yı reddedeceğini önceden gösterir
Şoftim’de Devora, İsrael’in davalarına bakan bir yargıç ve peygamberdir. Barak’la birlikte İsrael’i Sisera’nın baskısından kurtarmak için harekete geçer. Zaferin ardından söylenen ilahi, hangi kabilelerin savaşa katıldığını ve hangilerinin geri durduğunu anlatır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Şoftim’de Devora, İsrael’in davalarına bakan bir yargıç ve peygamberdir. Barak’la birlikte İsrael’i Sisera’nın baskısından kurtarmak için harekete geçer. Zaferin ardından söylenen ilahi, hangi kabilelerin savaşa katıldığını ve hangilerinin geri durduğunu anlatır.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsrael’deki bazı kabilelerin Devora’nın mücadelesine katılmamasını halkın önderine yeterince destek vermemesi olarak okurlar. Bu durumu İsa’nın İsrael tarafından reddedilmesiyle ilişkilendirirler. Onlara göre Devora’nın bazı kabilelerden destek görmemesi, İsa’nın reddedileceğini önceden gösterir.
Tanah’ın Cevabı:
Devora’nın ilahisi, bütün kabilelerin savaşa aynı biçimde katılmadığını açıkça söyler. Bazıları geri dururken bazıları hayatını tehlikeye atmıştır. Fakat bu durum, İsrael’in tamamının Devora’yı reddettiğini veya onun öyküsünün İsa hakkında bir kehanet olduğunu göstermez.
Şoftim 4:4–5’te Devora, navi, yani peygamber ve İsrael’in yargıcı olarak tanıtılır. Halk, davaları için onun yanına gelir. Halkın davalarını Devora’ya getirmesi, onu yargıç olarak tanıdığını gösterir.
Devora, Barak’ı Tanrı’nın buyruğu doğrultusunda Sisera’nın ordusuna karşı savaşa çağırır. Barak onun kendisiyle gelmesini ister; Devora da kabul eder (4:6–9). Mücadelenin konusu, Yavin ve komutanı Sisera’nın baskısından kurtuluştur.
Zaferin ardından Devora ile Barak ilahi söyler. İlahi, önderlerin öne çıkmasını ve halkın gönüllü olmasını över (5:2, 9). Ardından kabilelerin ne yaptığını anlatır. Reuven kararsız kalır. Gilad, Yarden Irmağı’nın ötesinde kalır. İlahide Dan ve Aşer’in neden savaşa katılmadığı da sorulur (5:15–17).
Zevulun ve Naftali hayatlarını tehlikeye attıkları için övülür (5:18). Efrayim, Binyamin ve başka gruplar da katılanlar arasında anılır (5:14). Şarkının hem eleştirdiği hem övdüğü kişiler İsrael’in içindedir. Yalnızca geri duran kabileler anılırsa Devora’nın yanında savaşanlar ve ilahide neden övüldükleri gözden kaçar.
Bazı grupların ortak bir mücadeleye katılmaması, tarihte yalnız bu olaya özgü değildir. Bir savaşta kimi insanların geri durması ve kimilerinin öne çıkması, gelecekte başka bir kişiyi tanımak için yeterli bir işaret değildir.
Şoftim 4–5’te Devora’nın ölüp dirilmesi veya daha sonraki bir çağda yeniden gelmesi anlatılmaz. Bölüm, Devora ve Barak’ın önderliğinde Sisera’ya karşı kazanılan zaferi ve kabilelerin bu mücadeledeki tutumunu anlatır.
Yeşaya 11:1–12 ve Yeremya 23:5–8’de David soyundan yönetici, adalet ve İsrael’in toplanmasıyla birlikte açıklanır. Devora’nın savaşına bazı kabilelerin katılmaması, bu vaatlerin İsa’da yerine geldiğini göstermez.
Şoftim, Devora’nın çağrısına hangi kabilelerin katıldığını ve hangilerinin geri durduğunu söyler. Bu anlatıdan bütün İsrael’in Devora’yı reddettiği veya bu savaşın İsa’nın reddedileceğini haber verdiği sonucu çıkmaz.
Kaynaklar: Şoftim 4:4–9, 5:2, 9, 14–18; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8.
195. İddia: Dünya çapındaki Hristiyanlık Yeşaya 49’daki uluslara ışık kehanetini gerçekleştirir
Yeşaya 49’da Tanrı, kuluna hem İsrael’i toplama hem de uluslara ışık olma görevi verir. Bu iki görev aynı konuşmada yer alır. Bir dinin dünyaya yayılmasının bu sözleri karşılayıp karşılamadığına bakmak için, ayetin her iki görevden ne anladığını görmek gerekir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Yeşaya 49’da Tanrı, kuluna hem İsrael’i toplama hem de uluslara ışık olma görevi verir. Bu iki görev aynı konuşmada yer alır. Bir dinin dünyaya yayılmasının bu sözleri karşılayıp karşılamadığına bakmak için, ayetin her iki görevden ne anladığını görmek gerekir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yeşaya 49’daki kulun Maşiah olduğunu ve İsrael’den beklediği karşılığı bulamadığını söylerler. Onlara göre bunun üzerine kul uluslara ışık olarak gönderilmiştir. Hristiyanlığın dünyaya yayılmasını, İsa’nın bu görevi tamamladığına kanıt sayarlar.
Tanah’ın Cevabı:
Yeşaya 49:6, kulun uluslara ışık olmasından söz eder. Aynı ayet, Yaakov’un kabilelerinin ayağa kaldırılmasını ve İsrael’den sağ kalanların geri getirilmesini de bildirir. Hristiyanlık geniş bir coğrafyaya yayılmıştır. Ayetteki görevlerin yerine geldiğini göstermek için İsrael’in geri getirilip getirilmediğine de bakılır.
Bölümün üçüncü ayetinde Tanrı kula עַבְדִּי־אָתָּה יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר־בְּךָ אֶתְפָּאָר, “Sen kulumsun, İsrael; seninle yüceleceğim” der. 49:5–6’da ise kulun Yaakov’u geri getirmesi ve İsrael’i toplaması anlatılır.
Kulun İsrael diye adlandırılması ile İsrael’i toplamakla görevlendirilmesi birlikte açıklanmalıdır. Bazı yorumcular burada halk adına hareket eden sadık bir kul görür. Bazıları ise görevi bir peygamberle veya halkın başka bir temsilcisiyle ilişkilendirir.
49:6’da לְהָקִים אֶת־שִׁבְטֵי יַעֲקֹב וּנְצוּרֵי יִשְׂרָאֵל לְהָשִׁיב, “Yaakov’un kabilelerini ayağa kaldırmak ve İsrael’in korunmuş olanlarını geri getirmek” denir. Ardından וּנְתַתִּיךָ לְאוֹר גּוֹיִם לִהְיוֹת יְשׁוּעָתִי עַד־קְצֵה הָאָרֶץ, “Seni uluslara ışık yapacağım; kurtuluşum yeryüzünün ucuna kadar ulaşsın” sözü gelir. Yeşuati, “benim kurtuluşum” demektir. Ayette konuşan Tanrı, kendi kurtarışının yeryüzünün ucuna kadar ulaşacağını söyler. Bu söz İsa’nın adı olarak kullanılmaz.
Raşi, bölümün konuşanını peygamberlikle ilişkilendirir ve uluslara ışık sözünü kurtuluş haberinin duyurulması üzerinden açıklar. Bu, kulun kimliği hakkında bir Yahudi yorumudur. Ayet, İsrael’in geri getirilmesiyle uluslara ulaşan kurtuluşu aynı görev içinde anlatır. Bu görevi üstlenen kişi olarak İsa’nın adı geçmez.
Yeşaya 49:8–9 ülkenin yeniden kurulmasını ve tutsakların serbest bırakılmasını anlatır. 60:1–4’te uluslar Siyon’un ışığına gelirken oğulları ve kızları da uzaktan toplanır. Devarim 4:6–8’de İsrael’in Tora’yı yaşaması ulusların gözünde bilgelik olarak görülür.
Yeşaya 2:2–4’te uluslar Siyon’dan Tora öğrenir ve artık savaş öğrenmez. Zekeriya 8:20–23’te halklar Yeruşalayim’de Tanrı’yı arar ve İsrael’le birlikte olduğunu söyler. Peygamberler, ulusların Tora öğrenmesini, savaşı bırakmasını ve Yeruşalayim’de Tanrı’yı aramasını anlatırlar. Bir kişinin adının veya dini bir mesajın yayılması, bu olayların gerçekleştiğini göstermez.
İsa hakkında haberin farklı halklara ulaşması ile Yeşaya 49’daki kulun kimliği ve bütün görevlerinin gerçekleşmesi ayrı sorulardır. Ayetin “uluslara ışık” sözünü, aynı cümledeki İsrael’in geri getirilmesi görevinden ayırmak ayette kula verilen görevin bir kısmını dışarıda bırakır. Hristiyanlığın yayılması, Yeşaya’nın aynı kula verdiği bu görevlerin gerçekleştiğine veya kulun İsa olduğuna kanıt olamaz.
Tanah kaynakları: Yeşaya 49:1–9; Yeşaya 2:2–4, 11:9–12 ve 60:1–4; Devarim 4:6–8; Zekeriya 8:20–23. Yorum: Raşi, Yeşaya 49:1 ve 49:6.
214. İddia: Sanhedrin 98a’daki eşek ve bulut tasvirleri Maşiah’ın iki gelişinde gerçekleşir
Daniel, insana benzeyen birinin göğün bulutlarıyla geldiğini anlatır. Zekeriya ise eşeğe binmiş alçakgönüllü bir kraldan söz eder. Talmud’un Sanhedrin bölümünde bu iki tasvir, İsrael’in kurtuluşa layık olup olmamasıyla ilişkilendirilir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Daniel, insana benzeyen birinin göğün bulutlarıyla geldiğini anlatır. Zekeriya ise eşeğe binmiş alçakgönüllü bir kraldan söz eder. Talmud’un Sanhedrin bölümünde bu iki tasvir, İsrael’in kurtuluşa layık olup olmamasıyla ilişkilendirilir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Sanhedrin 98a’nın İsrael layıksa Maşiah’ı bulutlarla, layık değilse eşeğe binmiş olarak anlattığını kabul ederler. Ardından Tanrı’nın iki sözünün de ayrı ayrı gerçekleşmesi gerektiğini söylerler. Bu nedenle bir tasvirin ilk gelişe, diğerinin Maşiah’ın ikinci gelişine ait olduğunu ileri sürerler.
Tanah’ın Cevabı:
Sanhedrin 98a iki tasviri İsrael’in durumuna göre bir gelişin iki olası biçimi olarak açıklar. Hristiyan iddiası Talmud’un İsrael’in durumuna bağladığı bu iki seçeneği, metinde anlatılmayan iki ayrı geliş olarak okur.
Daniel 7:13’te insan oğluna benzeyen biri göğün bulutlarıyla gelir. Zekeriya 9:9’da ise alçakgönüllü bir kral eşeğe binmiş olarak anlatılır. Rabbi Yehoşua ben Levi bu tasvirleri şöyle bağdaştırır: זכו – עם ענני שמיא, לא זכו – עני ורוכב על חמור. Yani: “Layık olurlarsa göğün bulutlarıyla; layık olmazlarsa alçakgönüllü ve eşeğe binmiş olarak.”
Bu cümlede “önce eşek üzerinde, sonra bulutlarla” denmez. Maşiah’ın ölmesi, göğe çıkması ve yüzyıllar sonra geri dönmesi de anlatılmaz. İki tasvir, aynı şartın iki olası durumuna karşılık gelir. Halkın layık olduğu durumda bir biçim, layık olmadığı durumda diğer biçim anlatılır. Bu cümle ikisine bir gerçekleşme sırası vermez.
Hemen önceki tartışma aynı yapıyı daha açık gösterir. Yeşaya 60:22’de Tanrı kurtuluş için hem “zamanında” hem de “onu hızlandıracağım” der. Rabbi Yehoşua ben Levi bunu şöyle açıklar: İsrael layıksa kurtuluş hızlandırılır. Layık değilse önceden belirlenmiş zamanda gerçekleşir.
Bu örnekte ne zaman olacağı İsrael’in durumuna bağlı olan tek bir kurtuluş vardır. Eşek ve bulut örneğinde de tek bir gelişin nasıl olacağı İsrael’in durumuna göre açıklanır.
Raşi, Sanhedrin’deki bu açıklamada bulutlarla gelişi hızla, eşeğe binmiş yoksul kişinin gelişini ise yavaş bir yolculukla ilişkilendirir. Raşi bir gelişin hızlı veya yavaş olmasını açıklar. Ölümden sonra bir geri dönüşten söz etmez.
Zekeriya’nın kendi bağlamı da önemlidir. 9:9’da kral eşeğe binmiş olarak gelir. Hemen sonraki ayette savaş araçlarının kaldırılacağı, kralın uluslara barış bildireceği ve egemenliğinin denizden denize uzanacağı söylenir. Metin bu iki ayeti yüzyıllarla ayrılmış iki gelişe bölmez. Daniel 7:13–14’te insan oğluna benzeyen figüre egemenlik ve krallık verilir. 7:18 ve 7:27’de krallık Yüceler Yücesi’nin kutsallarıyla ilişkilendirilir.
İddianın dayandığı düşünce, Tanrı’nın iki sözünün de mutlaka ayrı ayrı gerçekleşmesi gerektiğidir. Sanhedrin her sözün hangi durumda geçerli olacağını açıklar. Bu açıklamada birbirini izleyen iki olay yerine, halkın durumuna göre yaşanacak tek bir geliş anlatılır.
Yona kitabındaki Nineve örneği de farklı bir durumu anlatır. Kent halkı kötü yolundan dönünce Tanrı ilan edilen felaketi getirmez; Yona, Tanrı’nın merhametli olduğunu ve ilan ettiği felaketi getirmekten vazgeçtiğini söyler (Yona 3:4–10; 4:2). Bu anlatı, uyarının ardından davranışın değişmesini gösterir. Aynı kişinin ölüp yüzyıllar sonra ikinci kez geleceğine dair bir kanıt sunmaz.
Sanhedrin 98a, tek bir Maşiah gelişini iki farklı koşul altında açıklar. Eşeğe binme ve bulutlarla geliş, iki ayrı tarih için verilmiş sözler değildir. Bu yüzden Sanhedrin 98a, İsa’nın öldükten sonra ikinci kez geleceğinin kanıtı olamaz.
Kaynaklar: Bavli Sanhedrin 98a ve Raşi; Daniel 7:13–14, 18, 27; Zekeriya 9:9–10; Yeşaya 60:22; Yeşaya 11:1–12; Yehezkel 37:21–28; Yona 3:4–10, 4:2.
245. İddia: İvtsan’ın Beytlehemli olması İsa’nın Beytlehemli Maşiah olacağını önceden gösterir
Şoftim kitabı, İsrael’in önderlerinden İvtsan’ın Beytlehemli olduğunu ve öldüğünde oraya gömüldüğünü söyler. Mika ise Beytlehem Efrata’dan İsrael’i yönetecek birinin çıkacağını bildirir. Bu iki kayıtta hangi şehrin ve hangi görevin anlatıldığı ayetlerin kendi sözlerinden anlaşılır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Şoftim kitabı, İsrael’in önderlerinden İvtsan’ın Beytlehemli olduğunu ve öldüğünde oraya gömüldüğünü söyler. Mika ise Beytlehem Efrata’dan İsrael’i yönetecek birinin çıkacağını bildirir. Bu iki kayıtta hangi şehrin ve hangi görevin anlatıldığı ayetlerin kendi sözlerinden anlaşılır.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Şoftim’de Beytlehem adının hem İvtsan’ın memleketi hem de gömüldüğü yer olarak iki kez geçmesini önemli sayarlar. Bu ayrıntıyı Mika’nın gelecekteki yöneticiyle Beytlehem arasında kurduğu bağla birleştirirler. Onlara göre İvtsan’ın memleketi, İsa’nın Beytlehemli Maşiah olacağını önceden gösterir.
Tanah’ın Cevabı:
Şoftim 12:8–10, İvtsan’ın Beytlehemli olduğunu ve öldüğünde Beytlehem’e gömüldüğünü gerçekten söyler. Mika da gelecekteki yöneticiyle Beytlehem Efrata arasında ilişki kurar. Fakat iki metinde aynı yer adının bulunması, İvtsan’ın İsa’yı önceden haber verdiğini tek başına göstermez.
Şoftim’in kısa kaydında İvtsan’ın İsrael’e yedi yıl şofetlik ettiği, çocukları ve aile ilişkileri anlatılır. Ardından ölümü ve gömüldüğü yer bildirilir. Metin İvtsan’ı gelecekteki bir kişinin sembolik habercisi olarak tanımlamaz. Memleket ve mezar yeri, İvtsan’ın kendi yaşamı hakkında verilen bilgilerdir.
Tanah’ta birden fazla Beytlehem vardır. Yehoşua 19:15, Zevulun bölgesindeki Beytlehem’i sayar. David’in ailesiyle ilişkili şehir Yehuda’daki Beytlehem’dir. Mika 5:1 bu şehri Beytlehem Efrata diye adlandırır. Şoftim 12, İvtsan’ın Beytlehem’ini bu ayrıntıyla belirtmez. Şoftim’de yer adının iki kez geçmesi, hangi Beytlehem’in kastedildiğini kesinleştirmez.
Mika’nın tam ifadesi “Beytlehem Efrata”dır. Yişay da Şemuel’de “Yehuda Beytlehem’inden bir Efratlı” olarak tanıtılır. Rut kitabı aynı yer ve aile adını birlikte kullanır. Bu ayrıntılar Mika’daki Beytlehem’i David’in köküyle ilişkilendirir. Şoftim’deki İvtsan kaydı bir aileyi ve bir şehrin adını andığı için bu bağlantının yerine geçmez. (Şemuel Alef 17:12).
Bava Batra 91a’da İvtsan ile Boaz’ı aynı kişi sayan bir rabbinik gelenek bulunur. Bu yorumda İvtsan, Rut kitabındaki Boaz ve onun üzerinden David’in soyu ile ilişkilendirilir (Rut 4:17–22). Bu yorumun kurduğu bağ, İvtsan ile David’in ailesi arasındadır. İvtsan’ın yaşamının daha sonra İsa’nın başına gelecek olayları haber verdiğini söylemez.
Mika 5:1, Hristiyan numaralandırmasında 5:2, Beytlehem Efrata’dan İsrael’i yönetecek kişinin çıkacağını bildirir. Aynı bölümde onun Tanrı’nın gücüyle halkını güdeceği ve halkın güven içinde yaşayacağı anlatılır (5:3–4). Mika şehir adını verirken aynı zamanda yöneticinin ne yapacağını ve halkın onun yönetiminde nasıl yaşayacağını da açıklar.
Rut 4 ve Şemuel Alef 16:1–13, David ailesinin Beytlehem bağlantısını gösterir. Şoftim’de başka bir önderin Beytlehem’le anılması, o kişinin David soyundan gelecek kral olduğunu veya İsa’nın bu görevi yerine getirdiğini kanıtlamaz.
İvtsan’ın Beytlehemli olması, Şoftim’de kendi yaşamı hakkında verilen bir bilgidir. Mika’nın vaadi, yöneticinin halkı Tanrı’nın gücüyle yöneteceğini ve halkın güven içinde yaşayacağını da bildirir. İki yerde aynı şehir adının bulunması, bu vaatlerin İsa’yla gerçekleştiğini göstermez.
Kaynaklar: Şoftim 12:8–10; Mika 5:1–4; Yehoşua 19:15; Rut 4:17–22; Şemuel Alef 16:1–13; Yeşaya 11:1–12; Bava Batra 91a.
246. İddia: Şimşon’un mucizevi doğumu ve kardeşlerince teslim edilmesi İsa’yı önceden gösterir
Şoftim kitabında bir melek, Manoah’ın o zamana kadar çocuğu olmamış eşine bir oğul doğuracağını bildirir. Bu çocuk Şimşon’dur. Yıllar sonra Yehuda’dan gelen kişiler Şimşon’u Filistlilere teslim eder. Şimşon’un o gün başına gelenler, daha sonra Gazze’de nasıl öldüğünden ayrı bir olaydır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Şoftim kitabında bir melek, Manoah’ın o zamana kadar çocuğu olmamış eşine bir oğul doğuracağını bildirir. Bu çocuk Şimşon’dur. Yıllar sonra Yehuda’dan gelen kişiler Şimşon’u Filistlilere teslim eder. Şimşon’un o gün başına gelenler, daha sonra Gazze’de nasıl öldüğünden ayrı bir olaydır.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tanrı’nın Şimşon’un annesine çocuk vermesini İsa’nın doğumuyla ilişkilendirirler. Şimşon’un kendi halkı tarafından düşmana teslim edilmesini İsa’nın reddedilmesine, son savaşından sonra kardeşlerinin bedenini almasını da onun sonradan kabul edilmesine benzetirler. Onlara göre Şimşon’un yaşamındaki bu üç olay, İsa’nın başına gelecekleri önceden gösterir.
Tanah’ın Cevabı:
Şimşon’un doğumunun önceden haber verilmesi ve Yehuda’dan kişilerin onu Filistlilere teslim etmesi Şoftim’de gerçekten anlatılır. Doğum, teslim ve gömülme ayrı ayrı anlatılır. Bunların İsa’nın yaşamını önceden gösterdiğini söylemek için her sahnede gerçekten ne olduğuna bakılır.
Şoftim 13:2–3’e göre Manoah’ın eşi kısırdı. Tanrı’nın meleği ona bir oğul doğuracağını bildirdi. Kadının Manoah adlı eşi vardır. Metin onun bakire olduğunu veya çocuğun insan babası bulunmadığını söylemez. Ayetin duyurduğu olay, o zamana kadar çocuğu olmamış Manoah’ın eşinin çocuk sahibi olmasıdır. Çocuğun babasız doğduğu sonucunu bu duyurudan çıkarmak için metinde ayrıca bir dayanak gerekir.
Sara, Rivka, Rahel ve Hanna’nın çocuk sahibi oluşunda da daha önce yaşanan kısırlık ve ilahi yardım anlatılır (Bereşit 18:9–14; 25:21; 30:22–24; Şemuel Alef 1:5–20). Şimşon’un doğumu bildirilirken görevi de açıklanır. İsrael’i Filistlilerin elinden kurtarmaya başlayacaktır (Şoftim 13:5).
Şoftim 13, doğum öncesindeki durumu açık bir sırayla verir. Kadın Manoah’ın eşidir ve o zamana kadar hiç doğurmamıştır. Melek, bir oğul doğuracağını bildirdikten sonra onun yiyip içmesiyle ilgili hükümleri ve çocuğun doğumdan itibaren üstleneceği görevi açıklar. Kadın daha sonra bir oğul doğurur ve ona Şimşon adını verir. Aynı bölümün sonunda Haşem’in çocuğu bereketlediği söylenir. Olağanüstü olan, kısır bir kadına çocuğun önceden bildirilmesi ve ona verilen görevdir. Şoftim 13:2–5, 24–25.
Yeşaya 7–8’de de bir doğumun önceden bildirilmesi çocuğun bir mesaj taşımasını sağlar. Yeşaya 8, kadın peygamberin gebeliğinden önce Yeşaya’nın onunla birleştiğini açıkça anlatır. Böylece Tanah, ilahi işaret olarak verilen bir doğum ile anne ve babanın bulunmasını aynı anlatıda birleştirir. Şimşon’un doğumunun önceden bildirilmesi de onu Matta’daki gebelik iddiasının habercisi yapmaz. Yeşaya 8:1–4, 18.
Şoftim 15:9–13’te Yehuda’dan üç bin kişi Şimşon’a gelir. Şimşon, kendisini öldürmeyeceklerine dair güvence aldıktan sonra bağlanmayı kabul eder. Onlar da onu Filistlilere götürür. Bu, kendi halkından kişilerce düşmana teslim edilme sahnesidir. Şimşon teslim edildikten sonra bağlarını koparır, Filistlilerle savaşır ve yaşamaya devam eder (15:14–20). Bu olayda ölüm ve diriliş gerçekleşmez.
Şimşon’un ölümü daha sonra Gazze’de olur. Son gücüyle yapının sütunlarını yıkar ve Filistlilerle birlikte ölür (16:28–30). Ardından kardeşleri ve babasının evi onun bedenini alıp babası Manoah’ın mezarına gömer (16:31).
Hristiyan yorumu, kardeşlerinin Şimşon’un bedenini almasını onu sonunda kabul etmeleri olarak açıklar. Ailenin yaptığı iş ayette bellidir. Şimşon’u aile mezarına gömerler. Şimşon’un dirildiği veya yeniden önder olduğu söylenmez.
Şoftim 14–16, Şimşon’un kişisel çatışmalarını ve Filistlilerle mücadelesini de içerir. Metin onu insanlığın günahları için sunulan kusursuz bir korban olarak tanımlamaz.
Şimşon’un annesine doğumun haber verilmesi ve Şimşon’un kendi halkından kişilerce teslim edilmesi gerçek olaylardır. Doğum haberinde çocuğun babasız olduğu yazmaz. Şimşon teslim edildiğinde hayatta kalır. Gazze’deki ölümünden sonra da ailesi onu gömer ve dirildiği anlatılmaz. Şoftim, bu olayları İsa’nın biyografisi hakkında bir kehanet olarak sunmaz.
Kaynaklar: Şoftim 13:2–5, 15:9–20, 16:28–31; Bereşit 18:9–14, 25:21, 30:22–24; Şemuel Alef 1:5–20; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8.
