90 iddia 14 ilgili makale Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası
İddialar ve Cevaplar
179. İddia: Yeşaya 53’ün haftara okumalarında yer almaması Yahudilerin İsa konusunda vicdan azabını gösterir
Haftara, Şabat ve bayramlarda Tora’nın ardından peygamber kitaplarından okunan bölümdür. Tora’nın Şoftim ve Ki Tetse adlı haftalık bölümlerinin haftaraları Yeşaya’dan seçilir. Bu iki seçki arasındaki acı çeken kul bölümü, yaygın okuma düzeninde okunmaz.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Haftara, Şabat ve bayramlarda Tora’nın ardından peygamber kitaplarından okunan bölümdür. Tora’nın Şoftim ve Ki Tetse adlı haftalık bölümlerinin haftaraları Yeşaya’dan seçilir. Bu iki seçki arasındaki acı çeken kul bölümü, yaygın okuma düzeninde okunmaz.
Bu iddiayı savunan Hristiyanlar, Şoftim’in haftarasının Yeşaya 52’nin ortasında bittiğini ve Ki Tetse’nin haftarasının Yeşaya 54’te başladığını belirtirler. Aradaki Yeşaya 53’ün atlandığını ve ortaçağ Yahudi yorumlarında da yeterince yer bulmadığını söylerler. Onlara göre bu iki durum, Yahudilerin bölümde İsa’yı tanıdıklarını ve bu yüzden vicdan azabı duyduklarını gösterir.
Tanah’ın Cevabı:
Haftara, Tora okumasından sonra peygamberlerden seçilen bölümdür. Haftalık bazı okumalar peraşanın konusunu izler. Noah’ta tufana ilişkin Yeşaya 54:9’un bulunduğu bölüm buna örnektir. Bayramların ayrı okumaları vardır. 9 Av sonrası ise yıkımdan çıkmış Siyon’a verilen teselli sözlerinden yedi parça seçilir. Takvim böylece ayrı görevleri olan okumalar içerir.
Dördüncü teselli haftarası Şoftim’de Yeşaya 51:12–52:12, beşincisi Ki Tetse’de 54:1–10’dur. Arada 52:13–53:12 bulunur. Fakat üçüncü teselli okuması 54:11–55:5’tir ve bu iki okumadan önce gelir. Şulhan Aruh, Orah Hayim 428:8 bu teselli düzenini kaydeder. Dizi kitap sırasını izleseydi Yeşaya 54 önce okunup sonra 51’e geri dönülmezdi. Seçilmeyen başka bölümler de vardır. Hristiyanların kendi öğretileri için başvurduğu Yeşaya 9’daki pasajın bir haftara okumasında yer alması da genel bir gizleme kuralı bulunduğu iddiasına uymaz.
Kumran’daki teselli derlemesi 4Q176’nın korunan parçaları, Yeşaya 40:1–5, 51:22–23, 52:1–2 ve 54:4–10 gibi seçilmiş kesitler içerir. Bu tanık, birbirini izleyen bölümlerin tamamını okumadan Yeşaya’dan teselli ayetleri seçmenin eski bir uygulama olduğunu gösterir. Parçalar, bugünkü yıllık sinagog takviminin o çağdaki tam listesini vermez.
Haftara takvimi, bir şiirin sinagogda seçilmiş haftalık okuma olup olmadığını gösterir. Şiirin Yahudi kaynaklarında nasıl yer aldığını ise metnin kendisi ve yorumları gösterir. Yeşaya 52:13–53:12, Aramice Targum’da başından sonuna aktarılır. Targum, ilk ayette Maşiah adını dahi verir ve ardından İsrael, uluslar ve Maşiah için farklı eylemler anlatır. Şiir, haftalık teselli okumalarının dışında da Yahudi okura açık biçimde ulaşmıştır. (Yeşaya 52:13–53:12).
Yeşaya 52:13–53:12, ulusların bir zamanlar hor gördükleri İsrael hakkında söylediklerini anlatır. Ardından gelen “Ey kısır kadın, sevinçle haykır” sözü, teselliyi doğrudan Siyon’a yöneltir (54:1). Ki Tetse okumasının konusu bu tesellidir. 41:8–9, 44:21 ve 49:3’te İsrael adıyla çağrılan kulun 49:5–6’da halkını toplaması, 53:10’da soyunu görmesi ve 54:1–3’te Siyon’un çocuklarının çoğalması aynı geleceğin parçalarıdır. Raşi, İbn Ezra ve Radak’ın açıkça yorumladığı bir bölümün bu tematik okumada bulunmaması, onu gizlemek için çıkarıldığını ya da bu seçimi yapanların vicdan azabı duyduğunu göstermez.
Tanah kaynakları: Yeşaya 51:12–52:12; 52:13–53:12; 54:1–10; 54:11–55:5; 49:3–6. Okuma düzeni ve yorumlar: Şulhan Aruh, Orah Hayim 428:8; Raşi, İbn Ezra ve Radak, Yeşaya 52:13–53:12.
63. İddia: Yeşaya’daki “kul” doğal olarak Maşiah’tır
Yeşaya’da “kul”, Haşem’e bağlı olan ve bir görev verilen kişi veya topluluk için kullanılır. Peygamber, kitabın bazı bölümlerinde kulun adını doğrudan verir. 52. bölümün sonunda ise ağır acı çeken, sonradan yükseltilen bir kuldan söz eder. Bu kişinin kim olduğunu anlamak için şiirin başladığı yere ve Yeşaya’nın daha önce kimi kul diye andığına bakılır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Yeşaya’da “kul”, Haşem’e bağlı olan ve bir görev verilen kişi veya topluluk için kullanılır. Peygamber, kitabın bazı bölümlerinde kulun adını doğrudan verir. 52. bölümün sonunda ise ağır acı çeken, sonradan yükseltilen bir kuldan söz eder. Bu kişinin kim olduğunu anlamak için şiirin başladığı yere ve Yeşaya’nın daha önce kimi kul diye andığına bakılır.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yeşaya 52:13–53:12’de acı çeken kulun İsrael halkı olamayacağını söylerler. Onlara göre kul, başkalarının suçları için ölen İsa’dır. Yeşaya 52:14’ü, İsa’nın herkesten daha fazla bedensel acı çekeceğinin haberi olarak okurlar. Ayrıca Yeşaya 49’da kula İsrael’i geri getirme görevi verildiğini hatırlatır ve bu görevin kulun halktan ayrı bir kişi olduğunu gösterdiğini savunurlar.
Tanah’ın Cevabı:
Haşem, Yeşaya 41:8–9’da kuluna “İsrael” ve “Yaakov” diye seslenir. 43:10’da Haşem aynı cümlede İsrael’e “Siz Benim tanıklarımsınız” der ve topluluğu tekil olarak “seçtiğim kulum” diye anar. 44:21’de yine aynı adı duyarız. 48:20’de kurtarılan kul Yaakov’dur. 49:3’te ad, doğrudan kula söylenir: “Sen kulumsun, İsrael.” Tanah başka yerlerde Avraam, Moşe, David ve peygamberleri de kul olarak adlandırır. Yeşaya’nın bu bölümünde ise unvanın kime ait olduğu tekrarla belirlenmiştir.
Şiir başlamadan hemen önce Haşem, Mısır ve Asur baskısını yaşayan halkından söz eder (52:4–5). Yeruşalayim’in yıkıntılarına sevinmeleri söylenir ve uluslar Haşem’in kurtarışını görür (52:9–10). Haşem, ülkeden çıkacak halkının önünde ve arkasında yer alır (52:12). Bu dizinin ardından “Kulum başarılı olacak” sözü gelir (52:13). Bir zamanlar görünüşü insanları dehşete düşüren kulun yücelmesi kralları susturur (52:14–15). Görünüşteki ağır bozulma, tarihte çekilmiş bütün acıları karşılaştıran bir sıralama değildir. 54:1–3’te doğum ve genişleyen çadır diliyle aynı halkın yeniden çoğalması anlatılır.
Yeşaya 49:5–6’da İsrael adını taşıyan kul dağılmış İsrael’i toplamak ve uluslara ışık olmakla görevlidir. “İsrael” adıyla anılan bir topluluk, halkın içinde Haşem’e sadık kalanları temsil edebilir. Bir halkın kendi içinde dönüşe öncülük edenlerle dönmeye çağrılanlar bulunabilir. Ayet, kulun adını kendi göreviyle değiştirmez.
Yeşaya, halkın tamamı ile halkın içindeki sadık kişileri birbirinden ayırır. 65:8–9’da içinde hala üzüm suyu bulunan salkım atılmaz. Peygamber bu örnekle, halkın içinde sadık kalanlar varsa bütün halkın yok sayılmayacağını anlatır. Tanrı da kulları uğruna her şeyi yok etmez ve Yaakov’un soyuna yurdunu miras verir. Sefanya 3:12–13 de İsrael’den geriye kalanların ağzında hile bulunmayacağını söyler. Yeşaya 53:9’da kul için de ağzında hile bulunmadığı söylenir. Halkın günahları ile onun içindeki sadık kişilerin yaşadıkları aynı şey değildir.
Yeşaya 52:15’te krallar daha önce kendilerine söylenmemiş olanı görür ve duymadıklarını kavrar. Bir sonraki ayet “Duyduğumuza kim inandı?” diye başlar (53:1). Uluslar, hor gördükleri İsrael’in acısını önce Haşem’in onu reddetmesi olarak anlamış, şimdi o acının kendi isyanlarıyla ilişkisini görmüşlerdir (53:4–6). 53:8’deki “halkımın suçu” ifadesi de bir kralın kendi halkından söz etmesi olarak anlaşılabilir. “Biz” diyenlerin bu değişimi, şahsi bir kurtuluş kurbanının ilanından başka bir olay anlatır.
Kulun kesilip alınması ve mezarı, topluluk diline yabancı değildir. Yehezkel 37:11–14’te mezarlardan çıkarılan kuru kemiklerin kimliği açıkça verilir: “Bütün İsrael evi.” Ölüm dili, sürgün ve yıkımın ağırlığını anlatır. Yeşaya 53:10–12’de de kulun canı aşam ile anıldıktan sonra ona soyunu görmek, uzun yaşamak ve ganimeti paylaşmak vaat edilir. Kul suçlular için yakar ve ulusların günahlarının ortaya çıkardığı yükü taşır. 54. bölümde bu vaadin karşılığı İsrael’in çocukları ve yeniden dolan şehirlerdir.
Yahudi kaynaklarında Maşiah’a uygulanan açıklamalar da vardır. Tanah’ın Aramice çeviri ve açıklamalarından biri olan Targum Yonatan, 52:13’te “kulum” sözünü “kulum Maşiah” diye açıklar. Sanhedrin 98b, Maşiah’ın adı üzerine bir tartışmada Yeşaya 53:4’ü kullanır. Yalkut Şimoni de bölümdeki sözleri Maşiah’la ilişkilendirir. Bunlar gerçek yorumlardır; fakat “Maşiah” sözünün ayetin İbranice metninde yazdığını veya sözü edilen kişinin İsa olduğunu göstermez.
Targum’un kendi açıklamasına bakıldığında farklı kişiler ve topluluklar da görülür. 52:14’te İsrael evinin aşağılanmasından söz eder. 53:10’da halktan geriye kalanların arınacağını, Maşiahlarının krallığını göreceğini ve Tora’yı yerine getirenlerin başarılı olacağını anlatır. 53:12’de Maşiah’ın canını ölüme verdiği, birçoklarının günahı için dua ettiği ve asilerin onun sayesinde bağışlandığı söylenir; aynı açıklamada asiler Tora’ya bağlanır. Bu yorumdaki ifadeler İsa’nın kimliğine veya Tora’yı kaldıran bir kurtuluş öğretisine delil oluşturmaz.
Öte yandan Raşi, 52:13’teki kulu Yaakov’un içindeki doğru kişiler olarak açıklar. 49:1’de ise konuşmayı peygamber Yeşaya’ya bağlar. Bu açıklamalar, “kul” sözünün geçtiği her yerde tek bir kişinin anlatıldığını varsaymanın yanlış olduğunu gösterir.
Yeşaya’nın kul diye adlandırdığı İsrael, ulusların önünde aşağılanır, onların suçlarının yükünü taşır ve sonunda yüceltilir. Hristiyan okuması bu halkın yerine İsa’yı koyar, sonra yaraları çarmıha, sessizliği yargılamaya ve uzayan günleri dirilişe bağlar. Şiirin başındaki kurtuluş, kulun adı, konuşan uluslar ve sonunda vaat edilen soy, halk olarak anlatılan İsrael’i gösterir.
Tanah kaynakları: Yeşaya 41:8–9, 43:10, 44:1–2, 21, 48:20, 49:3–6, 52:4–15, 53:1–12, 54:1–17, 10:20–22, 33:23–24 ve 65:8–9, Sefanya 3:12–13, Yehezkel 37:11–14 ve 39:10, Yeremya 29:7, Bereşit 26:24, Bamidbar 12:7, Şemuel Bet 7:5, Yeremya 7:25. Yeşaya 52’nin
195. İddia: Dünya çapındaki Hristiyanlık Yeşaya 49’daki uluslara ışık kehanetini gerçekleştirir
Yeşaya 49’da Tanrı, kuluna hem İsrael’i toplama hem de uluslara ışık olma görevi verir. Bu iki görev aynı konuşmada yer alır. Bir dinin dünyaya yayılmasının bu sözleri karşılayıp karşılamadığına bakmak için, ayetin her iki görevden ne anladığını görmek gerekir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Yeşaya 49’da Tanrı, kuluna hem İsrael’i toplama hem de uluslara ışık olma görevi verir. Bu iki görev aynı konuşmada yer alır. Bir dinin dünyaya yayılmasının bu sözleri karşılayıp karşılamadığına bakmak için, ayetin her iki görevden ne anladığını görmek gerekir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yeşaya 49’daki kulun Maşiah olduğunu ve İsrael’den beklediği karşılığı bulamadığını söylerler. Onlara göre bunun üzerine kul uluslara ışık olarak gönderilmiştir. Hristiyanlığın dünyaya yayılmasını, İsa’nın bu görevi tamamladığına kanıt sayarlar.
Tanah’ın Cevabı:
Yeşaya 49:6, kulun uluslara ışık olmasından söz eder. Aynı ayet, Yaakov’un kabilelerinin ayağa kaldırılmasını ve İsrael’den sağ kalanların geri getirilmesini de bildirir. Hristiyanlık geniş bir coğrafyaya yayılmıştır. Ayetteki görevlerin yerine geldiğini göstermek için İsrael’in geri getirilip getirilmediğine de bakılır.
Bölümün üçüncü ayetinde Tanrı kula עַבְדִּי־אָתָּה יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר־בְּךָ אֶתְפָּאָר, “Sen kulumsun, İsrael; seninle yüceleceğim” der. 49:5–6’da ise kulun Yaakov’u geri getirmesi ve İsrael’i toplaması anlatılır.
Kulun İsrael diye adlandırılması ile İsrael’i toplamakla görevlendirilmesi birlikte açıklanmalıdır. Bazı yorumcular burada halk adına hareket eden sadık bir kul görür. Bazıları ise görevi bir peygamberle veya halkın başka bir temsilcisiyle ilişkilendirir.
49:6’da לְהָקִים אֶת־שִׁבְטֵי יַעֲקֹב וּנְצוּרֵי יִשְׂרָאֵל לְהָשִׁיב, “Yaakov’un kabilelerini ayağa kaldırmak ve İsrael’in korunmuş olanlarını geri getirmek” denir. Ardından וּנְתַתִּיךָ לְאוֹר גּוֹיִם לִהְיוֹת יְשׁוּעָתִי עַד־קְצֵה הָאָרֶץ, “Seni uluslara ışık yapacağım; kurtuluşum yeryüzünün ucuna kadar ulaşsın” sözü gelir. Yeşuati, “benim kurtuluşum” demektir. Ayette konuşan Tanrı, kendi kurtarışının yeryüzünün ucuna kadar ulaşacağını söyler. Bu söz İsa’nın adı olarak kullanılmaz.
Raşi, bölümün konuşanını peygamberlikle ilişkilendirir ve uluslara ışık sözünü kurtuluş haberinin duyurulması üzerinden açıklar. Bu, kulun kimliği hakkında bir Yahudi yorumudur. Ayet, İsrael’in geri getirilmesiyle uluslara ulaşan kurtuluşu aynı görev içinde anlatır. Bu görevi üstlenen kişi olarak İsa’nın adı geçmez.
Yeşaya 49:8–9 ülkenin yeniden kurulmasını ve tutsakların serbest bırakılmasını anlatır. 60:1–4’te uluslar Siyon’un ışığına gelirken oğulları ve kızları da uzaktan toplanır. Devarim 4:6–8’de İsrael’in Tora’yı yaşaması ulusların gözünde bilgelik olarak görülür.
Yeşaya 2:2–4’te uluslar Siyon’dan Tora öğrenir ve artık savaş öğrenmez. Zekeriya 8:20–23’te halklar Yeruşalayim’de Tanrı’yı arar ve İsrael’le birlikte olduğunu söyler. Peygamberler, ulusların Tora öğrenmesini, savaşı bırakmasını ve Yeruşalayim’de Tanrı’yı aramasını anlatırlar. Bir kişinin adının veya dini bir mesajın yayılması, bu olayların gerçekleştiğini göstermez.
İsa hakkında haberin farklı halklara ulaşması ile Yeşaya 49’daki kulun kimliği ve bütün görevlerinin gerçekleşmesi ayrı sorulardır. Ayetin “uluslara ışık” sözünü, aynı cümledeki İsrael’in geri getirilmesi görevinden ayırmak ayette kula verilen görevin bir kısmını dışarıda bırakır. Hristiyanlığın yayılması, Yeşaya’nın aynı kula verdiği bu görevlerin gerçekleştiğine veya kulun İsa olduğuna kanıt olamaz.
Tanah kaynakları: Yeşaya 49:1–9; Yeşaya 2:2–4, 11:9–12 ve 60:1–4; Devarim 4:6–8; Zekeriya 8:20–23. Yorum: Raşi, Yeşaya 49:1 ve 49:6.
214. İddia: Sanhedrin 98a’daki eşek ve bulut tasvirleri Maşiah’ın iki gelişinde gerçekleşir
Daniel, insana benzeyen birinin göğün bulutlarıyla geldiğini anlatır. Zekeriya ise eşeğe binmiş alçakgönüllü bir kraldan söz eder. Talmud’un Sanhedrin bölümünde bu iki tasvir, İsrael’in kurtuluşa layık olup olmamasıyla ilişkilendirilir.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Daniel, insana benzeyen birinin göğün bulutlarıyla geldiğini anlatır. Zekeriya ise eşeğe binmiş alçakgönüllü bir kraldan söz eder. Talmud’un Sanhedrin bölümünde bu iki tasvir, İsrael’in kurtuluşa layık olup olmamasıyla ilişkilendirilir.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Sanhedrin 98a’nın İsrael layıksa Maşiah’ı bulutlarla, layık değilse eşeğe binmiş olarak anlattığını kabul ederler. Ardından Tanrı’nın iki sözünün de ayrı ayrı gerçekleşmesi gerektiğini söylerler. Bu nedenle bir tasvirin ilk gelişe, diğerinin Maşiah’ın ikinci gelişine ait olduğunu ileri sürerler.
Tanah’ın Cevabı:
Sanhedrin 98a iki tasviri İsrael’in durumuna göre bir gelişin iki olası biçimi olarak açıklar. Hristiyan iddiası Talmud’un İsrael’in durumuna bağladığı bu iki seçeneği, metinde anlatılmayan iki ayrı geliş olarak okur.
Daniel 7:13’te insan oğluna benzeyen biri göğün bulutlarıyla gelir. Zekeriya 9:9’da ise alçakgönüllü bir kral eşeğe binmiş olarak anlatılır. Rabbi Yehoşua ben Levi bu tasvirleri şöyle bağdaştırır: זכו – עם ענני שמיא, לא זכו – עני ורוכב על חמור. Yani: “Layık olurlarsa göğün bulutlarıyla; layık olmazlarsa alçakgönüllü ve eşeğe binmiş olarak.”
Bu cümlede “önce eşek üzerinde, sonra bulutlarla” denmez. Maşiah’ın ölmesi, göğe çıkması ve yüzyıllar sonra geri dönmesi de anlatılmaz. İki tasvir, aynı şartın iki olası durumuna karşılık gelir. Halkın layık olduğu durumda bir biçim, layık olmadığı durumda diğer biçim anlatılır. Bu cümle ikisine bir gerçekleşme sırası vermez.
Hemen önceki tartışma aynı yapıyı daha açık gösterir. Yeşaya 60:22’de Tanrı kurtuluş için hem “zamanında” hem de “onu hızlandıracağım” der. Rabbi Yehoşua ben Levi bunu şöyle açıklar: İsrael layıksa kurtuluş hızlandırılır. Layık değilse önceden belirlenmiş zamanda gerçekleşir.
Bu örnekte ne zaman olacağı İsrael’in durumuna bağlı olan tek bir kurtuluş vardır. Eşek ve bulut örneğinde de tek bir gelişin nasıl olacağı İsrael’in durumuna göre açıklanır.
Raşi, Sanhedrin’deki bu açıklamada bulutlarla gelişi hızla, eşeğe binmiş yoksul kişinin gelişini ise yavaş bir yolculukla ilişkilendirir. Raşi bir gelişin hızlı veya yavaş olmasını açıklar. Ölümden sonra bir geri dönüşten söz etmez.
Zekeriya’nın kendi bağlamı da önemlidir. 9:9’da kral eşeğe binmiş olarak gelir. Hemen sonraki ayette savaş araçlarının kaldırılacağı, kralın uluslara barış bildireceği ve egemenliğinin denizden denize uzanacağı söylenir. Metin bu iki ayeti yüzyıllarla ayrılmış iki gelişe bölmez. Daniel 7:13–14’te insan oğluna benzeyen figüre egemenlik ve krallık verilir. 7:18 ve 7:27’de krallık Yüceler Yücesi’nin kutsallarıyla ilişkilendirilir.
İddianın dayandığı düşünce, Tanrı’nın iki sözünün de mutlaka ayrı ayrı gerçekleşmesi gerektiğidir. Sanhedrin her sözün hangi durumda geçerli olacağını açıklar. Bu açıklamada birbirini izleyen iki olay yerine, halkın durumuna göre yaşanacak tek bir geliş anlatılır.
Yona kitabındaki Nineve örneği de farklı bir durumu anlatır. Kent halkı kötü yolundan dönünce Tanrı ilan edilen felaketi getirmez; Yona, Tanrı’nın merhametli olduğunu ve ilan ettiği felaketi getirmekten vazgeçtiğini söyler (Yona 3:4–10; 4:2). Bu anlatı, uyarının ardından davranışın değişmesini gösterir. Aynı kişinin ölüp yüzyıllar sonra ikinci kez geleceğine dair bir kanıt sunmaz.
Sanhedrin 98a, tek bir Maşiah gelişini iki farklı koşul altında açıklar. Eşeğe binme ve bulutlarla geliş, iki ayrı tarih için verilmiş sözler değildir. Bu yüzden Sanhedrin 98a, İsa’nın öldükten sonra ikinci kez geleceğinin kanıtı olamaz.
Kaynaklar: Bavli Sanhedrin 98a ve Raşi; Daniel 7:13–14, 18, 27; Zekeriya 9:9–10; Yeşaya 60:22; Yeşaya 11:1–12; Yehezkel 37:21–28; Yona 3:4–10, 4:2.
245. İddia: İvtsan’ın Beytlehemli olması İsa’nın Beytlehemli Maşiah olacağını önceden gösterir
Şoftim kitabı, İsrael’in önderlerinden İvtsan’ın Beytlehemli olduğunu ve öldüğünde oraya gömüldüğünü söyler. Mika ise Beytlehem Efrata’dan İsrael’i yönetecek birinin çıkacağını bildirir. Bu iki kayıtta hangi şehrin ve hangi görevin anlatıldığı ayetlerin kendi sözlerinden anlaşılır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Şoftim kitabı, İsrael’in önderlerinden İvtsan’ın Beytlehemli olduğunu ve öldüğünde oraya gömüldüğünü söyler. Mika ise Beytlehem Efrata’dan İsrael’i yönetecek birinin çıkacağını bildirir. Bu iki kayıtta hangi şehrin ve hangi görevin anlatıldığı ayetlerin kendi sözlerinden anlaşılır.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Şoftim’de Beytlehem adının hem İvtsan’ın memleketi hem de gömüldüğü yer olarak iki kez geçmesini önemli sayarlar. Bu ayrıntıyı Mika’nın gelecekteki yöneticiyle Beytlehem arasında kurduğu bağla birleştirirler. Onlara göre İvtsan’ın memleketi, İsa’nın Beytlehemli Maşiah olacağını önceden gösterir.
Tanah’ın Cevabı:
Şoftim 12:8–10, İvtsan’ın Beytlehemli olduğunu ve öldüğünde Beytlehem’e gömüldüğünü gerçekten söyler. Mika da gelecekteki yöneticiyle Beytlehem Efrata arasında ilişki kurar. Fakat iki metinde aynı yer adının bulunması, İvtsan’ın İsa’yı önceden haber verdiğini tek başına göstermez.
Şoftim’in kısa kaydında İvtsan’ın İsrael’e yedi yıl şofetlik ettiği, çocukları ve aile ilişkileri anlatılır. Ardından ölümü ve gömüldüğü yer bildirilir. Metin İvtsan’ı gelecekteki bir kişinin sembolik habercisi olarak tanımlamaz. Memleket ve mezar yeri, İvtsan’ın kendi yaşamı hakkında verilen bilgilerdir.
Tanah’ta birden fazla Beytlehem vardır. Yehoşua 19:15, Zevulun bölgesindeki Beytlehem’i sayar. David’in ailesiyle ilişkili şehir Yehuda’daki Beytlehem’dir. Mika 5:1 bu şehri Beytlehem Efrata diye adlandırır. Şoftim 12, İvtsan’ın Beytlehem’ini bu ayrıntıyla belirtmez. Şoftim’de yer adının iki kez geçmesi, hangi Beytlehem’in kastedildiğini kesinleştirmez.
Mika’nın tam ifadesi “Beytlehem Efrata”dır. Yişay da Şemuel’de “Yehuda Beytlehem’inden bir Efratlı” olarak tanıtılır. Rut kitabı aynı yer ve aile adını birlikte kullanır. Bu ayrıntılar Mika’daki Beytlehem’i David’in köküyle ilişkilendirir. Şoftim’deki İvtsan kaydı bir aileyi ve bir şehrin adını andığı için bu bağlantının yerine geçmez. (Şemuel Alef 17:12).
Bava Batra 91a’da İvtsan ile Boaz’ı aynı kişi sayan bir rabbinik gelenek bulunur. Bu yorumda İvtsan, Rut kitabındaki Boaz ve onun üzerinden David’in soyu ile ilişkilendirilir (Rut 4:17–22). Bu yorumun kurduğu bağ, İvtsan ile David’in ailesi arasındadır. İvtsan’ın yaşamının daha sonra İsa’nın başına gelecek olayları haber verdiğini söylemez.
Mika 5:1, Hristiyan numaralandırmasında 5:2, Beytlehem Efrata’dan İsrael’i yönetecek kişinin çıkacağını bildirir. Aynı bölümde onun Tanrı’nın gücüyle halkını güdeceği ve halkın güven içinde yaşayacağı anlatılır (5:3–4). Mika şehir adını verirken aynı zamanda yöneticinin ne yapacağını ve halkın onun yönetiminde nasıl yaşayacağını da açıklar.
Rut 4 ve Şemuel Alef 16:1–13, David ailesinin Beytlehem bağlantısını gösterir. Şoftim’de başka bir önderin Beytlehem’le anılması, o kişinin David soyundan gelecek kral olduğunu veya İsa’nın bu görevi yerine getirdiğini kanıtlamaz.
İvtsan’ın Beytlehemli olması, Şoftim’de kendi yaşamı hakkında verilen bir bilgidir. Mika’nın vaadi, yöneticinin halkı Tanrı’nın gücüyle yöneteceğini ve halkın güven içinde yaşayacağını da bildirir. İki yerde aynı şehir adının bulunması, bu vaatlerin İsa’yla gerçekleştiğini göstermez.
Kaynaklar: Şoftim 12:8–10; Mika 5:1–4; Yehoşua 19:15; Rut 4:17–22; Şemuel Alef 16:1–13; Yeşaya 11:1–12; Bava Batra 91a.
246. İddia: Şimşon’un mucizevi doğumu ve kardeşlerince teslim edilmesi İsa’yı önceden gösterir
Şoftim kitabında bir melek, Manoah’ın o zamana kadar çocuğu olmamış eşine bir oğul doğuracağını bildirir. Bu çocuk Şimşon’dur. Yıllar sonra Yehuda’dan gelen kişiler Şimşon’u Filistlilere teslim eder. Şimşon’un o gün başına gelenler, daha sonra Gazze’de nasıl öldüğünden ayrı bir olaydır.
İddiayı ve cevabı oku
Hristiyan İddiası:
Şoftim kitabında bir melek, Manoah’ın o zamana kadar çocuğu olmamış eşine bir oğul doğuracağını bildirir. Bu çocuk Şimşon’dur. Yıllar sonra Yehuda’dan gelen kişiler Şimşon’u Filistlilere teslim eder. Şimşon’un o gün başına gelenler, daha sonra Gazze’de nasıl öldüğünden ayrı bir olaydır.
Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tanrı’nın Şimşon’un annesine çocuk vermesini İsa’nın doğumuyla ilişkilendirirler. Şimşon’un kendi halkı tarafından düşmana teslim edilmesini İsa’nın reddedilmesine, son savaşından sonra kardeşlerinin bedenini almasını da onun sonradan kabul edilmesine benzetirler. Onlara göre Şimşon’un yaşamındaki bu üç olay, İsa’nın başına gelecekleri önceden gösterir.
Tanah’ın Cevabı:
Şimşon’un doğumunun önceden haber verilmesi ve Yehuda’dan kişilerin onu Filistlilere teslim etmesi Şoftim’de gerçekten anlatılır. Doğum, teslim ve gömülme ayrı ayrı anlatılır. Bunların İsa’nın yaşamını önceden gösterdiğini söylemek için her sahnede gerçekten ne olduğuna bakılır.
Şoftim 13:2–3’e göre Manoah’ın eşi kısırdı. Tanrı’nın meleği ona bir oğul doğuracağını bildirdi. Kadının Manoah adlı eşi vardır. Metin onun bakire olduğunu veya çocuğun insan babası bulunmadığını söylemez. Ayetin duyurduğu olay, o zamana kadar çocuğu olmamış Manoah’ın eşinin çocuk sahibi olmasıdır. Çocuğun babasız doğduğu sonucunu bu duyurudan çıkarmak için metinde ayrıca bir dayanak gerekir.
Sara, Rivka, Rahel ve Hanna’nın çocuk sahibi oluşunda da daha önce yaşanan kısırlık ve ilahi yardım anlatılır (Bereşit 18:9–14; 25:21; 30:22–24; Şemuel Alef 1:5–20). Şimşon’un doğumu bildirilirken görevi de açıklanır. İsrael’i Filistlilerin elinden kurtarmaya başlayacaktır (Şoftim 13:5).
Şoftim 13, doğum öncesindeki durumu açık bir sırayla verir. Kadın Manoah’ın eşidir ve o zamana kadar hiç doğurmamıştır. Melek, bir oğul doğuracağını bildirdikten sonra onun yiyip içmesiyle ilgili hükümleri ve çocuğun doğumdan itibaren üstleneceği görevi açıklar. Kadın daha sonra bir oğul doğurur ve ona Şimşon adını verir. Aynı bölümün sonunda Haşem’in çocuğu bereketlediği söylenir. Olağanüstü olan, kısır bir kadına çocuğun önceden bildirilmesi ve ona verilen görevdir. Şoftim 13:2–5, 24–25.
Yeşaya 7–8’de de bir doğumun önceden bildirilmesi çocuğun bir mesaj taşımasını sağlar. Yeşaya 8, kadın peygamberin gebeliğinden önce Yeşaya’nın onunla birleştiğini açıkça anlatır. Böylece Tanah, ilahi işaret olarak verilen bir doğum ile anne ve babanın bulunmasını aynı anlatıda birleştirir. Şimşon’un doğumunun önceden bildirilmesi de onu Matta’daki gebelik iddiasının habercisi yapmaz. Yeşaya 8:1–4, 18.
Şoftim 15:9–13’te Yehuda’dan üç bin kişi Şimşon’a gelir. Şimşon, kendisini öldürmeyeceklerine dair güvence aldıktan sonra bağlanmayı kabul eder. Onlar da onu Filistlilere götürür. Bu, kendi halkından kişilerce düşmana teslim edilme sahnesidir. Şimşon teslim edildikten sonra bağlarını koparır, Filistlilerle savaşır ve yaşamaya devam eder (15:14–20). Bu olayda ölüm ve diriliş gerçekleşmez.
Şimşon’un ölümü daha sonra Gazze’de olur. Son gücüyle yapının sütunlarını yıkar ve Filistlilerle birlikte ölür (16:28–30). Ardından kardeşleri ve babasının evi onun bedenini alıp babası Manoah’ın mezarına gömer (16:31).
Hristiyan yorumu, kardeşlerinin Şimşon’un bedenini almasını onu sonunda kabul etmeleri olarak açıklar. Ailenin yaptığı iş ayette bellidir. Şimşon’u aile mezarına gömerler. Şimşon’un dirildiği veya yeniden önder olduğu söylenmez.
Şoftim 14–16, Şimşon’un kişisel çatışmalarını ve Filistlilerle mücadelesini de içerir. Metin onu insanlığın günahları için sunulan kusursuz bir korban olarak tanımlamaz.
Şimşon’un annesine doğumun haber verilmesi ve Şimşon’un kendi halkından kişilerce teslim edilmesi gerçek olaylardır. Doğum haberinde çocuğun babasız olduğu yazmaz. Şimşon teslim edildiğinde hayatta kalır. Gazze’deki ölümünden sonra da ailesi onu gömer ve dirildiği anlatılmaz. Şoftim, bu olayları İsa’nın biyografisi hakkında bir kehanet olarak sunmaz.
Kaynaklar: Şoftim 13:2–5, 15:9–20, 16:28–31; Bereşit 18:9–14, 25:21, 30:22–24; Şemuel Alef 1:5–20; Yeşaya 11:1–12; Yeremya 23:5–8.
İlgili Makaleler
Matta, Septuaginta'dan mı alıntı yapmaktadır?
Matta 1:23, Yeşaya 7:14’ü İsa’nın doğumuna uygularken Yunanca bir metin kullanır. Bugün elimizde bulunan Yunanca Yeşaya metnindeki ἡ παρθένος — hē parthenos, “bakire” ifadesi Matta’daki alıntının merkezindedir. Hristiyan yorumunda buradan hareketle Yeşaya’nın…
Betulah (בְּתוּלָה) kelimesinin anlamı nedir?
Yeşaya 7:14 üzerindeki Hristiyan tartışması çoğu zaman tek bir soruyla başlar: Peygamber gerçekten bakireden doğacak bir çocuğu haber verseydi, neden İbranicede bakirelikle doğrudan ilişkili olan betulah (בְּתוּלָה) yerine almah (עַלְמָה) kelimesini kullandı?…
Immanuel Ne Demek? Yeşayahu 7–8’de İsmin Anlamı
Immanuel ne demek? Yeşayahu 7–8’de “Tanrı bizimle” anlamındaki ismin Ahaz dönemi, çocuk işaretleri ve tarihsel bağlam içindeki işlevini açıklayan inceleme.
Ölüdeniz Parşömenleri ve Tora'nın Aktarılması
Ölüdeniz Parşömenleri, proto-Masoretik geleneğin Hristiyanlık öncesi köklerini ve İkinci Bet HaMikdaş dönemindeki metin çeşitliliğini ortaya koymaktadır. 1QIsaᵃ, Yeşayahu 7:14, Yirmeyahu elyazmaları ve Bet HaMikdaş’taki üç Tora tomarı özgün kaynaklarla incelenmektedir.
Matta, hamileliğin zaman dilimini neden değiştirdi?
Yeşaya 7:14, Hristiyanlığın İsa’nın bakireden doğduğunu Tanah’tan kanıtlamak için kullandığı başlıca ayetlerden biridir. Matta kitabı, Meryem’in gebe kalışını anlattıktan sonra Yeşaya’dan alıntı yapar ve bu olayın peygamber tarafından önceden bildirildiğini ileri sürer.…
Onun adını kim "Immanuel" koyacak?
Yeşayahu 7:14, Hristiyan İncili’nde İsa’nın doğumuyla ilişkilendirilen en bilinen Tanah ayetlerinden biridir. Matta 1:23 ayeti şu biçimde aktarır: “Bakın, bakire gebe kalacak ve bir oğul doğuracak; onlar onun adını Immanuel koyacaklar.” Matta…
Yeşaya 7:14’te “İşaret” Nedir? Doğaüstü Olmak Zorunda mı?
Misyonerler, bir anne ve babadan olan sıradan bir doğumun Yeşaya 7:14’te bahsedilen “bir belirti” olamayacağını sıklıkla dile getirirler. Neticede, normal bir doğum nasıl bir belirti olabilir ki diye sorarlar. Ancak, bir erkek…
Bakireden Doğum İnancı Tanah’a Dayanıyor mu? Yeşayahu 7:14
Yeşayahu 7:14’teki almah kelimesini, Ahaz dönemindeki tarihsel bağlamı, Septuaginta’daki parthenos kullanımını ve Kral David’in soyundan gelme ölçütünü inceler; bakireden doğumun neden Tanah’ın Maşiah öğretisi olmadığını gösterir.
