Misyoner İddiaları Arşivi

13 iddia Tüm iddialar Yeşaya 53 dosyası

152. İddia: Başkohenin Kutsallar Kutsalı’nda kısa süre kalması sistemin eksikliğini gösterir

Kutsallar Kutsalı, Tapınağın en içteki ve en kutsal bölümüdür. Başkohen, yani kutsal hizmetin başındaki görevli, oraya istediği zaman giremez. Bu giriş kuralının ibadeti nasıl düzenlediğiyle, Haşem’in halkının duasını nasıl işittiği ayrı konulardır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Kutsallar Kutsalı, Tapınağın en içteki ve en kutsal bölümüdür. Başkohen, yani kutsal hizmetin başındaki görevli, oraya istediği zaman giremez. Bu giriş kuralının ibadeti nasıl düzenlediğiyle, Haşem’in halkının duasını nasıl işittiği ayrı konulardır.

Bu yorumu savunan Hristiyanlar, başkohenin kendisi ve halk için kan sunmasını, Kutsallar Kutsalı’na yalnız yılın bir gününde girmesini ve içeride kalamamasını bir eksiklik olarak görürler. Onlara göre bu sınırlar, insanların Tanrı’ya daha yakın olabilmesi için daha üstün bir aracının gerektiğini gösterir. İsa’nın bu engeli kaldırdığını savunurlar.

Tanah’ın Cevabı:

Vayikra 16:1–2, Aharon’un en kutsal bölüme istediği zaman girmemesini emreder. Nadav ile Avihu’nun ölümünün ardından verilen bu sınırın gerekçesi de açıklanır: Tanrı, kaporetin üzerinde bulutta görünecektir. Kaporet, antlaşma sandığının kapağıdır. Tanrı, halkın kendisine nasıl yaklaşacağını ve başkohenin ne zaman içeri gireceğini kendisi belirlemiştir.

Vayikra 16:2’de Aharon’a וְאַל־יָבֹא בְכָל־עֵת אֶל־הַקֹּדֶשׁ מִבֵּית לַפָּרֹכֶת אֶל־פְּנֵי הַכַּפֹּרֶת אֲשֶׁר עַל־הָאָרֹן וְלֹא יָמוּת denir: “Perdenin içindeki, sandığın üzerindeki kaporetin önündeki kutsal yere her zaman girmesin, yoksa ölür.” Be-khol et (בְכָל־עֵת), “her zaman” demektir. Bu hüküm, girişin isteğe bağlı olmadığını ve Tanrı’nın belirlediği ritüel şartlarla yapılacağını anlatır.

Ayette “yalnız belirli dakika kalabilir” biçiminde sayısal bir zaman sınırı konulmamıştır. Giriş kuralı, kutsal hizmetin nasıl yapılacağını belirler. Dua eden kişinin Tanrı’ya ulaşamayacağını söylemez.

Kutsal bölümde geçirilen vaktin anlamını girişte yapılan işler belirler. Tütsü, örtüyü kaplayacak bir bulut oluşturur. Ardından kohen boğanın ve halkın tekesinin kanıyla arındırma işini tamamlar. 16:16, bu işlemin neden yapıldığını da söyler. Kutsal yer, aralarında bulunduğu halkın kirliliklerinden ve ihlallerinden arındırılır. Tora, arınmanın hangi görevler yerine getirildiğinde sağlanacağını açıkça belirler. (Vayikra 16:11–17).

Vayikra 16:3–19, başkohenin giysilerini, arınmasını, buhuru ve sunuları düzenler. 16:29–34 hizmetin her yıl yapılacağını söyler. Ayetler içeri girişin şartlarını verir; içeride yalnız belirli dakika kalabileceği gibi bir süre koymaz. Bir odanın girişinin sınırlandırılması, Haşem’in insanları bağışlayamayacağı anlamına gelmez.

Vayikra 16:2 ve 16:17, başkohenin Kutsallar Kutsalı’na giriş yetkisini ve halk için yapılan hizmeti düzenler. Yehezkel 45’te gelecekteki arınma ve kurban hizmetlerinin bildirilmesi de aynı ayrımı sürdürür: Kutsal hizmetin sınırları Tanrı’nın buyruğunun parçalarıdır; o buyruğun iptal gerekçesi değildir.

Devarim 4:7, Tanrı’nın İsrael’e kendisine yakardığında yakın olduğunu bildirir. Melahim Alef 8:27–30’da Şelomo, göklerin bile Tanrı’yı içine alamayacağını söyler. Haşem’den halkın duasını göklerden işitmesini ve halkı bağışlamasını ister. Hristiyanların başkohenin kutsal odaya yalnız belirli şartlarda girmesini Tora’nın Tanrı’ya yakınlık sağlayamadığına kanıt yapmaları, Tanrı’nın ibadet düzeniyle dua ve bağışlanma vaadini birbirine karıştırır.

Devarim 4:7’de כִּי מִי־גוֹי גָּדוֹל אֲשֶׁר־לוֹ אֱלֹהִים קְרֹבִים אֵלָיו כַּיהוָה אֱלֹהֵינוּ בְּכָל־קָרְאֵנוּ אֵלָיו, “Hangi büyük ulusun Tanrısı, bizim Tanrımız Haşem’in O’na her seslenişimizde bize yakın olduğu kadar yakındır?” denir. Bu söz, Tanrı’nın İsrael’in çağrısına yakınlığını kutsal bölüme yalnız başkohenin girmesine bağlı kılmaz. I Melahim 8:30’da da Tanrı’nın göklerden işitmesi ve bağışlaması için dua edilir. Böylece kutsal bölüme giriş için verilen kurallar sürerken halk da dua edip Haşem’den merhamet dileyebilir.

Fiziksel kutsal bölüme giriş ile Tanrı’nın duayı işitmesi ayrı konulardır. Şelomo, Tapınak’ı adarken göklerin bile Tanrı’yı içine alamayacağını söyler. Ardından Tanrı’dan, halkın duasını göklerdeki yerinden işitmesini ve bağışlamasını ister. Haşem’in yakınlığı başkohenin o odada kalmasına bağlı değildir. Bu giriş kuralından, İsa’nın kaldırması gereken bir engel olduğu sonucu çıkmaz. Melahim Alef 8:27–30.

Tanah kaynakları: Vayikra 16:1–34; Devarim 4:7; I Melahim 8:27–30; Yehezkel 45:15–22.

Bu iddianın sayfası

208. İddia: Şelomo’nun Tapınak duası Yom Kippur’da yapıldı; bu yüzden sürgündeki bağışlanma bile sunakta dökülen kana dayanır

Şelomo, Bet HaMikdaş Tanrı’ya adanırken dua eder. Duasında, ileride ülkesinden sürülecek olan halkın Tanrı’ya dönüp bağışlanma dilemesi de yer alır. Tapınağın adanması sırasında yapılan sunular ile yıllar sonra sürgünde edilecek duanın şartları farklı ayetlerde açıklanır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Şelomo, Bet HaMikdaş Tanrı’ya adanırken dua eder. Duasında, ileride ülkesinden sürülecek olan halkın Tanrı’ya dönüp bağışlanma dilemesi de yer alır. Tapınağın adanması sırasında yapılan sunular ile yıllar sonra sürgünde edilecek duanın şartları farklı ayetlerde açıklanır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Tapınağın adandığı günlerin Yom Kippur’u, yani kapara gününü de içerdiğine ve törende sunakta korbanlar sunulduğuna dikkat çekerler. Onlara göre Şelomo’nun duası, sürgündeki halk dua ettiğinde bağışlanacaksa bunun sebebinin adama sırasında sunakta dökülen kan olduğunu gösterir.

Tanah’ın Cevabı:

Tapınak’ın adanması sırasında korbanlar sunulmuştur. Adama günleri ve Sukkot bayramı yedişer gün sürdü. Yom Kippur’un bu döneme denk geldiğini söyleyen yorum, günlerin bu sırasına dayanır. Ancak bundan, Şelomo’nun sürgündeki halk için istediği her bağışlanmanın geçmişte dökülmüş kana bağlı olduğu sonucu çıkmaz. Duanın kendisi bu şartı söylemez.

Melahim Alef 8:65 ve Divre HaYamim Bet 7:8–10, adama ve bayram günlerini anlatır. Talmud’un Moed Katan 9a bölümü, adama günlerinin Yom Kippur’u da içerdiğini anlatır ve halkın o yıl yeme içmesini tartışır. Bu, takvim bağlantısının Yahudi kaynaklarında bulunduğunu gösterir. Fakat Şelomo’nun duasının tam olarak Yom Kippur günü yapıldığı veya yalnız o günün kan işlemi sayesinde geçerli olduğu bu kayıtlarda söylenmez.

Şelomo’nun Tapınağı Tanrı’ya adadığı tören boyunca sunakta korbanlar sunuldu. Vayikra 16 da Yom Kippur’da yapılan özel işlemleri bildirir. Bu işlemler arasında kutsal yerin kanla arındırılması da vardır. Törende korban sunulmuş olması, yüzyıllar sonra sürgünde edilen duanın kabul edilmesi için o sırada dökülen kanın şart olduğunu göstermez.

Melahim Alef 8:46–50’de Şelomo, günah işleyip yabancı ülkeye sürülen halkı anlatır. Halkın sürgünde suçunu anlayıp kabul edeceği durumu anlatır. İnsanlar bütün yürekleri ve canlarıyla Tanrı’ya döner, ülkelerine, Yeruşalayim’e ve Tapınağa yönelerek dua ederler.

Ardından Tanrı’dan halkın duasını göklerden işitmesini, davalarına bakmasını ve וְסָלַחְתָּ לְעַמְּךָ, “halkını bağışlamasını” ister. Divre HaYamim Bet 6:36–39 aynı duayı aktarır.

Şelomo bu ayrımı, duanın önceki bir bölümünde de yapar. Melahim Alef 8:38–39’da her kişinin kendi yüreğindeki acıyı bilip ellerini Tapınağa doğru açması, Haşem’in de göklerde işitip bağışlaması istenir. Haşem her birine kendi davranışına göre karşılık verecektir, çünkü herkesin yüreğini bilir. Böylece hem kişinin kendi sıkıntısından dolayı ettiği dua hem de sürgündeki bütün halk için yapılan yakarış, Tanrı’nın işitmesine ve kişinin dönüşüne dayanır. (Melahim Alef 8:38–39).

İbranice fiiller de ayrıdır. 8:50’deki ve-salahta, סלח kökünden “bağışla” anlamına gelir. Vayikra 16:22’de keçinin gönderilmesi için kullanılan ve-şillah ise שלח, “göndermek” köküne dayanır. İki fiil kulağa benzer gelse de biri bağışlamayı, öteki keçinin gönderilmesini anlatır.

Daniel 9:4–19’da da sürgündeki Daniel halkın suçlarını kabul eder, Tanrı’nın merhametine dayanır ve “Efendim, bağışla” diye yakarır. Yeşaya 55:6–7, kötü kişinin yolunu bırakıp Tanrı’ya dönmesini ve Tanrı’nın bolca bağışlayacağını söyler. Bu ayetler Tanrı’ya dönüşle bağışlanmayı birlikte anlatır. Geçmişte sunulmuş bir kanlı korbanı veya gelecekte bir insanın ölmesini şart koşmaz. Şelomo da sürgündeki halk için bağışlanma dilerken adama sırasında dökülen kanı bir şart olarak anmaz.

Tanah ve yorum kaynakları: Melahim Alef 8:22–53 ve 8:65–66; Divre HaYamim Bet 6:36–39 ve 7:8–10; Moed Katan 9a; Vayikra 16; Daniel 9:4–19; Yeşaya 55:6–7; Hoşea 14:2–4.

Bu iddianın sayfası

27. İddia: Şelomo’nun duasına göre sürgündeki halkın duası, sunakta dökülen kan sayesinde kabul edilir

Şelomo, Tapınak açılırken İsrael’in bir gün yenilip ülkesinden uzaklaştırılabileceğini hesaba katar. O durumda halkın hangi yöne dönerek dua edeceğini ve Haşem’den ne isteyeceğini anlatır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Şelomo, Tapınak açılırken İsrael’in bir gün yenilip ülkesinden uzaklaştırılabileceğini hesaba katar. O durumda halkın hangi yöne dönerek dua edeceğini ve Haşem’den ne isteyeceğini anlatır.

Bu Hristiyan iddiası, Şelomo’nun sürgündeki halk için ettiği duayı Tapınaktaki korbanlara, yani sunulara bağlar. Görüşü savunanlar, duanın bu sunuların kanı sayesinde işitildiğini söylerler. Açılış töreninin Yom Kippur’a, yani Kefaret Günü’ne denk gelmiş olabileceğini, Şelomo’nun sunağın önünde durduğunu ve bağışlama sözünün çöle gönderilen tekeyle ilişkili olduğunu öne sürerler. Onlara göre sürgündekiler törende bulunmasalar da sunağın sağladığı bağışlanmadan yararlanabilirler. Bu sunuların hepsini İsa’nın gelecekteki ölümüne işaret sayarlar.

Tanah’ın Cevabı:

Tapınağın açılışında Şelomo, bir gün o Tapınağa gelemeyecek insanlar için dua etti. Düşman ülkesine götürülen İsraelliler orada yaptıklarıyla yüzleşecek, “Günah işledik, yanlış yaptık, kötülük ettik” diyeceklerdi. Atalarına verilen ülkeye, Yeruşalayim’e ve Haşem’in Adı için yapılan eve doğru yüzlerini çevirip bütün yürekleriyle Haşem’e döneceklerdi. Şelomo, Haşem’den onların duasını göklerden işitmesini, suçlarını bağışlamasını ve kendilerini tutsak edenlerin onlara merhamet etmesini sağlamasını istedi. Şelomo’nun saydığı şeyler günahın kabulü, Haşem’e dönüş ve duadır. Sürgündeki halkın bağışlanmasını açılışta dökülen kana bağlayan şart ise duada yer almaz. Şelomo bu isteğin gerekçesini de söyler: İsrael, Haşem’in Mısır’dan çıkardığı halkı ve mirasıdır. Yein Levanon, Şelomo’nun bu sözlerini kişinin kötü düşünce ve davranışlarını bırakıp Haşem’e dönmesiyle açıklar. (Melahim Alef 8:51–53; Melahim Alef 8:46–50)

Şelomo daha duasının başında göklerin bile Haşem’i kuşatamayacağını söyler. O’nun bakışının gece gündüz Tapınağın üzerinde olması istenir, çünkü orası Adını yerleştirdiği yerdir. Savaşta yenilen halk, kuraklıkta yağmur bekleyenler ve kıtlık ya da salgınla karşılaşan insanlar oraya yönelip Haşem’e seslenir. Uzak ülkeden gelen yabancı ile savaşa giden İsrael de aynı yere yönelir. Kuraklık örneğinde dua ile birlikte günahtan dönmek istenir. Halk sürgüne düştüğünde de aynı dönüş mümkündür. Dua ederken yönelinen yer Tapınaktır. İnsanın yüreğini bilen, duayı işiten ve bağışlayan ise Haşem’dir. Melahim Alef 8:27–30, 8:33–45

Açılışta sunağın önünde dua edilmiş ve çok sayıda kurban sunulmuştur. Antlaşma Sandığı’nın önünde koyun ve sığırlar sunulduğu, törenin devamında da barış sunuları, yakılan sunular ve tahıl sunuları getirildiği kaydedilir. Yom Kippur, açılışın yapıldığı yedinci ayın onuncu gününe denk gelir. Sukkot ise aynı ayın on beşinci gününde başlar. Divre HaYamim Bet, sunağın açılışı için yedi gün ayrıldığını, bayramın da yedi gün sürdüğünü ve halkın ayın yirmi üçüncü günü yola çıktığını söyler.

Şelomo, aynı duada önce ülkede günah işleyip düşmana yenilenleri, daha sonra düşman ülkesine sürgün edilenleri ele alır. İlk durumda halk döner ve Tapınak’ta dua eder. İkinci durumda uzaktan ülkeye, şehre ve Tapınağa doğru dua eder. Her iki durumda da Haşem’den göklerde işitip bağışlaması istenir. Duanın yönü değişirken suçun itirafı ve Haşem’e dönüş korunur. (Melahim Alef 8:33–50).

Tören günlerinin Yom Kippur’a denk gelmesi, duanın tam o gün edildiğini göstermez. Açılışta sunulan korbanlar ile sürgündeki insanın duası aynı bölümde anlatılır. Şelomo, sürgündekinin bağışlanmasını o gün sunulan korbanların kanına bağlamaz. Melahim Alef 8:2, 5, 22, 62–66, Divre HaYamim Bet 7:8–10, Vayikra 23:27, 34

Şelomo’nun “halkını bağışla” sözündeki fiil סלח (salah), yani bağışlamaktır. Yom Kippur’da tekenin çöle gönderilmesi için שלח (şalah) fiili kullanılır. Bunlar ilk harfleri farklı iki ayrı köktür. Bir yerde Haşem’den halkın suçunu bağışlaması istenir, öbüründe bir hayvan çöle gönderilir. Raşi, Yoma’da bu ikinci fiilin geçtiği ayeti tekenin çöle gönderilmesi bağlamında açıklar. Ses benzerliği iki ayrı eylemi birbirine bağlamaz. Aynı ayrım Haşem’in Şelomo’ya verdiği cevapta da vardır. Tapınak kurban yeri olarak seçilmiştir. Ardından halkın alçalması, dua etmesi, Haşem’i araması ve kötü yollarından dönmesi halinde günahının bağışlanacağı ve ülkesinin iyileştirileceği vaat edilir. Kurban yeri aynı konuşmada anıldığı halde bu vaadin şartı olarak sunağa getirilen bir kurban gösterilmez. Vayikra 16:21–22, Divre HaYamim Bet 6:36–39, 7:12–16

Şelomo sürgündeki halkı düşündüğünde Tapınak ayaktaydı. Sürgünle birlikte kutsal yerler de yıkılırsa ne olacağı Tora’da ele alınır. Vayikra’da şehirlerin ve kutsal yerlerin harap olacağı, halkın düşman ülkelerine dağılacağı ve sunuların kabul edilmeyeceği söylenir. Halk günahını itiraf ettiğinde ve yüreği alçaldığında Haşem atalarla yaptığı antlaşmayı hatırlar. Düşman ülkesindeki halkını yok etmeyeceğine ve antlaşmasını bozmayacağına dair söz verir. Yıkım bu sözün geçerli olduğu koşullar arasındadır. Vayikra 26:31–45

Daniel o koşullarda yaşadı. Yeruşalayim ve kutsal yer harap haldeydi. Daniel halkıyla birlikte Tora’dan saptığını itiraf etti. Kendi doğruluklarına dayanmadıklarını, Haşem’in büyük merhametine güvendiklerini söyleyerek O’ndan işitmesini ve bağışlamasını istedi. Duası daha bitmeden Gavriel geldi ve yakarışının başında bir söz çıktığını bildirdi. Böylece işleyen bir sunak bulunmadığı halde duanın işitildiği gösterilir. Akedat Yitshak, Daniel’in “Adonay, bağışla” yakarışını, suçun bağışlanması için Haşem’e yöneliş olarak açıklar. Şaarei Orah da bu yakarışı merhamet ve bağışlanmayla birlikte ele alır.

Hoşea’da ise bağışlanma isteyen halka Haşem’in cevabı da verilir. İsrael’den sözlerini alıp dönmesi ve dudaklarının boğalarını sunması istenir. Kurban diliyle anlatılan bu duada halk suçunun kaldırılmasını ister, yabancı güçlere ve kendi yaptığı putlara güvenmekten vazgeçer. Haşem de onun dönekliğini iyileştireceğini ve onu karşılıksız seveceğini söyler. Saadia Gaon, Hoşea’nın sözlerinde teşuvanın, yani günahtan dönüşün dört unsurunu gösterir: günahı bırakmak, yapılan kötülükten pişmanlık duymak, bağışlanma istemek ve yeniden günah işlememeye karar vermek. Yoma 86b’de Hoşea’nın sözlerle dönüş çağrısı, Haşem’in günahından dönen kişinin sözlerini kabul etmesiyle açıklanır; dudakların boğaları da sunuya benzetilir. Şemot Rabba, korban getiremeyen halkın durumunu ele alırken Hoşea’nın sözlerle dönüş çağrısına, Tora sözlerine ve duaya yer verir. Daniel 9:3–23, Hoşea 14:2–5 (bazı çevirilerde 14:1–4)

Bir baba oğluna yanlışını fark edip kendisine döndüğünde onu dinleyeceğini söylediğinde, bu söz oğlun dönüşüyle ilgilidir. Yıllar önce yapılan başka bir töreni bu kabulün söylenmemiş şartı saymak, babanın sözüne yeni bir şart ekler. Şelomo’nun beklediği dönüş Daniel’in duasında görülür. Hoşea, aynı dönüşe karşılık Haşem’in ne vaat ettiğini söyler. Bütün bunların ancak İsa’nın ileride ölecek olması sayesinde gerçekleştiği iddia edildiğinde, kanıtlanması gereken şart baştan doğru kabul edilmiş olur. Şelomo’nun duası bu şartın kanıtı olarak kullanılamaz. Haşem bağışlanmayı kötülüğünü bırakıp kendisine dönen halka vaat etmiştir. Bu vaadi geçmişte sunağa dökülen kana ya da bir insanın gelecekteki ölümüne bağlayan Hristiyan iddiası yanlıştır.

Açılış töreninde sunu verilmesi, sürgünde edilen duanın o sunuların kanıyla kabul edildiğini göstermez. Şelomo uzaktaki halkın suçunu kabul edip bütün yüreğiyle dönmesinden söz eder ve Haşem’den onları gökten işitip bağışlamasını ister.

Rabbinik açıklamalar: Yein Levanon, Şelomo’nun Melahim Alef 8:46–50 duasına ilişkin açıklaması; Akedat Yitshak, Şemot 34:6–9 açıklaması; Raşi, Yoma 67b; Saadia Gaon, Emunot veDeot, 5. bölüm; Şaarei Orah, birinci kapı; Şemot Rabba 38:8; Yoma 86b.

İlgili Kabalat yazıları: “Kan olmadan kefaret olmaz mı?”; “Günah ve Aklanma”; “İsa, Benim Günahlarım İçin mi Öldü?”.

Tanah kaynakları: Melahim Alef 8, özellikle 2, 5, 22, 27–30, 33–50 ve 62–66; Melahim Alef 8:29–50; Divre HaYamim Bet 6:36–39; Divre HaYamim Bet 7:8–16; Vayikra 16:21–22; Vayikra 23:27, 34; Vayikra 26:31–45 (özgün metin); Daniel 9:3–23; Hoşea 14:2–5.

Bu iddianın sayfası

136. İddia: İsa mizbeah üzerinde sunulmadıysa da sorun yoktur; kendisi mizbeah sayılabilir

Tora, kutsal hizmette getirilen sunuya korban, üzerinde sunulduğu yapıya mizbeah, yani sunak der. Tora ayrıca sununun nerede ve nasıl yapılacağını belirler. Bir insanın hem sunu hem de sunak sayılıp sayılamayacağı, Tora’nın bu iki sözle neyi anlattığına bakılarak anlaşılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora, kutsal hizmette getirilen sunuya korban, üzerinde sunulduğu yapıya mizbeah, yani sunak der. Tora ayrıca sununun nerede ve nasıl yapılacağını belirler. Bir insanın hem sunu hem de sunak sayılıp sayılamayacağı, Tora’nın bu iki sözle neyi anlattığına bakılarak anlaşılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsa’nın fiziksel bir sunak üzerinde sunulmadığını kabul ederler. Bunun bir engel olmadığını söylerler, çünkü onlara göre İsa’nın kendisi hem korban hem de mizbeah sayılabilir. Tapınak yıkıldıktan sonra Haşem’in seçtiği kutsal yerin görevini de İsa’nın üstlendiğini savunurlar.

Tanah’ın Cevabı:

Vayikra 1–7, korbanı sunanın kim olduğunu, hangi hayvanın sunulacağını, kanın nerede kullanılacağını ve hangi işlemlerin yapılacağını belirler. Vayikra 17:11, kanın sunak üzerinde arınma işlevine ayrıldığını söyler. Sunak, ibadette belirli bir yeri ve görevi olan somut bir yapıdır.

Vayikra 17:11’de וַאֲנִי נְתַתִּיו לָכֶם עַל־הַמִּזְבֵּחַ לְכַפֵּר עַל־נַפְשֹׁתֵיכֶם denir: “Ben onu, canlarınız için kapara yapmanız üzere size mizbeah üzerinde verdim.” Al ha-mizbeah (עַל־הַמִּזְבֵּחַ) kanın gerçek bir sunağın üzerinde kullanıldığını belirtir. Kapara burada kanın sunak üzerindeki kefaret ve arınma işlevini anlatır.

Devarim 12:13–14 de olayı yer bakımından sınırlamaktadır: הִשָּׁמֶר לְךָ פֶּן־תַּעֲלֶה עֹלֹתֶיךָ בְּכָל־מָקוֹם אֲשֶׁר תִּרְאֶה, “Yakmalık sunularını gördüğün herhangi bir yerde sunmaktan sakın.” Bir bedenin “mizbeah” diye adlandırılması, Tora’nın kanın nereye ve hangi hizmet içinde uygulanacağını belirleyen hükmünü fiilen gerçekleştirmemektedir. Benzetme ile hukuken geçerli korban hizmeti farklı işlemlerdir.

Şemot 20:24–26 ve 27:1–8, sunak yapılmasına ilişkin somut hükümler verir. İsa’nın Roma tarafından idam edildiği haç bu Tanah hükümlerine göre yapılmış bir mizbeah değildir. 'İsa’nın bedeni zaten sunaktı' sözü, bir kişinin kendisini kurban saydırmak için aynı anda sunak kabul etmesine dayanır. Tora’da bir insanın kendi bedenini sunak olarak ilan edip hayvan korbanı hükümlerinin yerine geçebileceği bir emir yazılı değildir.

Devarim 12:13–14, yakmalık sunuların görülen herhangi bir yerde sunulmasını yasaklar ve Tanrı’nın seçeceği yeri şart koşar. Bir bedene “sunak” adı vermek bu yer hükmünü ortadan kaldırmaz. Sununun türünü, görevliyi ve seçilmiş yeri Tanrı belirlemiştir; bir insanın ölümü için kurulan benzetme bu emirlerin yerine geçemez.

Vayikra 16:15–16, günah sunusunun kanının kutsal bölüme getirilmesini emreder; 16:27 ise kanı içeride kullanılmış hayvanların bedenlerinin ordugah dışında yakılmasını düzenler. Halkın konakladığı alanın dışında yapılan bu işlem, içerideki kan hizmetinin yerine geçmez; ondan sonra yapılır. İsa’nın kent kapısının dışında acı çekmesini bu hükme benzetmek, ne kutsal yerdeki kan işlemini ne de bedenin yakılmasını gerçekleştirmiş olur.

Vayikra 5:11–13’te kansız günah sunusundan sonra bağışlanma vardır; Yehezkel 45:15–25’te gelecekte de sunak, kohen ve sunular düzenlenir. Bir insanın idamını korban diye adlandırmak, Vayikra’nın tür, yer, sunak ve kohen şartlarını yerine getirmez. Bu şartları bir benzetmeyle kaldırmak, Tora’nın hükmünü değiştirmektir.

Vayikra 16:15–16’da korban kanının kutsal bölgeye götürülmesi, 16:27’de ise kanı içeride kullanılmış hayvanların bedenlerinin ordugah dışına çıkarılıp yakılması farklı aşamalar olarak düzenlenmiştir. Hayvanın bedeninin konaklama alanının dışına çıkarılması, kutsal yerde yapılan işlemlerin alternatifi değildir; onların ardından gelir. Roma’nın şehir kapısı dışında yaptığı bir infazın bu aşamaya benzemesi, korbanın türünü, kohenin hizmetini ve mizbeahın konumunu yerine getirmez.

Bu iddiada egla arufa, yani boynu kırılan genç dişi sığır da örnek gösterilir. Devarim 21:1–9, faili bulunmayan bir cinayetin ardından düvenin işlenmemiş bir vadide boynunun kırılmasını anlatır. Kohenler ve şehrin önderleri de bu işlemde yer alır; halk için bağışlanma istenir. Metin bunu Vayikra’daki günah veya suç korbanı olarak adlandırmaz. Tora bu özel işlemi vadide düzenlerken, korbanlar için seçilmiş yer ve sunakla ilgili hükümleri de ayrıca verir. Birinin yeri, diğerinin şartını kaldırmaz.

Yehezkel 43:13–27 gelecekteki sunağın ölçülerini ve arındırılmasını anlatır; 45:19’da kohenin kanı sunağın belirli yerlerine uygulaması bildirilir. Peygamberin tasvirinde sunak, ölçüleri belirtilen ve üzerinde belirli işlemler yapılan bir yapıdır. İsa’ya “sunak” demek, Tora’nın ve Yehezkel’in gösterdiği bu yapıyı ve hizmeti yerine getirmez. Yehezkel 43:13–27, 45:19.

Tanah kaynakları: Vayikra 1–7, 17:11 ve 16:15–27; Devarim 12:13–14; Şemot 27:1–8; Yehezkel 45:15–25.

Bu iddianın sayfası

226. İddia: İsa mizbeah üzerinde ölmedi; fakat kendisi mizbeah olduğu için korban geçerlidir

Tora’da mizbeah, kutsal sunular için kullanılan sunaktır. Korban hizmetiyle ilgili ayetler sunuyu kimin getireceğini, kutsal hizmeti yapan kohenin görevini ve sunağın nerede bulunacağını ayrı ayrı açıklar. İsa’nın ölümünü bu hükümlerle ilişkilendiren görüşte ise “sunak” sözcüğü bir insanın bedeni için kullanılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Tora’da mizbeah, kutsal sunular için kullanılan sunaktır. Korban hizmetiyle ilgili ayetler sunuyu kimin getireceğini, kutsal hizmeti yapan kohenin görevini ve sunağın nerede bulunacağını ayrı ayrı açıklar. İsa’nın ölümünü bu hükümlerle ilişkilendiren görüşte ise “sunak” sözcüğü bir insanın bedeni için kullanılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsa’nın Tapınak sunağında öldürülmediğini belirtirler. Tanrı’nın adını taşıdığını söyledikleri Maşiah’ı hem Tapınak hem de sunak olarak yorumlarlar. Onlara göre İsa’nın kendisi sunak olduğu için, orada yapılması gereken ayrı bir işlem olmadan da ölümü geçerli bir korban sayılır.

Tanah’ın Cevabı:

Tora, korbanı, onu getiren kişiyi, hizmeti yapan koheni ve sunağı ayrı ayrı tanımlar. Bir insana sembolik olarak “sunak” veya “Tapınak” demek, Tora’nın belirlediği işlemleri yerine getirmez.

Vayikra 1:3–9, hayvanın getirilmesini ve kesilmesini, Aharon soyundan kohenlerin kanı sunağa uygulamasını anlatır. Şemot 27:1–8 ise sunağın yapısını ve ölçülerini verir. Hayvan sunulur, kohen kanı uygular ve sunak işlemin yapıldığı yerdir.

Vayikra 17:11’de Tanrı, kanı עַל־הַמִּזְבֵּחַ, “sunak üzerinde”, canlar için kapara sağlamak üzere verdiğini söyler. Ayet kanın nerede kullanılacağını ve bunun ne işe yaradığını ayrı ayrı söyler. Bir kişinin bedenine “sunak” adı verilmesi, kanın Tora’da belirtilen biçimde uygulanmış olduğu anlamına gelmez.

Devarim 12:5–14 de korbanların herkesin seçtiği herhangi bir yerde değil, Tanrı’nın seçeceği yerde sunulmasını buyurur. Tanrı’nın adını taşıdığı ileri sürülen bir kişinin bedenini seçilmiş yerle özdeşleştiren bir hüküm vermez. Daniel 9:26 kutsal yerin yıkımını anlatır. Ayette Tapınak’ın ve sunağın yerini bir insanın bedeninin alacağı yazmaz.

İddiada, İsa’nın insan korbanı olarak “özel bir durum” olduğu da ileri sürülür. Böyle bir istisnanın varlığını göstermek için Tora’da insanın bu biçimde sunulmasına izin veren bir hüküm gerekir. “Özel korban” demek bu hükmü sağlamaz.

Karşı görüş Devarim 21:1–9’daki töreni de sunak dışında yapılan bir suç sunusu örneği olarak kullanır. Devarim burada katili bilinmeyen bir cinayetten sonra yapılacak egla arufa törenini anlatır. Bu ad, törende boynu kırılan düveyi anlatır. Düve, henüz yavrulamamış dişi sığırdır. Vayikra’daki aşam ise suç sunusuna verilen ayrı bir addır.

Tora hayvanı, yeri, yaşlıların ellerini yıkamasını, kohenlerin katılımını ve söylenecek sözleri ayrı ayrı belirler.

Devarim 21:5’te kohenlerin görevi için kullanılan fiil levareh, yani “kutsamak”tır. 21:8’de ise halk için kapara istenir ve suçsuz kanın İsrael arasında kalmaması dilenir. Kapara dileği, Tora’nın bu olay için adım adım düzenlediği törenin bir parçasıdır. Bundan, sunak dışında gerçekleşen her ölümün korban sayılacağı sonucu çıkmaz.

Vayikra 16:15–16 ve 27’de bazı sunuların bedenleri kampın dışında yakılır. Kohen önce bu sunuların kanını kutsal yerdeki arınma işlemi için kullanır. Bedenin sonradan dışarı çıkarılması, kutsal yerdeki hizmet olmadan gerçekleşen herhangi bir ölümü aynı sunu yapmaz.

Yehezkel 43:13–27 gelecekteki sunağın ölçülerini ve arındırılmasını, 45:19 ise kohenin kanı uygulayacağı yerleri anlatır. Gelecekteki tasvirde de sunak, sunu ve kohenin görevleri ayrı kalır. Bu, fiziksel sunağın bir kişinin bedeniyle değiştirilmesinin Yehezkel’in açıklaması olmadığını gösterir.

İsa’nın bedenine sunak demek, Tora’nın seçilmiş yer, sunu ve kohenle ilgili hükümlerini karşılamaz. Bu sembolik eşitleme, Tora’nın korban düzenine sonradan eklenmiştir.

Kaynaklar: Vayikra 1:3–9, 16:15–16, 27 ve 17:11; Devarim 12:5–14, 21:1–9; Şemot 27:1–8, 29:37; Daniel 9:26; Yehezkel 43:13–27, 45:19; Mişna Sota 9:5–7.

Bu iddianın sayfası

21. İddia: İsa’nın ölümü insanların bağışlanmasının zorunlu korbanıdır

Birinin işlediği suç başkalarına zarar verebilir. Suçun kime ait olduğu ve kimin o suçtan sorumlu tutulduğu ise ayrı bir sorudur. Yehezkel bunu aynı ailenin üç kuşağını anlatarak açıklar.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Birinin işlediği suç başkalarına zarar verebilir. Suçun kime ait olduğu ve kimin o suçtan sorumlu tutulduğu ise ayrı bir sorudur. Yehezkel bunu aynı ailenin üç kuşağını anlatarak açıklar.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, İsa’nın son kurban olarak ölmesini geçmişte ve gelecekte işlenen bütün günahların bağışlanmasının şartı sayarlar. Tövbe eden kişinin bağışlanmasını da bu ölüme bağlarlar. Onlara göre İsa hiç suç işlemediği halde başkalarının hak ettiği cezayı gönüllü olarak üstlendi ve onun doğruluğu kendisine inananlara sayıldı. Tora’daki sunular ile Yeşaya 53’ü bu öğretinin dayanağı olarak gösterirler.

Tanah’ın Cevabı:

Yehezkel, aynı aileden üç insanın hayatını anlatır. Doğru yaşayan babanın oğlu zorbalık yapar. Oğul, babasının doğruluğuyla kurtulmaz. Torun ise babasının yaptıklarını görür ve onun yolunu izlemez. Babasının suçu ona yüklenmez. Her insan kendi eyleminden sorumludur. Kötülük yapan kişi yolunu değiştirip Haşem’in hükümlerini yerine getirir ve adaletli davranırsa yaşayacaktır. Geçmiş suçları artık ona karşı anılmaz. Doğru yaşayan kişi kötülüğe döndüğünde ise daha önce yaptığı iyilikler onu korumaz. Bu örneklerde Haşem, her insanı kendi eylemi ve dönüşü üzerinden yargılar.

Yehezkel aynı ayette, “doğrunun doğruluğu onun üzerinde, kötünün kötülüğü de onun üzerinde olacaktır” der. İbranice metinde her iki cümlenin sonunda עָלָיו תִּהְיֶה (alav tiye), yani “onun üzerinde olacaktır” ifadesi bulunur. Akedat Yitshak, Yehezkel’in sözlerini açıklarken baba ile oğlun her birinin ayrı bir nefeş, yani can olduğunu ve birinin diğerinin suçu nedeniyle cezalandırılmadığını söyler. (Yehezkel 18:20–23, 18:5–24)

Tora, bu ölçüyü mahkeme için de koyar. Baba çocuğunun, çocuk da babasının suçu yüzünden öldürülemez. Sanhedrin’de ayetin sonundaki “herkes kendi günahı yüzünden öldürülecektir” sözü, bu kişisel sorumluluğu zaten bildiren hüküm olarak ele alınır. Yeremya’da aynı ilke yeni antlaşma vaadinin hemen öncesinde ekşi üzüm örneğiyle anlatılır. Ekşi üzümü yiyenin kendi dişleri kamaşır. Her insan kendi suçu yüzünden ölür.

Bir baba ailenin bütün parasını harcadığında çocukları yoksul kalabilir. Yoksulluğun yükü onlara da düşer, parayı harcayan kişi ise babadır. İsa’nın ahlaken suçlu sayılmadan başkalarının cezasını taşıdığı savı da Yehezkel’in verdiği cevabı değiştirmez. Peygamber, kimin suçlu olduğunu anlattıktan sonra kimin yaşayacağını da belirler. Kötülüğünü bırakıp doğru yaşamaya başlayan insan yaşar. Çünkü kendi tuttuğu yol değişmiştir. (Devarim 24:16, Yeremya 31:29–30, Yehezkel 18:20–24)

Yeremya’nın, David’in soyundan gelecek krala verdiği “Haşem doğruluğumuzdur” adı da bu ölçüyü kaldırmaz. Kral ülkede adaleti sağlayacak, halk onun günlerinde güven içinde yaşayacaktır. Aynı ad daha sonra Yeruşalayim için de kullanılır. Şehrin insanlara verebileceği kişisel bir doğruluğu yoktur. Ad, adaletin ve kurtuluşun kaynağını gösterir. Yeşaya’da suçları silen Haşem’dir. Tehilim, İsrael’in bütün suçlarından kurtuluşunu O’nun merhametine bağlar. (Yeremya 23:5–6, 33:15–16, Yeşaya 43:25, Tehilim 130:7–8)

Yom Kippur’da, yani Kefaret Günü’nde, Aharon, İsrael’in suçlarını canlı keçinin başı üzerinde itiraf eder. Keçi suçları taşıyarak ıssız yere gönderilir. Burada suçların taşınması, Haşem’in belirli bir hayvanla ve belirli bir günde buyurduğu ibadettir. Ayette anlatılan işlem, keçinin canlı olarak uzaklaştırılmasıdır. Buradan bir insanın başkalarının cezasını çekmek üzere öldürülmesi gerektiği sonucuna varılamaz. Aynı Tora, kanın sunakta kefaret için verildiğini ve iki kuşa gücü yetmeyen kişinin belirli suçlar için ince un sunarak bağışlanacağını söyler. Unun hayvan sunularının da getirildiği sunakta yakılması, yoksula verilmiş hükme yeni bir şart eklemez. (Vayikra 16:20–22, 17:11, 5:11–13)

Kişinin kendi günahıyla kendi sunusu arasındaki bağ, Mişna Keritot’ta somut bir hükümle gösterilir. Bir insan kendi günahı için bir hatat, yani günah sunusu ayırır ve ölürse, oğlu aynı hayvanı kendi günahı için getiremez. Kişi kendi ayırdığı hayvanı bile bir suçtan başka bir suça aktaramaz. Rambam, oğlun babası için ayrılan hayvanı kendi günahı için sunamayacağını özellikle açıklar. Aynı ailede bulunmak veya aynı türden bir günah işlemek, bir kişi için ayrılmış sunuyu diğerinin sunusuna dönüştürmez. Bu hüküm, Tora’nın belirli bir sunuya bağladığı kişiyi ve suçu korur. Sunuyu getiren insanın görevi de sürer: günahını kabul eder, gerektiğinde itirafta bulunur ve başkasına verdiği zararı telafi eder. Mişna Keritot 6:7; Rambam, Mişna açıklaması

Rabbinik kaynaklarda “tsadiklerin ölümü kefaret sağlar” sözü de bulunur. Tsadik, doğru ve erdemli kişidir. Moed Katan bu açıklamayı iki örnekle verir. Miryam’ın ölümü kızıl inekle ilgili bölümle, Aharon’un ölümü ise Tapınak hizmetini yürüten kohenlerin giysileriyle ilişkilendirilir. Burada bir kişinin ölümünün toplumla ilişkisi ele alınır. Gemara, toplumun belirli suçlarının Miryam’a veya Aaron’a aktarıldığını ve onların bu suçlardan dolayı cezalandırıldığını söylemez. Moed Katan 28a

Bu sözün nasıl anlaşılacağı da Yahudi kaynaklarında açıklanır. Midbar Şur, tsadikin ölümünün yaşayanları onun iyi yollarını sürdürmeye yöneltmesini vurgular. Şelah da ölümün insanları teşuvaya, yani günahtan dönmeye yöneltmesini ve bu dönüşün kefaretteki yerini anlatır.

Yaarot Devaş, midraştaki iki görüşü ayırır. Bir görüşte, çok erdemli bir kişi yaşarken diğer insanların onunla karşılaştırılması üzerinde durulur. Ölümünün ardından bu karşılaştırmanın değişmesi, kuşağın lehine değerlendirilir. Diğer görüşte ise ölüm yaşayanları tam bir dönüşe uyandırır ve kefaret bu teşuvayla ilişkilendirilir. Kefaret sözü teşuva, Yom Kippur, korban, yani sunu ve bazı durumlarda insanın kendi ölümü için de kullanılır. Her birinin işleyişi kendi bağlamında anlatılır. Bir insanın ölümünün toplum üzerinde etkili olabileceği söylenirken, başkasının kişisel suçunu üstlenip o suçun cezası olarak öldüğü şeklinde bir hüküm kurulmaz.

Bağışlanma yolu sürgündeki halka da açıktır. Şelomo, halkın suçunu kabul edip bütün yüreğiyle Haşem’e döndüğünde duasının işitilmesini ve bağışlanmasını ister. David ise kendi günahını kabul ettiğinde Natan’dan Haşem’in suçunu kaldırdığını işitir. Bu bağışlanmaların İsa’nın gelecekteki ölümüyle gerçekleştiği söylenirse önce İsa’nın ölümünün her bağışlanma için gerekli olduğu varsayılmış, sonra da Tanah’taki olaylar bu varsayıma göre açıklanmış olur. Şelomo bağışlanmayı Haşem’den ister. Divre HaYamim’de Haşem, alçalıp dua eden ve kötü yollarından dönen halkın günahını bağışlayacağını ve ülkesini iyileştireceğini bildirir. Ninova’da halkın kötülüğünden dönmesi üzerine ilan edilen felaket getirilmez; bağışlanma sözü ise doğrudan Yehezkel’de verilir. Natan da David’e onu bağışlayanın Haşem olduğunu söyler. (Divre HaYamim Bet 7:14, Yona 3:5–10) (Melahim Alef 8:46–50, Şemuel Bet 12:13)

Tora, sunu olarak getirilecek hayvanları, sunağı ve kohenin yapacağı işlemleri belirler. İsa’nın Roma yönetimi altında öldürülmesi bu şartları karşılamaz. Bir ölümün gönüllü olması, onu Haşem’in buyurduğu sunu yapmaz. Devarim, çocuklarını yakarak ilahlarına sunan halkların ibadet biçiminin Haşem’e uyarlanmasını yasaklar. Mika, insanın kendi suçu için ilk çocuğunu verme düşüncesini ele alır. Verilen cevap adaleti yerine getirmek, iyiliği sevmek ve Haşem’in önünde alçakgönüllülükle yürümektir. İnsan kendi yaşayışını düzeltmeye çağrılır. (Vayikra 1–7, Devarim 12:31, Mika 6:6–8)

Yeşaya 52:15’te krallar, hor gördükleri kulun yüceltilmesi karşısında susar. Yeşaya 53:4–6’da uluslar eskiden Haşem’in cezalandırdığını sandıkları kişinin, kendi isyanları yüzünden yara aldığını kabul eder. Kulun taşıdığı yük onların suçlarının meydana getirdiği acıdır. Eha 5:7 de aynı ayrımı gösterir. Çocuklar atalarının yaptıklarının sonuçlarını çeker, fakat suçu işleyenler atalardır.

Yeşaya 53:10–12’de kul için aşam imgesi, soy ve uzun ömür vaadi, suçları taşıma ve suçlular için yakarma birlikte yer alır. 53:11, kulun birçoklarını doğru kılmasını בְּדַעְתּוֹ (be-daato), yani bilgiyle ilişkilendirir. Yeşaya 2:2–4’te uluslar Haşem’in yollarını öğrenmek için Siyon’a yönelir. Zekeriya 8:23’te Tanrı’nın İsrael’le olduğunu duyup bir Yahudiye tutunurlar. Yeşaya 54:17 de kulların doğruluğunun Haşem’den geldiğini söyler. Uluslar Haşem’in kuluna ne yaptıklarını kavradıkça kendi yollarını değiştirebilirler. Bu, Yehezkel 18’deki hükmü yerine oturtur. Değişen hayat, kulun acısını gören ve kötülüğünden dönen insanın hayatıdır. İsa’nın ölümünü bütün çağlardaki bağışlanmanın şartı yapmak, hem Yeşaya’daki itirafı hem Yehezkel’deki dönüş hükmünü değiştirir. Yehezkel gelecekte de kohenlerin kutsal ile kutsal olmayanı ayırmayı öğreteceğini, Şabat ve bayramları gözeteceğini, günah, Pesah ve bayram sunularının arınma ve kefaret görevleri olacağını bildirir (44:23–24, 45:15–25).

Bir başkasının günah yüzünden acı çekmesi, o günahın sorumluluğunun ona geçtiğini göstermez. Yehezkel suçun onu işleyene ait olduğunu ve o kişinin kötülüğünü bıraktığında yaşayacağını bildirir. İsa’nın ölümünü herkes için zorunlu korban sayan iddia bu hükme aykırıdır.

Rabbinik açıklamalar: Sanhedrin 27b; Akedat Yitshak, Yehezkel 18 açıklaması; Mişna Keritot 6:7 ve Rambam’ın açıklaması; Moed Katan 28a; Midbar Şur, tsadiklerin ölümüne ilişkin açıklama; Şelah, Ahare Mot; Yaarot Devaş I, midraş açıklaması.

Tanah kaynakları: Yehezkel 18:20–24; Devarim 24:16 ve 12:31; Yeremya 31:29–30 (Mechon Mamre’de 31:28–29), 23:5–6 ve 33:15–16; Yeşaya 43:25 ve 53:10–12; Tehilim 130:7–8; Vayikra 1–7, 5:11–13, 16:20–22 ve 17:11; Melahim Alef 8:46–50; Şemuel Bet 12:13; Mika 6:6–8; Yehezkel 45:15–25. Özgün metin karşılaştırması: Vayikra 5:11–13. Yeşaya 53:11 · 2:2–4 · 54:17 · Yehezkel 44:23–24

Bu iddianın sayfası

39. İddia: Suçsuz insanın ölümü günahkarların bağışlanmasının zorunlu yoludur

Bir suçun cezasını kimin çekeceğiyle, suçunu bırakıp dönen kişinin nasıl bağışlanacağı birbirine bağlı iki sorudur. Yehezkel bu soruları, aynı ailenin farklı yollar izleyen üç kuşağı üzerinden ele alır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Bir suçun cezasını kimin çekeceğiyle, suçunu bırakıp dönen kişinin nasıl bağışlanacağı birbirine bağlı iki sorudur. Yehezkel bu soruları, aynı ailenin farklı yollar izleyen üç kuşağı üzerinden ele alır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, günahın ölüm gerektirdiğini ve günahkarın ancak kusursuz bir insan onun uğruna ölürse bağışlanabileceğini söylerler. İsa’nın bu suçları işlemediğini kabul ederler. Bir açıklamada onun cezanın sonuçlarını gönüllü olarak üstlendiğini, diğerinde ise günahkarları temsil ederek onları ölümden kurtardığını savunurlar. Her iki açıklamada da tövbe edenlerin bağışlanması İsa’nın ölümüne dayanır.

Tanah’ın Cevabı:

Yehezkel 18, suçun karşılığını ve suçtan dönüş yolunu birlikte verir. Önce doğru bir baba, ardından onun kötülük yapan oğlu, sonra da babasının yanlışlarını görüp onlardan uzak duran torun anlatılır. Her biri kendi davranışıyla değerlendirilir. Varılan hüküm açıktır: “Günah işleyen kişi ölecektir. Oğul babasının suçunu, baba oğlunun suçunu taşımayacaktır” (18:20). Doğru yaşayan oğlun, kötü babasının cezasını çekmesi istenmez. Babanın kötülüğü de oğlunun doğruluğuyla kendiliğinden silinmez.

Fakat günahkarın önünde kapanmış bir yol yoktur. Haşem, kötülüğünü bırakan, hükümlerine uyan ve adaletle yaşayan kişinin yaşayacağını söyler. O kişinin eski suçları artık ona karşı anılmayacaktır (18:21–22). Burada geçmişi kusursuz birinden söz edilmez; suç işlemiş ve yönünü değiştirmiş birinden söz edilir. “Kötünün ölümünden hoşnut olur muyum? Yolundan dönüp yaşamasını istemez miyim?” sorusu da bu hükmü tamamlar (18:23). Günahın ciddiyeti, her durumda birinin mutlaka öldürülmesi gerektiği anlamına gelmez. Aynı Haşem, hem suçu yargılar hem dönen kişiye yaşam vaat eder.

İnsan mahkemeleri için verilen Devarim 24:16 hükmünde de babalar çocuklarının, çocuklar babalarının suçu yüzünden öldürülemez; herkes kendi suçundan sorumludur. Yehezkel bu ilkeyi Haşem’in yargısı ve tövbe içinde ele alır. Dolayısıyla kişisel sorumluluk, yalnız insan mahkemelerine ait olup Tanrı önünde geçersiz kalan bir kural değildir. Peygamberin ağzından aynı bağ kurulur: kişinin yaptığı kötülük, ondan dönüşü ve hakkında verilen hüküm.

Hristiyan savunusunda, İsa’nın başkalarının suçlarını gerçekten işlemiş sayılmadığı, yalnızca cezanın yükünü gönüllü olarak üstlendiği söylenir. Bu nedenle mesele yalnız suçu kimin işlediği değildir. Yehezkel de yalnız olayın failini tespit etmez; doğru oğlun babasının suçundan dolayı ölmeyeceğini, kötü babanın ise kendi kötülüğünden sorumlu olduğunu söyler (18:17–20). Ardından babaya açık olan tövbe yolunu gösterir. Bir insanın gönüllü temsilci olduğu ileri sürülerek bu hükme yeni bir istisna eklenecekse, o temsil yetkisinin Haşem tarafından verildiği gösterilmelidir. “Adalet bunu zorunlu kılar” denmesi yetmez; Haşem’in burada açıkladığı adalet, dönen suçlu için başka bir ölüm aramaz.

Para borcunu ödemekle bir suçun ölüm cezasını üstlenmek arasındaki fark da bu noktada önem kazanır. Bir baba oğlunun borcunu ödeyebilir, verdiği zararı gidermesine yardım edebilir veya onu kurtarmak için kendini tehlikeye atabilir. Bu eylemler, babanın oğlunun yerine ölüm cezasına çarptırılmasına kendiliğinden yetki vermez. Başkasına yardım etmek, onun kötülüğünden zarar görmek ve onun cezasını hukuken üstlenmek ayrı ilişkilerdir. Birindeki gönüllülük, diğerinin Haşem tarafından emredildiğinin kanıtı olamaz.

Toplum hayatında bir kuşağın kötülüğünün sonraki kuşağa ağır sonuçlar bıraktığı da Tanah’ta açıkça yer alır. Eha 5:7’de ataların günah işlediği, onların artık bulunmadığı, yükü ise geride kalanların taşıdığı söylenir. Çevresindeki ayetler bu yükü somutlaştırır: yurt yabancıların eline geçmiştir, insanlar yetim kalmış, suyu ve odunu bile bedelle alır olmuştur. Tehilim 44:18–27’de ise antlaşmaya bağlı kaldığını söyleyen topluluk, Haşem uğruna öldürüldüğünden yakınır (44:23). Bu acılar gerçektir; fakat iki metin de öldürülenlerin başkaları adına zorunlu bir günah sunusu olduğunu söylemez. Yaşanan felaket ile bağışlanmayı sağlayacağı ileri sürülen ölüm aynı şey değildir.

Bir kişinin başkaları adına hizmet etmesi de kendi sınırları içinde anlaşılır. Vayikra 16:20–22’de Aharon, halkın suçlarını canlı keçinin üzerinde itiraf eder; keçi bu suçları ıssız yere taşır. Suçların üzerine konması, metnin açık ifadesidir. Ancak bu işlemden, günah işleyenin yerine ahlaki sorumluluk taşıyan bir insanın ölmesi gerektiği sonucu çıkmaz. Emir, canlı keçinin gönderilmesidir. Temsilin bu biçimini Haşem belirlemiştir; insan kurbanına geçiş ise emirde bulunmayan yeni bir adımdır. Keçinin günahları taşıması, bütün temsil biçimlerinin aynı işleve sahip olduğu anlamına gelmez.

Şemot 32:30–33’te Moşe’nin halkı için duası, aracılıkla suçun sahibini değiştirmek arasındaki ayrımı gösterir. Moşe, halkın bağışlanmasını ister; bağışlanmayacaklarsa kendisinin de yazılmış kitaptan silinmesini diler. Cevap, “Bana karşı kim günah işlediyse onu kitabımdan sileceğim” olur. Moşe’nin halkına bağlılığı ve onlar için duası, onun suçlular yerine silinmesini gerektiren bir kurala dönüştürülmez. Yehezkel 14:12–20’de de ülkeye gelecek ağır yargılar içinde Noah, Daniel ve İyov’un doğruluğunun yalnız kendilerini kurtaracağı, oğullarını ve kızlarını kurtarmayacağı söylenir. Birinin doğruluğundan yararlanmanın, cezanın suçlu kişiden başka birine her durumda ve sınırsız olarak aktarılmasına izin verdiği iddiası bu hükme aykırıdır.

Doğru insanların ölümünün başkaları için kefaret sağlayabildiği de Yahudi kaynaklarında yer alır. Vayikra Rabba, Miriam’ın ölümünün kızıl inekle ilgili bölümden sonra anlatılmasını ve Aharon’un oğullarının ölümünün Yom Kippur hizmetiyle birlikte anılmasını ele alır. Bu yakınlıktan, doğru insanların ölümünün kefaret sağlayabildiği sonucunu çıkarır. Midraş böyle bir etkiyi anlatır; herkesin bağışlanması için bir insanın ölmesi gerektiğini söylemez. Vayikra Rabba 20:12

Bu etkinin nasıl anlaşılacağı farklı biçimlerde açıklanmıştır. Rav Avraam Yitshak Kook, doğru bir insanın kaybının yaşayanları onun iyi yollarını sürdürmeye yöneltmesini ele alır. Örneğin insanlar onun iyiliklerini kendi hayatlarında sürdürebilir veya Tora öğrenimine destek olabilir. Midbar Şur 36

Rabbi Yonatan Eybeschütz ise Yaarot Devaş’ta Midraş’taki açıklamalardan birini, sebebi doğal yollarla açıklanmayan ruhsal bir etki olarak anlatır. Başka bir açıklamada ise ölümün insanları teşuvaya yöneltmesi üzerinde durur. Bu farklı açıklamalar, yaşayanların dönüşünü veya Midraş’ta anlatılan etkiyi kendi içinde ele alır; Yehezkel’in günahkara gösterdiği dönüş yolunu başka bir insanın zorunlu ölümüne bağlamaz. Yaarot Devaş, birinci bölüm, 4. konuşma

Hristiyan savında tövbenin gerekli olduğu, fakat bağışlanmanın İsa’nın gelecekteki ölümü sayesinde gerçekleştiği ileri sürülür. Bu sav, Yehezkel’in sözlerinden çıkan bir açıklama değildir; önceden kabul edilen İsa öğretisinin bu sözlere eklenmesidir. Yehezkel, insanın hem doğru hem kötü yönde değişebilmesini ele alır ve Haşem’in herkesi kendi yollarına göre yargılayacağını söyler (18:24–32). “Günah ölüm getirir; öyleyse dönen kişinin yaşayabilmesi için başka bir insan ölmelidir” zincirinin ikinci adımı burada yoktur. Günahkarın hayatını koruyan, onun dönüşünü kabul eden Haşem’dir. Başkasının duası, fedakarlığı veya acısının insanlara yarar sağlamasıyla, her bağışlanma için günahsız bir insanın ölümünün zorunlu olması birbirine karıştırılamaz. Tanah’ın günahkara verdiği açık cevap, yolundan dönüp yaşamasıdır.

Tanah kaynakları: Yehezkel 18:1–23; 18:24–32; 14:12–20; Devarim 24:16; Eha 5:7; Tehilim 44:18–27, özellikle 44:23; Vayikra 16:20–22; Şemot 32:30–35. İbranice metin karşılaştırması: Şemot 32:32–33.

Bu iddianın sayfası

24. İddia: Yom Kippur’un her yıl tekrar edilmesi önceki yılın kefaretinin işe yaramadığını gösterir

Yom Kippur, Tora’nın her yıl yapılmasını emrettiği arınma günüdür. O gün hem halk hem de kutsal hizmetin yürütüldüğü yer için belirli işlemler yapılır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yom Kippur, Tora’nın her yıl yapılmasını emrettiği arınma günüdür. O gün hem halk hem de kutsal hizmetin yürütüldüğü yer için belirli işlemler yapılır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yom Kippur’da, yani Kefaret Günü’nde, yılın günahları için yeniden sunu getirilmesini yıl içinde verilen korbanların, yani sunuların yetersizliğine bağlarlar. Törenin her yıl tekrarlanmasını da gerçek ve kalıcı bağışlanmanın gerçekleşmediğine kanıt sayarlar. Onlara göre hayvan sunuları ancak dıştan arınma sağlayabilir. Vicdanın temizlenmesi ve insanın Tanrı’ya yaklaşmasının kalıcı biçimde güvenceye alınması ise İsa’nın kendisini bir kez sunmasıyla mümkün olmuştur.

Tanah’ın Cevabı:

Kefaret, günahlarla ilgili arınma ve bağışlanma için kullanılan bir kavramdır. Yom Kippur’un her yıl yapılması, önceki kefaretin işe yaramadığını göstermez. Tora aynı bölümde hem arınmayı vaat etmekte hem de yıllık hizmeti buyurmaktadır: “Çünkü bu günde sizi arındırmak için sizin için kefaret sağlanacaktır; Haşem’in önünde bütün günahlarınızdan arınacaksınız.” Birkaç ayet sonra, İsrael için bütün günahlarından yılda bir kez kefaret sağlanması kalıcı bir hüküm olarak verilir. Yıllık tekrarı başarısızlık sayan iddia, Haşem’in emrettiği zamanı O’nun vaat ettiği arınmayı reddetmek için kullanmaktadır. (Vayikra 16:30, 34)

Bağışlanan insanın hayatı o anda sona ermez. İnsan konuşmaya, karar vermeye, başkalarıyla ilişki kurmaya ve yeni eylemlerinden sorumlu olmaya devam eder. Bugün ödenmiş bir borç, yarın yeni bir borç doğduğu için ödenmemiş hale gelmez. Aynı şekilde geçmişteki bağışlanma, kişinin daha sonra işleyeceği her suçun önceden bağışlandığı anlamına gelmemektedir. Yehezkel, kötülüğünden dönüp doğru yaşayan insanın eski suçlarının ona karşı hatırlanmayacağını söyler. Ardından, doğru yoldan ayrılıp kötülük yapan kişinin de yaptığı kötülükten sorumlu tutulacağını bildirir. Dönüşün gerçekliği ile sonraki seçimin sorumluluğu birlikte korunmaktadır. (Yehezkel 18:21–24)

Yıl içinde sunulan korbanla Yom Kippur hizmetinin kapsamı da aynı değildir. Vayikra 4’te, bilmeden suç işleyen bir yöneticinin getireceği günah sunusu anlatılır. Kohen, yani Tapınak hizmetinde görevli kişi, hizmeti yerine getirdiğinde sonuç וְנִסְלַח לוֹ (venislah lo), “ve o bağışlanacak” sözleriyle bildirilir. Yom Kippur’da ise başkohen, İsrael’in kirlilikleri ve suçları nedeniyle kutsal yeri, Toplanma Çadırı’nı ve sunağı arındırmaktadır. Bölümün sonunda kutsal yer, çadır, sunak, kohenler ve bütün cemaat ayrı ayrı sayılır. Bir kişinin belirli bir suçu için getirdiği sunuyla halkın ve kutsal mekanın yıllık hizmetini tek bir işlem saymak, bu ayrımları ortadan kaldırır. Tora, bireysel sunu için bağışlanma bildirdiği halde, yıllık hizmetin varlığından bu bağışlanmanın gerçekleşmediği sonucu çıkarılmaktadır. (Vayikra 4:22–26; 16:16–19, 33)

Mişna Keritot 6:4’te bu görev ayrımı somut bir durumda açıklanır. Belirli bir hatat, yani günah sunusu veya kesin bir aşam, yani suç sunusu getirmekle yükümlü olan kişi, aradan Yom Kippur geçtiğinde yine o korbanı getirmek zorundadır.

Kişinin suç işleyip işlemediğinden şüphe ettiği belirli durumlar için getirilen aşam taluy adlı suç sunusunda ise durum farklıdır. Bu sunuyu getirme yükümlülüğü Yom Kippur’la sona erer. Kişisel sunu, şüpheli suç ve cemaatin arınması kendi hükümleriyle ele alınmaktadır; hepsi tek bir sununun yeniden yapılmasına indirgenemez.

Yıllık hizmetin zamanı da emrin içindedir. Sabah ve akşam sunuları kuşaklar boyunca yapılır; Şabat her hafta gelir, Pesah her yıl kutlanır. Günlük dua ve Şema da insanın süren hayatına eşlik eder. Bu ibadetlerin her birinin ayrı bir görevi vardır ve zamanı geldiğinde yeni bir yükümlülük doğar. Yom Kippur’da halka kendisini alçaltması ve işten uzak durması buyurulmaktadır. Geçen yıl bu emre uyan kişi, yeni yılın görevini de yerine getirmiş sayılmaz. Vayikra 16:34’teki אַחַת בַּשָּׁנָה (ahat başana), “yılda bir kez” demektir. Hizmetin ne zaman yapılacağı belirtilmektedir; bağışlanmış bir suçun bir yıl sonra yeniden kişinin hesabına yazılacağı söylenmemektedir. (Şemot 29:38–42; Vayikra 23:3–8, 26–32; 16:29–34)

Yom Kippur’un insanın davranışlarıyla ilişkisi Mişna Yoma’da da açık tutulmaktadır. Hatat ve kesin aşamın kefaret sağladığı belirtilir; teşuva, yani günahtan dönüş ile Yom Kippur’un ilişkisi açıklanır. Hafif ihlallerde teşuvanın kefaret sağladığı; ağır ihlallerde ise kişinin durumunu Yom Kippur’un kefaretine kadar askıda tuttuğu belirtilir. “Günah işlerim, Yom Kippur kefaret sağlar” diye davranan kişinin ise bu beklentiyle kefaret elde edemeyeceği söylenir. İnsanla Haşem arasındaki suçlarla bir başkasına karşı işlenen suçlar da ayrılır: Mağdurun gönlü alınmadan, ona karşı işlenen suç için Yom Kippur kefaret sağlamaz. Bağışlanmayı istemek, kötülüğü sürdürmek için izin istemek değildir. İnsan ertesi gün de yaptığı seçimden sorumludur. (Mişna Yoma 8:8–9)

Yıllık arınmanın yalnız dıştan bir temizlik olduğu iddiası, Vayikra’nın kullandığı sözlerle de çelişmektedir. לְטַהֵר אֶתְכֶם (letaher ethem), “sizi arındırmak için”; תִּטְהָרוּ (titharu) ise “arınacaksınız” demektir. İnsanların “bütün günahlarından”, “Haşem’in önünde” arınacağı bildirilmektedir. Tehilim 32’de suçunu gizlediği sırada içten içe tükenen insan, günahını Haşem’e açtığında bağışlandığını anlatır. Mezmur, suçu bağışlanan ve Haşem’in kendisine suç yüklemediği kişinin mutluluğuyla başlamaktadır. Bu sözlerde günah, itiraf, bağışlanma ve insanın iç dünyası birlikte yer alır. Bunları yalnız bedensel bir temizlik saymak, anlatılan bağışlanmayı metinden çıkarmaktır. (Vayikra 16:30; Tehilim 32:1–5)

Rabbi Akiva, Mişna Yoma’nın sonunda İsrael’i arındıranın gökteki Babası olduğunu söyler ve Haşem’in arındırmasını mikveye benzetir. Mikve, ritüel arınma için girilen su havuzudur. Bir insanın mikvede arındıktan sonra yeniden ritüel kirlilik durumuna girmesi, ilk arınmasını gerçekleşmemiş hale getirmez; sonraki durum yeni bir arınmayı gerektirir. Sifra da “yılda bir kez” sözünü Yom Kippur’un kendine özgü kefaretiyle ilişkilendirir. Günün, kendi keçi sunuları olmadan da kefaret sağlayabilmesini diğer kutsal günlerden ayırır. (Mişna Yoma 8:9; Sifra, Ahare Mot, bölüm 8:9)

İsa’ya iman eden kişinin daha sonra günah işleyebilmesi de Hristiyan metinlerinde kabul edilmektedir. Birinci Yuhanna’da günahsız olduğunu söylemenin kendini aldatmak olduğu belirtilir ve günahların itirafı istenir. Dolayısıyla bağışlanma ile daha sonra yeniden günah işleme olasılığı arasındaki ayrım, bu tartışmanın karşı tarafında da bulunmaktadır. Yom Kippur’un yetersizliğini yalnız insanın tekrar günah işleyebilmesinden çıkarmak, aynı olguyu iki farklı ölçüyle değerlendirmektir. İbranilere Mektup’ta ileri sürülen, İsa’nın tek sunusunun sürekli geçerli olduğu iddiası ise Vayikra’nın kendi hükmü değildir. Gerçek kefaretin yalnız bir kez gerçekleşmesi gerektiği önce kabul edilmekte, Tora’nın yıllık emri sonra bu kabule göre yetersiz sayılmaktadır.

Tanah’taki bağışlanmanın gerçekte İsa’nın gelecekteki ölümünden kaynaklandığını söylemek de aynı sonuca başka bir yoldan ulaşır. Vayikra’nın ve Tehilim’in verdiği bağışlanma sözüne, bu metinlerde bildirilmeyen bir koşul eklenmektedir. Yehezkel’in gelecekteki kutsal yer tasvirinde dahi belirli günlerde günah sunusuyla arındırma hizmeti yer alır. Böylece sununun ve belirlenmiş zamanın birlikte bulunması peygamberlik metninde de sürmektedir. Yom Kippur’un yıllık oluşu kefaretin başarısızlığı değildir; Haşem’in buyurduğu hizmetin zamanıdır. Önceki kefaretin işe yaramadığı iddiası, Tora’nın açık bağışlanma ve arınma hükmüne aykırıdır. (Yehezkel 45:18–20)

Tora her yıl hizmetin yapılmasını emreden bölümde, o gün arınmanın gerçekleşeceğini de söyler. Yeni bir yılda yeniden arınma gerekmesi, önceki yıl için verilen sözün boşa çıktığı anlamına gelmez.

Tanah kaynakları: Vayikra 16:16–34, özellikle 16:29–30 ve 16:33–34; Vayikra 4:22–26; 23:3–8, 26–32; Şemot 29:38–42; Yehezkel 18:24 ve 18:21–24; 45:18–20; Tehilim 32:1–5. Özgün metin karşılaştırması: Vayikra 16:16–34.

Rabbinik açıklamalar: Mişna Keritot 6:4; Mişna Yoma 8:8–9; Sifra, Ahare Mot, bölüm 8:9, Vayikra 16:34 açıklaması.

Hristiyan iddiasının kaynakları: İbranilere 9:9–15, 10:1–4, 14. Hristiyan metnindeki günah ve itiraf ifadeleri: Birinci Yuhanna 1:8–9. İbranilere 9; İbranilere 10:1–4; 10:14; Birinci Yuhanna 1.

İlgili Kabalat yazıları: “Kan olmadan kefaret olmaz mı?”; “Günah ve Aklanma”; “İsa, Benim Günahlarım İçin mi Öldü?”.

Bu iddianın sayfası

32. İddia: Başkohenin kutsal bölüme girip çıkması İsa’nın göğe yükselip dönmesini haber verir

Başkohen, Yom Kippur’da Tapınağın en iç bölümü olan Kutsallar Kutsalı’na belirli işlemler için girer. Yılın bu gününde içeride ve dışarıda yapılacak işlemler bir hizmet dizisi oluşturur.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Başkohen, Yom Kippur’da Tapınağın en iç bölümü olan Kutsallar Kutsalı’na belirli işlemler için girer. Yılın bu gününde içeride ve dışarıda yapılacak işlemler bir hizmet dizisi oluşturur.

Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Yom Kippur’da, yani Kefaret Günü’nde, başkohenin Kutsallar Kutsalı’na girişini İsa’nın göğe çıkıp insanlar için bağışlanma sağlamasının habercisi sayarlar. Başkohenin dışarı çıkıp halkın karşısına gelmesini de İsa’nın kendisini bekleyenlere ikinci kez görünerek bağışlanmayı bildirmesiyle ilişkilendirirler. Onlara göre yeryüzündeki kutsal yer, göksel huzurun bir örneğidir. Kendi günahları için de sunu getirmek zorunda olan eski kohendeki eksikliklerin, günahsız İsa’nın daha üstün saydıkları kohenliğinde ortadan kalktığını söylerler.

Tanah’ın Cevabı:

Yom Kippur’da başkohenin, yani kutsal hizmetteki baş görevlinin giriş ve çıkışları, aynı gün yerine getirilen arınma hizmetinin parçalarıdır. İçeriye tütsü ve kan götürülür; dışarıda sunak işlemleri ve başka sunularla hizmet sürdürülür. Bu hareketlerden İsa’nın göğe yükselişini ve çağlar sonra dönüşünü çıkarmak, Tora’daki ibadeti Hristiyan anlatısına göre yeniden kurmaktır.

Hizmetin yapılacağı yer Vayikra 16:2’de tanımlanır: Perdenin iç tarafında, Antlaşma Sandığı’nın üzerindeki örtünün önüdür. Kutsal çadırın ve daha sonra Tapınağın en içteki bölümü olan Kutsallar Kutsalı’na Aharon’un her istediğinde girmesine izin verilmez. Giriş için gereken sunuların yanında, tütsü bulutunun sandığın örtüsünü kaplaması da emredilir; Aharon’un ölmemesi buna bağlanır (16:3, 12–13). Yer, hizmeti yapan kişi ve uygulanacak işlemler aynı buyruğun içindedir.

Hristiyan yorumun gökle kurduğu ilişki, Tanah’ta kutsal yer ile göğün birlikte anılmasına dayanır. Tehilim 11:4’te Haşem’in kutsal sarayı ve göklerdeki tahtı birlikte anılır. Tehilim 20:3, 7’de yardım kutsal yerden ve Siyon’dan istenir; Haşem’in kutsal göklerinden cevap vereceği söylenir. Yeryüzündeki ibadet Haşem’e yönelir, yardım da O’ndan gelir.

Şelomo’nun duasında bu ilişki daha açık kurulur: Gökler bile Haşem’i içine alamaz; halk Tapınağa doğru dua eder, Haşem göklerden işitir ve bağışlar (Melahim Alef 8:27–30). Böylece kutsal yere yönelmek ile gökten gelen ilahi cevap birbirine bağlanır.

Bu ilişki, kutsal yere giren kişinin göğe yükseldiği anlamını taşımaz. David de Sandık’ın Yeruşalayim’e geri götürülmesini isterken, Haşem’in kendisini yeniden oraya getirip Sandık’ı ve bulunduğu yeri göstereceğini umar (Şemuel Bet 15:24–29). Söz konusu dönüşün yeri Yeruşalayim’dir. Bir mekanın Haşem’in huzuruyla ilişkilendirilmesinden, o mekana girip çıkmanın İsa’nın gelecekteki yaşamını anlattığı sonucu doğmaz. Kutsal çadır Mişkan’ın, Moşe’ye gösterilen örneğe uygun yapılması emri de binanın ve eşyalarının nasıl hazırlanacağını belirler (Şemot 25:9, 40). Bu örnekten İsa’nın göğe yükselişi ve ikinci gelişi hakkında bir yaşam öyküsü çıkarabilmek için yine Hristiyan anlatısını ayete eklemek gerekir.

Başkohenin gün içindeki hareketleri de kendi görevleriyle açıklanır. Önce tütsü perdenin iç tarafına götürülür; ardından boğanın kanıyla ve halk için kesilen keçinin kanıyla gereken işlemler yapılır (Vayikra 16:12–16). Halk için ayrılan keçi, boğanın kanıyla içerde yapılan işlemden sonra kesilir; onun kanı da perdenin içine götürülür.

İçeri giriş ve dışarı çıkış, hizmetin farklı aşamalarında tekrarlanır. Kohen dışarı çıktığında hizmete devam eder; 16:18’de sunağa yönelir ve onu arındırır. Canlı keçiyle ilgili işlemlerin ardından keten giysilerini çıkarır, yıkanır, diğer giysilerini giyer ve kendisiyle halk için yakılan sunuları getirir (16:20–25).

Bu hareketin tek bir yükselişi, gökte uzun bekleyişi ve tarihin sonunda dönüşü temsil ettiği söylenirken, aynı günün işlemlerine metinde verilmeyen başka bir zaman dizisi yerleştirilir.

Tapınak hizmetinin geleneksel anlatımında başkohen aynı gün Kutsallar Kutsalı’na dört kez girer. İlkinde tütsüyü içeri götürür. Sonra kendi boğasının kanıyla, ardından halkın keçisinin kanıyla ayrı ayrı girer. Daha sonra tütsü için kullandığı kapları almak üzere yeniden içeri girer. Dört girişin her biri aynı günün hizmetindeki bir göreve aittir. Bu sıralama, bir kez göğe çıkıp uzun zaman sonra yeryüzüne dönme öyküsü vermez. Mişna Yoma 5:1–4; 7:4; Tosefta Kelim Kamma 1:7

Mişna, başkohenin perdenin ardından içeri girip tütsüyü közlerin üzerine koyduğunu, ardından geldiği yoldan çıktığını anlatır. Sandık’ın bulunmadığı dönemde tütsü kabı, onun yerindeki Even Şetiya, yani Temel Taşı üzerine konurdu. Mişna Yoma 5:1–2

Giysi değişimi de eski kohenliğin kusuru olarak sunulur. Oysa iç hizmet için giyilecek keten tunik, pantolon, kuşak ve sarık hakkında Tora’nın hükmü açıktır: “Bunlar kutsal giysilerdir” (Vayikra 16:4). Aharon bu giysilerle Haşem’in verdiği görevi yerine getirir; hizmetin devamında başka giysiler giymesi de aynı emre uymasıdır. Giysi değişimiyle emredilen hizmetin bir sonraki aşamasına geçilir. Bu değişime, Aharon’un kohenliğinin gelecekte İsa tarafından aşılacağı anlamını Hristiyan yorum ekler.

Vayikra Rabba, içeri girilirken altın giysiler kullanılmaması için farklı açıklamalar verir. Bunlardan biri, altının Altın Buzağı günahını hatırlatmasıdır. Bir diğeri bunun Tanrı’nın önünde gösterişten uzak durmayla ilişkili olduğunu söyler. Midraş ayrıca halkın malını gözetme açıklamasını da aktarır. Vayikra Rabba 21:10

Hizmeti yapan Aharon’un kendisi ve evi için de arınma sağlaması gerekir (16:6, 11, 17). Hristiyan savı bu farkı kabul eder, fakat İsa’nın günahsız olduğu için böyle bir sunuya ihtiyacı bulunmadığını ileri sürer. Böylece benzer hareketler İsa’yı önceden gösteren işaretler, farklılıklar ise onun üstünlüğünün kanıtları sayılır. Bu seçimde ölçü Tora’nın verdiği görev değil, önceden kabul edilen İsa tasviridir. Tora, Aharon’un ve evinin arınmasını yerine getirilecek bir sorumluluk olarak verir; bu sorumluluğu, gelecekte başka birinin aynı kohenliği kaldıracağına ilişkin haber olarak sunmaz.

Sifra, Aharon’un kendisi ve evi için yaptığı bu hizmette sözlü itirafa da yer verir. Başkohen, kendi ve evinin suçlarını Haşem’in önünde dile getirir. Böylece başkohenin kendi adına arınma araması, yerine getirdiği görevin bir parçasıdır. Sifra, Ahare Mot, 2. parça 4

Kohenin kim olduğu da görev kadar belirgindir. Şemot 29:9, Aharon ile oğullarının kohenliğini sürekli bir düzen olarak belirler. Vayikra 16:32’de aynı hizmetin, babasının yerine kohen olmak üzere atanmış kişi tarafından sürdürüleceği söylenir. Hristiyanlık ise İsa’yı David soyundan gelen ve Malkitsedek’le ilişkilendirilen başka bir kohenliğin sahibi olarak sunar. Dayanak gösterilen Tehilim 110:4, Yom Kippur’daki giriş ve çıkışları göğe yükseliş ile ikinci geliş diye açıklamaz. Başka bir kohenlik iddiasını kabul edip Aharon’a verilen işlemleri ona aktarmak, bu bağlantıyı Tora’dan kanıtlamak yerine baştan varsaymaktır.

Üstelik gelecekte de Sadok soyundan kohenler Haşem’in kutsal yerine girecek, O’na hizmet edecek ve sunularını getirecektir (Yehezkel 44:15–16). Vayikra 16:29–34’teki yıllık arınma hizmetiyle birlikte okunduğunda, kohenin kutsal yere girişinin ne için olduğu açıktır: Kendisine verilen ibadeti yerine getirmek. İsa’nın göğe yükseldiği ve geri döneceği inancı bu girişten öğrenilmez; Hristiyan yorum bu inancı önceden kabul ederek başkohenin hareketlerine yerleştirir.

Tora’nın tarif ettiği hareketler, Aharon soyundan bir görevlinin aynı gün yürüttüğü arınma hizmetine aittir. Bu giriş ve çıkışları İsa’nın göğe yükselmesi ve çağlar sonra geri dönmesi olarak okumak, metindeki görevliyi, yeri ve zaman düzenini değiştirir.

Tanah kaynakları: Vayikra 16:1–34, özellikle 2–4, 6, 11–25 ve 29–34 (özgün metin); Şemot 25:9, 40 ve 29:9; Tehilim 11:4, 20:3, 7 (bazı çevirilerde 20:2, 6) ve 110:4; Melahim Alef 8:27–30; Şemuel Bet 15:24–29; Yehezkel 44:15–16.

Bu iddianın sayfası

151. İddia: Yom Kippur’un her yıl yapılması önceki kefaretlerin yetersizliğini kanıtlar

Vayikra, yıl içinde belirli günahlar için getirilen sunuları düzenler. Ayrıca yılda bir kez yapılan Yom Kippur, yani Kefaret Günü hizmetini anlatır. Bu iki hizmette kimlerin ve nelerin arındırıldığına bakmak, yıllık tekrarın neden gerekli olduğunu anlamaya yardım eder.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Vayikra, yıl içinde belirli günahlar için getirilen sunuları düzenler. Ayrıca yılda bir kez yapılan Yom Kippur, yani Kefaret Günü hizmetini anlatır. Bu iki hizmette kimlerin ve nelerin arındırıldığına bakmak, yıllık tekrarın neden gerekli olduğunu anlamaya yardım eder.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, yıl içinde günah sunuları getirilmesine rağmen Yom Kippur’da yeniden kapara, yani kefaret yapılmasını önceki sunuların yetersizliğine delil sayarlar. Onlara göre İsa’nın bir kez ölmesi, bütün günahlar için bu sunulardan daha üstün ve kalıcı kefaret sağlamıştır.

Tanah’ın Cevabı:

Vayikra 16:30, Kefaret Günü için “Günahlarınızdan arınacaksınız” der. Aynı bölümün 34. ayeti bu hizmetin yılda bir kez yapılmasını emreder. Tanrı’nın hem gerçek arınmayı bildirmesi hem yıllık tekrar istemesi, önceki arınmanın geçersiz olduğu anlamına gelmez.

Vayikra 16:30’da כִּי־בַיּוֹם הַזֶּה יְכַפֵּר עֲלֵיכֶם לְטַהֵר אֶתְכֶם מִכֹּל חַטֹּאתֵיכֶם לִפְנֵי יְהוָה תִּטְהָרוּ denir: “Bu gün sizin için kapara yapılacak, bütün günahlarınızdan arınmanız için; Haşem’in önünde arınacaksınız.” Yekhapper (יְכַפֵּר) günahların giderilmesi için yapılan kefareti, titharu (תִּטְהָרוּ) ise bunun sonucunu, yani “arınacaksınız” sözünü bildirir.

16:34’te לְכַפֵּר עַל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל מִכָּל־חַטֹּאתָם אַחַת בַּשָּׁנָה, “İsrael oğulları için bütün günahlarından yılda bir kez kapara yapmak” buyurulur. İki ayet aynı ibadetin hem gerçek arınma sağladığını hem her yıl yerine getirilmesi gerektiğini birlikte açıklar. Tekrar, geçmişte gerçekleşen işlemin etkisizliğini değil, her yıl tekrar emredilen kutsal hizmetin düzenini gösterir.

Vayikra 4:20, 26, 31 ve 35’te günah sunusunun ardından kişinin bağışlanacağı açıkça belirtilir. Vayikra 16:16–20 ve 33, yalnız bireysel günahı değil, kutsal yeri, sunağı, kohenleri ve bütün topluluğun arınmasını da düzenler. Bir insanın yeni yılda yeni günah işlemesi, önceki yılda aldığı bağışlanmayı yok etmez. Sonraki yıl işlenen bir suç, önceki yıl bağışlanan suçla aynı değildir.

Yehezkel 45:18–22 gelecekteki kutsal hizmette de arınma ve günah sunularını anlatır. Yıllık Yom Kippur’un tekrarını sahte bağışlanma diye sunmak, Tanrı’nın 'arınacaksınız' diye verdiği hükmü reddetmektir.

Vayikra 16’daki kapara yalnız bireysel kişinin geçmişte işlediği tek bir suçla sınırlı değildir; kutsal yerin, kohenlerin ve halkın temizlenmesine ilişkin düzenlemeler de bulunur. Kişilerin veya toplumun her yıl işleyebileceği yeni suçlar için yıllık hizmet emredilmesi, önceki arınmanın gerçek olmadığı hükmünü gerektirmez. Yehezkel 45:15–22’de gelecekteki sunulara kapara ve arınma işlevi verilmesi de bu hizmetin “geçersiz olduğu halde tekrar edilen hareketler” olarak tanımlanmadığını gösterir.

Yom Kippur hizmeti yalnız yıl içinde getirilen her bireysel sununun ikinci kez yapılmasından oluşmaz. Vayikra 16:16–20 ve 33 kutsal yeri, çadırı, sunağı, kohenleri ve bütün topluluğu kapsayan işlemler de düzenler. Farklı kapsamda bir hizmetin bulunması, yıl içindeki sunular için Vayikra’nın bildirdiği bağışlanmayı ortadan kaldırmaz.

Mişna Yoma 8:8–9 da günah sunularının, tövbenin ve insanlar arasındaki suçlarda zarar verilen kişiyle barışmanın görevlerini ayrı ayrı ele alır. Bu sonraki açıklama, günahın türüne göre farklı adımlar gerektiğini gösterir. Tora, yıl içindeki sunulardan sonra bağışlanmayı ve Yom Kippur’da arınmayı ayrı ayrı bildirir. Yıllık hizmet, önceki kefaretin geçersiz olduğunu kanıtlamaz. Mişna Yoma 8:8–9.

Tanah kaynakları: Vayikra 16:16–34, özellikle 16:30 ve 16:34; Vayikra 4:20–35; Yehezkel 45:15–22.

Bu iddianın sayfası

62. İddia: Maşiah’ın doğruluğu başka insanların hesabına geçirilecektir

Adil bir kral, verdiği kararlarla halkın güvenliğini ve hayatını iyileştirebilir. Bir kralın doğruluğundan yararlanmakla, onun yaptıklarının başka bir insanın kendi davranışları sayılması farklı şeylerdir. Yeremya’nın vaat ettiği kral ele alınırken bu fark önem taşır.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Adil bir kral, verdiği kararlarla halkın güvenliğini ve hayatını iyileştirebilir. Bir kralın doğruluğundan yararlanmakla, onun yaptıklarının başka bir insanın kendi davranışları sayılması farklı şeylerdir. Yeremya’nın vaat ettiği kral ele alınırken bu fark önem taşır.

Bu görüşü savunan Hristiyanlar, Yeremya’nın Maşiah’a, yani Mesih’e “Haşem bizim doğruluğumuzdur” adını vermesini iddialarına dayanak gösterirler. Onlara göre İsa, Tanrı’ya kusursuz biçimde itaat etti ve kendi isteğiyle öldü. Bu yüzden ona iman edenler Tanrı önünde doğru sayılır. “Hesabına yazılmak” derken, Maşiah’ın yaptıklarının iman edenlerin kendi doğruluğu gibi kabul edilmesini kastederler.

Tanah’ın Cevabı:

Yeremya, Kral Yoşiya’nın yoksul ve ihtiyaç içindeki insanların davalarına adaletle baktığını anlatır. Haşem bu adil yönetimi kendisini tanımak diye niteler (Yeremya 22:15–16). Bir sonraki bölümde David soyundan gelecek kral için de aynı sözler kullanılır: O, ülkede “adalet ve doğruluk” ile hükmedecektir (Yeremya 23:5–6). Peygamber kralın adil kararlarını ve halkın güvenliğini anlatır; kralın kişisel doğruluğunun başka insanların hesabına yazılacağını söylemez.

Kralın günlerinde Yehuda kurtulacak ve İsrael güven içinde yaşayacaktır. “Haşem bizim doğruluğumuzdur” adı bu kurtuluşu Haşem’e bağlar. Peygamber aynı adı güven içinde yaşayacak olan Yeruşalayim’e de verir. Şehrin bu adla anılması, orada yaşayanların şehrin erdemleriyle doğru sayılacağını anlatmaz.

Yeremya, hükümdarın getireceği doğruluğu ülke hayatında görünür kılar. Yönetici adaletle hükmeder, Yehuda kurtulur ve İsrael güvenlik içinde yaşar. Yoşiya örneğinde adaletin anlamı daha da somuttur: Kral, yoksul ve muhtaç insanların davasını görür. Bir kralın doğruluğundan halkın faydalanması, onun adil kararlarının halkı korumasıdır. Herkesin kendi eyleminden sorumlu olması aynı şekilde sürer. (Yeremya 22:15–16).

Yehezkel 18’de doğru yaşayan bir babanın zorbalık eden oğlu, babası doğru yaşadı diye suçsuz sayılmaz. Zorbanın onun yolunu izlemeyen oğlu da babasının kötülüğü yüzünden ölmez. Haşem şöyle der: “Doğru kişinin doğruluğu kendi üzerinde, kötünün kötülüğü de kendi üzerinde olacaktır.” Kötülük yapan insan yolundan döner ve adaletle yaşarsa eski suçları anılmayacaktır. Doğru kişi kötülüğe dönerse önceki doğruluğu onu korumayacaktır. Her biri kendi davranışıyla değerlendirilir.

Yeremya 31:29–34 aynı sorumluluğu, herkesin kendi davranışının sonucuyla karşılaştığını gösteren ekşi üzüm örneğiyle anlatır: Ekşi üzümü kim yerse dişleri onun kamaşır. Ardından Haşem yeni antlaşmada Tora’sını halkın içine koyacağını, yüreğine yazacağını ve suçlarını bağışlayacağını söyler.

Bir insanın duası başkalarına yarar sağlayabilir. Avraam, Sedom’da doğru insanlar bulunursa şehrin onlar uğruna esirgenmesini ister; Haşem bu dileğe karşılık verir (Bereşit 18:23–32). Bu söz şehrin yıkımdan kurtulmasıyla ilgilidir; şehirdeki herkesin kişisel olarak doğru yaşadığını söylemez.

Altın Buzağı olayında Moşe halka merhamet edilmesi için dua eder. Haşem halkı yok etmekten vazgeçer. Moşe daha sonra bağışlanma ister ve halk bağışlanmazsa kendi adının Haşem’in kitabından silinmesini diler. Haşem ona “Bana karşı kim günah işlediyse onu kitabımdan sileceğim” diye cevap verir (Şemot 32:11–14, 30–34). Moşe’nin duası halka yarar sağlar; günahı işleyenlerin sorumluluğu da belirtilir.

Tora, insanın yanlış yapan komşusunu uyarmasını da ister (Vayikra 19:17). Başkasının davranışıyla ilgilenmek ve onun için dua etmek önemlidir. Bunlar, bir kişinin bütün ahlaki davranışlarının başka bir kişi tarafından yapılmış sayılmasıyla aynı şey değildir.

Vayikra 4:27–31’de yanlışlıkla günah işleyen kişi kusursuz bir keçi getirir; kohen onun için bağışlanma işlemini yerine getirir. Kusursuzluk, hayvanın bedeni için konan şarttır. Yom Kippur’da halkın günahları canlı keçinin üzerinde itiraf edilir ve keçi onları çöle taşır. Bu işlemler bağışlanma ve arınmayla ilgilidir. Hayvanın kendi ahlaki seçimleriyle yaptığı ve bir insana aitmiş gibi onun hesabına yazılabilecek davranışları yoktur.

Yeşaya 53:11–12’de doğru kul birçok kişiyi bilgisiyle doğruya yöneltir, onların suçlarının doğurduğu yükü taşır ve suçlular için dua eder. 52:15 ile 53:4–6’da bunun neye karşılık geldiği görülür. Uluslar, önce cezalandırıldığını sandıkları İsrael’e karşı kendi yaptıklarını fark ederler. Kula verilen bilgi ve doğruluk, başka insanların yolunu düzeltmesine yardım eder. Bir başkasının doğruluğundan böyle yararlanmak, o doğruluğun kişinin kendi ameli olarak hesabına yazılması anlamına gelmez. Yehezkel 18:20 doğruluğu ve suçu, onu işleyenin üzerinde bırakır.

Yeremya adaletle yöneten bir kralı anlatır. Yehezkel ise kötülüğünden dönen kişinin bağışlanacağını ve yaptığı doğrulukla yaşayacağını söyler. Kralın kişisel doğruluğunun başkasına aktarıldığı iddiası, Yeremya’nın bu adlandırmasında bulunmaz.

Tanah kaynakları: Yeremya 22:15–16, 23:5–6, 31:29–34 ve 33:16, Yehezkel 18:5–24 (18:20–24), Bereşit 18:23–32, Şemot 32:11–14, 30–34 (Sefaria, 32:32–33), Vayikra 4:27–31, 16:21–22, 30, 19:17 ve Yeşaya 53:10–12.

Bu iddianın sayfası

31. İddia: Azazel keçisi ölüm ve dirilişin sembolüdür

Yom Kippur hizmetinde halk adına iki keçi alınır. Kurayla görevleri ayrılır. Biri sunu olarak kesilir, ötekinin üzerine İsrael’in suçları itiraf edilir ve keçi ıssız yere gönderilir.

İddiayı ve cevabı oku

Hristiyan İddiası:

Yom Kippur hizmetinde halk adına iki keçi alınır. Kurayla görevleri ayrılır. Biri sunu olarak kesilir, ötekinin üzerine İsrael’in suçları itiraf edilir ve keçi ıssız yere gönderilir.

Bu yorumu benimseyen Hristiyanlar, Yom Kippur’da, yani Kefaret Günü’nde, iki keçinin tek bir günah sunusu için birlikte alınmasına dikkat çekerler. Kesilen keçiyi İsa’nın ölümünün, canlı gönderilen Azazel keçisini ise dirilişten sonraki yaşamının sembolü olarak okurlar. Onlara göre iki hayvan aynı kurtarıcının birbirini tamamlayan görevlerini gösterir. Törende günahların taşınıp uzaklaştırılmasından da bütün bağışlanmaların kaynağının İsa olduğu sonucunu çıkarırlar.

Tanah’ın Cevabı:

Yom Kippur’daki iki keçi, aynı arınma hizmetinde farklı işler görür: Birinin kanıyla kutsal alan arındırılır, diğeri İsrael’in suçlarını ıssız yere taşır. Hristiyan iddiası bu iki görevi İsa’nın yaşamındaki iki aşama haline getirir. Canlı keçinin taşıdığı suçların nereye götürüldüğü metinde açıkça söylenirken, onun İsa’nın dirilmiş halini temsil ettiği düşüncesi dışarıdan eklenir.

Vayikra 16:5–10’da İsrael topluluğundan iki keçi “günah sunusu için” alınır. İki hayvanın ortak bir göreve ayrıldığı doğrudur. Ardından kura çekilir; biri Haşem için, diğeri Azazel için ayrılır. Haşem için seçilen keçi günah sunusu yapılacak, Azazel için seçilen keçi ise çöle gönderilmek üzere Haşem’in önünde canlı tutulacaktır. İki keçi birlikte alınır, fakat her birine ayrı bir görev verilir.

Kanı kutsal yere götürülen keçi 16:15’te kesilir. Onun kanıyla İsrael’in kirlilikleri ve suçları nedeniyle kutsal yerde arınma sağlanır; Toplanma Çadırı ve sunak için de gereken işlemler yapılır. Bu hizmet tamamlandıktan sonra canlı keçi öne getirilir. Aharon iki elini onun başına koyar, İsrael’in suçlarını, isyanlarını ve günahlarını itiraf eder; onları keçinin başına koyarak hayvanı görevlendirilmiş bir adamla çöle gönderir. Tora bu hareketin anlamını kendi sözleriyle verir: “Keçi onların bütün suçlarını üzerinde ıssız bir yere taşıyacak” (16:20–22). Kanın kutsal alanda kullanılması ile suçların topluluğun bulunduğu yerden uzaklaştırılması, aynı gün yerine getirilen iki ayrı iştir.

Canlı keçinin görevi, zaten hayatta olan bir hayvanın suçları taşıyarak uzaklaştırılmasıdır. Keçi kura çekilirken de halkın suçları başının üzerinde itiraf edilirken de canlıdır. Kesilen keçinin yeniden yaşaması anlatılmadığı gibi, canlı keçinin daha önce öldüğü de söylenmez. 16:26’da yıkanıp kampa dönen ise hayvanı götüren görevlidir. Keçinin taşınan suçlarla birlikte uzaklaştırılması ile görevlinin geri dönmesi birbirinden ayrılmıştır. Hayvanların ayrı görevlerini tek kişinin yaşamındaki aşamalara dönüştüren Hristiyan eşleştirmesi, keçiyi götüren görevlinin dönüşünden de diriliş kanıtı elde edemez. Tora bu eylemleri İsa’nın ölümü ve dirilişiyle ilişkilendirmez.

Mişna, iki keçinin mümkün olduğunca görünüş, boy ve değer bakımından birbirine benzemesini ve birlikte alınmasını ister. Bu şartlar yerine getirilememişse de keçiler geçerlidir. Benzerlik, ikisinin aynı günün hizmeti için seçildiğini gösterir; iki ayrı hayvanı tek bir varlığa dönüştürmez. Kura çekildikten sonra görevleri ayrılır. Mişna Yoma 6:1

Azazel keçisinin yolculuğunun sonu Mişna’da ayrıca anlatılır. Görevli hayvanı çölde bir uçuruma götürür ve aşağıya iter; keçi düşerken ölür. Vayikra keçinin canlı olarak gönderildiğini ve suçları ıssız bir yere taşıdığını söyler; ölümünü ayrıca anlatmaz. Sifra da keçinin önce canlı tutulmasını, ardından uçurumda ölmesini anlatır (Sifra, Ahare Mot 2:6–8). Mişna ise hizmetin nasıl uygulandığını tarif eder. Tora’nın anlattığı gönderilme aşamasında keçi zaten canlıdır; Mişna’nın anlattığı uygulamanın sonunda ise ölür. Her iki anlatımda da ölen bir keçinin yeniden yaşaması söz konusu değildir. Mişna Yoma 6:6

Talmud’da, Azazel keçisinin hangi aşamaya kadar canlı kalması gerektiği de tartışılır. Rabbi Yehuda bu süreyi diğer keçinin kanıyla yapılan işleme, Rabbi Şimon ise canlı keçinin üzerinde suçların itiraf edilmesine kadar götürür. İkisinin de tartıştığı, zaten yaşayan hayvanın hizmet sırasında ne zamana kadar canlı tutulacağıdır. Yoma 40b

Yahudi kaynaklarında Azazel keçisine ilişkin sembolik açıklamalar da vardır. Şelah, Yaakov’un Esav’a gönderdiği armağanla Azazel keçisi arasında ilişki kuran bir yorumu aktarır. Bu yorum, Tora’nın keçinin suçları çöle taşımasına ilişkin sözünün üzerine kurulmuş ayrı bir açıklamadır. Şelah, Şene Luhot HaBerit

Hristiyan yorumda, iki ayrı hayvanın farklı yönlerden aynı kişiyi temsil ettiği söylenir. Bir törendeki iki unsur, sonradan tek bir kişinin farklı yönleriyle ilişkilendirilebilir. Fakat bu benzetme, Tora’nın o kişiyi önceden haber verdiğini kendiliğinden göstermez. İki keçinin özellikle İsa’yı anlattığı sonucu, onun hakkında önceden kabul edilmiş anlatıdan alınır. Metinde iki hayvanın hangi işi yaptığı bilinir; onlardan birinin gelecekteki bir insanın ölümünü, ötekinin onun dirilişini haber verdiği söylenmez. Ortak arınma hizmetinden çıkarılabilecek sonuç, bu işlerin birbirini tamamladığıdır. Bunları İsa’nın iki aşamasına dönüştürüp ardından İsa’yı bu benzerlikle kanıtlamak, ispatlanacak düşünceyi baştan doğru kabul etmektir.

Birbirini tamamlayan işlemler Vayikra 14:3–7’deki arınmada da vardır. Tora’nın tsaraat dediği cilt belirtisi iyileşmiş kişi için iki canlı kuş alınır. Kuşlardan biri kesilir; yaşayan kuş, diğerinin kanına batırıldıktan sonra açık araziye salınır. Burada da bir hayvanın kesilmesi ile başka bir hayvanın canlı gönderilmesi tek bir arınma hizmetine aittir. Kuşlarla keçiler arasındaki benzerlik, bir hayvan kesilirken ötekinin canlı gönderilmesidir. Bu işlemler, öldükten sonra yeniden yaşayan tek bir hayvanın öyküsünü oluşturmaz. Yalnızca bir hayvanın kesilip ötekinin canlı kalması, temsil edildiği ileri sürülen kişinin kimliğini veya dirilişini belirlemez.

Bu hizmetin ne zaman uygulanacağı da aynı emirlerin parçasıdır. Vayikra 16:29–34, Yom Kippur’u halkın kendisini alçalttığı, işten uzak durduğu ve Haşem’in önünde arındığı yıllık bir görev olarak verir. Bu hizmet halkı, kutsal alanları ve kutsal hizmette görevli kohenleri kapsar. Gelecekteki Tapınak hizmetinde de günah sunuları ve kutsal yerin arındırılması bulunur (Yehezkel 45:15–20). Bu hizmeti yalnız geçmişteki bir ölümü anma töreni saymak da peygamberin verdiği arınma görevini ortadan kaldıramaz. İsa’nın ölümüyle arınma sunularının görevinin sona erdiği savı, peygamberin gelecek için verdiği bu görevle çatışır. İki keçiyi İsa’nın ölümünün ve dirilişinin kanıtı yapmak, Tora’nın arınma hizmetini önceden kabul edilmiş bir Hristiyan anlatısına çevirmektir.

Canlı keçi önce ölüp sonra yaşama dönmez. İki keçinin farklı görevlerini ölüm ve diriliş diye okumak, Tora’nın anlattığı arınma işlemlerinden İsa hakkında bir kehanet çıkarmaz.

Tanah kaynakları: Vayikra 16:5–34, özellikle 5–10, 15–22, 26 ve 29–34; Vayikra 14:3–7; Yehezkel 45:15–20. Özgün metin karşılaştırması: Vayikra 16:7–10 ve 16:20–26.

Bu iddianın sayfası